บทที่ 4 เก็บเกี่ยวหอยลายยักษ์ได้สองถัง

บทที่ 4 เก็บเกี่ยวหอยลายยักษ์ได้สองถัง อันที่จริงเรื่องการเก็บของทะเลนี้จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย ดวงสำคัญที่สุด รองลงมาคือการมองหาร่องรอยของสัตว์ทะเล รูบนผืนทราย รอยเท้าที่ทิ้งไว้ตอนคลานผ่าน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นร่องรอยที่สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลทิ้งเอาไว้ เย่เฉิงหารูรูหนึ่งแล้วนั่งยองๆ ลง หยิบพลั่วที่ระบบมอบให้ปาดเรียบๆ ไปตามปากรู ดินเลนชั้นบนถูกปาดออกไปชั้นหนึ่ง เผยให้เห็นทรายเนื้อละเอียดข้างใต้ ปากรูที่เดิมทีมีขนาดเล็กก็ขยายใหญ่ขึ้น ฟองอากาศผุดขึ้นมาจากในรู ส่งเสียงดังเปาะแล้วแตกออก ข้างใต้นี้มีของแน่ เย่เฉิงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เขาใช้พลั่วปาดทรายออกไปอีกสองชั้น ยังไม่ทันจะได้ออกแรงขุด ก็รู้สึกว่าพลั่วกระทบเข้ากับของแข็งบางอย่าง เขายื่นมือลงไปควาน หยิบเปลือกหอยตัวหนึ่งขึ้นมาจากทราย มันมีสีน้ำตาลอมเหลือง บนเปลือกมีลวดลายไม่สม่ำเสมอเป็นแนวยาว นี่คือหอยลายยักษ์ คล้ายกับหอยลายที่เคยกินในชาติก่อน แต่ขนาดตัวใหญ่กว่าหอยลายทั่วไปถึงสามเท่า เทียบเท่ากับครึ่งฝ่ามือของเขาเลยทีเดียว หอยลายถือเป็นหนึ่งในอาหารทะเลที่ราคาถูกที่สุดที่วางขายตามท้องตลาด เย่เฉิงจำได้ว่าตอนนั้นตามแผงลอยตลาดโต้รุ่ง ผัดหอยลายจานหนึ่งราคาแค่สิบกว่าหยวน แถมยังมีหอยลายอบฟอยล์เกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหัวระแหง รสชาติดี ราคาถูก ยอดขายสูงลิ่ว แต่หอยตระกูลหอยลายพวกนี้ก็แบ่งออกเป็นหลายเกรด หอยทรายถูกที่สุด จินละไม่กี่หยวน ตามแผงมื้อดึกทั่วไปมักจะใช้พันธุ์นี้ ถัดมาคือหอยลาย ขายได้จินละยี่สิบถึงสามสิบหยวน ที่แพงที่สุดคือหอยลายยักษ์ ตัวเล็กหน่อยก็จินละ 40 หยวนเข้าไปแล้ว ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งแพง อาจทะลุหลักร้อยได้เลย ตัวที่อยู่ในมือตอนนี้ถือเป็นหอยลายยักษ์ตัวเป้งอย่างแท้จริง ราคาแพงกว่ากันลิบลับ หอยลายยักษ์ที่ถูกเย่เฉิงจับไว้ตกใจจนพ่นน้ำออกมาสายหนึ่ง ก่อนจะประกบฝาเข้าหากันแน่น มุดซ่อนอยู่ข้างในไม่กล้าโผล่ออกมาอีก เย่เฉิงโยนมันลงในถังอย่างสบายอารมณ์ ของพรรค์นี้ไม่ต้องกลัวมันจะวิ่งหนี จริงด้วย มีระบบคอยหนุนหลังนี่มันต่างกันลิบลับจริงๆ ลงพลั่วแรกก็ได้หอยลายยักษ์เลย ตอนนี้แต้มระบบขยับเปลี่ยนไป เพิ่มพรวดเดียว 10 แต้ม กลายเป็น 12 แต้ม ดูท่าระบบเองก็รู้เหมือนกันว่าหอยลายยักษ์เป็นของเกรดดีมีราคา พอเริ่มได้กลิ่นหอมหวาน เย่เฉิงก็กวาดสายตามองหาอีกนิด ก็เจอรูกลมๆ เล็กๆ อีกรู เขายังคงใช้เทคนิคเดิมคือปาดหน้าทรายก่อนแล้วค่อยขุด ลงพลั่วไปทีเดียว มีความเคลื่อนไหวข้างล่างจริงๆ เย่เฉิงยื่นมือลงไปควานอย่างมีความสุข ได้หอยลายยักษ์มาอีกตัว คราวนี้ขนาดตัวใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้เสียอีก ถือเป็นของดีตัวเป้งอย่างแน่นอน บริเวณที่เย่เฉิงนั่งยองๆ อยู่มีรูประมาณเจ็ดแปดรู เย่เฉิงขุดเอาหอยลายยักษ์ตัวใหญ่ออกมาได้ทั้งหมด 5 ตัว ส่วนรูที่เหลือเป็นรูเปล่า หวังเสี่ยวหู่เดินเข้ามาพอดี เหลือบมองถังของเย่เฉิงแล้วร้องอุทานด้วยความตกใจ "พี่ หอยลายยักษ์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ" "ก็แน่สิวะ พี่ชายแกออกโรงทั้งทีจะกระจอกได้ยังไง" "พี่ ผมเอาด้วย" พอเห็นว่ามีของ หวังเสี่ยวหู่ก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที เขารีบหารูแล้วลงมือขุดอย่างบ้าคลั่ง แต่ข้างในกลับว่างเปล่า เจอแค่หอยลายตัวเล็กจิ๋วตัวเดียว "บัดซบ ทำไมวะเนี่ย ทำไมฝั่งผมไม่มีหอยลายยักษ์บ้างเลย" หวังเสี่ยวหู่มองหอยลายตัวจิ๋วในมือตัวเองแล้วหมดแรงลงไปทันตาเห็น "ทำต่อไป อย่าเพิ่งถอดใจ แกทำได้น่า" เย่เฉิงให้กำลังใจหวังเสี่ยวหู่ จากนั้นตัวเองก็ย้ายไปขุดอีกจุดหนึ่ง โดยเฉลี่ยแล้วทุกๆ สิบรู เขาจะขุดเจอหอยลายยักษ์ได้ห้าถึงหกตัว ในเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็ขุดหอยลายยักษ์มาได้เกือบครึ่งถัง ทางด้านนั้น หวังเสี่ยวหู่ในที่สุดก็มีผลงาน ขุดเจอหอยลายยักษ์ตัวแรกของตัวเองจนได้ แต่เมื่อเทียบกับของเย่เฉิงแล้ว ขนาดตัวยังเล็กกว่าพอสมควร การมาเก็บของทะเลครั้งแรกแล้วต้องนั่งยองๆ ทำงานแบบนี้ เริ่มทำให้เย่เฉิงชักจะทนไม่ไหว เขาหยุดมือแล้วโยนพลั่วของตัวเองให้หวังเสี่ยวหู่ "เอ้า แกเอาอันนี้ไปขุด พลั่วของฉันผ่านการทำพิธีเบิกเนตรมาแล้ว" หวังเสี่ยวหู่หลงเชื่อเป็นตุเป็นตะ รีบรับมาถือไว้แล้วพูดด้วยความดีใจ "พี่ ผมมองออกตั้งนานแล้วว่าพลั่วของพี่ไม่ธรรมดา ที่แท้ก็เบิกเนตรมานี่เอง มิน่าล่ะพี่ถึงขุดได้เยอะขนาดนี้" พูดจบ หมอนี่ก็พุ่งตัวออกไปบนผืนทรายอย่างคึกคัก เริ่มลงมือไถพรวนดิน ใช่แล้ว แรงเยอะขนาดนี้ ราวกับกำลังไถนาอยู่จริงๆ ขอแค่เห็นรูเป็นต้องขุดแหลก ทำเอาผืนทรายเละเทะไปหมด เย่เฉิงมองดูด้วยความเอือมระอา ชาติก่อนแกไม่ไปเกิดเป็นวัวเลยล่ะ ตามคำอธิบายของระบบ ถ้าเครื่องมือที่แลกมาจากระบบได้รับโบนัสค่าโชค งั้นหวังเสี่ยวหู่ก็น่าจะได้ด้วยเหมือนกัน แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างที่คิด หวังเสี่ยวหู่แทบจะพลิกแผ่นทรายทั้งแถบ กลับขุดเจอหอยลายไร้ราคาแค่ไม่กี่ตัว "พี่ พี่หลอกผมนี่หว่า เบิกนงเบิกเนตรอะไรกัน ไม่เห็นช่วยอะไรได้เลยสักนิด" หวังเสี่ยวหู่ทิ้งก้นลงนั่งข้างๆ เย่เฉิง หอบหายใจแฮกๆ เย่เฉิงรับพลั่วกลับมาอย่างจนใจพลางถอนหายใจ ดูท่าระบบนี้จะเขี้ยวลากดินไม่เบา บังคับว่าต้องลงมือทำเองสินะ งั้นก็ทำเองก็ได้ "แกพักไปก่อน เดี๋ยวฉันไปหาเพิ่มอีกหน่อย" "พี่ พอเถอะ แถบนี้ผมขุดพรวนไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้วล่ะ" หวังเสี่ยวหู่กระดกน้ำดื่มอึกๆ พลางพูด "ขุดแบบแกจะไปเจออะไรได้ ต้องละเอียดรอบคอบหน่อยสิ" ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่เย่เฉิงก็ยอมเปลี่ยนทำเล เดินห่างออกไปอีกหน่อย ตอนนี้เขาเริ่มคุ้นมือแล้ว พลั่วเล็กปาดไปบนผืนทรายแล้วขุดลงไป หวังเสี่ยวหู่ยังไม่ทันจะได้จุดบุหรี่ ก็เห็นเย่เฉิงคว้าหอยลายยักษ์มาได้อีกหลายตัวแล้ว "พี่ พี่ไม่ได้โกงใช่ไหมเนี่ย" หวังเสี่ยวหู่อ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง "โกงอะไรกัน นี่มันฝีมือ ฝีมือเข้าใจไหม" เมื่อได้สัมผัสความสุขจากการมีระบบหนุนหลัง เย่เฉิงก็อดไม่ได้ที่จะกระหยิ่มยิ้มย่อง ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมนักตกปลาถึงไม่เคยหวั่นต่อความยากลำบาก สิ่งที่พวกเขาต้องการเสพสุขก็คือความสะใจในยามเก็บเกี่ยว วินาทีที่ดึงปลาขึ้นมาจากน้ำนั่นแหละ ตอนนี้ตัวเขาเองก็เช่นกัน พอมองดูหอยลายยักษ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในถัง ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินหรอก ความสุขใจจากความอุดมสมบูรณ์แบบนี้ไม่มีอะไรมาทดแทนได้จริงๆ ทั้งสองคนขุดอยู่บนหาดทรายนี้นานกว่าสามชั่วโมง ขุดจนมือของเย่เฉิงเริ่มจะชา ชักทนไม่ไหวจริงๆ แล้ว โดยเฉพาะขาทั้งสองข้าง เมื่อก่อนไม่เคยออกกำลังกาย จู่ๆ ต้องมาก้มๆ เงยๆ ทำงานติดต่อกันสามชั่วโมง ร่างกายแทบทนไม่ไหว ได้ผลดีกว่าเข้าฟิตเนสเป็นไหนๆ แถมแดดยังแผดเผาอยู่บนหัว เติมแคลเซียมให้จนล้นเหลือไปหมดแล้ว เย่เฉิงหยุดพักแล้วก้มดู ถังของเขาเต็มเอี่ยมแล้ว ส่วนถังของหวังเสี่ยวหู่ก็เต็มไปเกินครึ่ง เก็บเกี่ยวได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย มีอีกจุดหนึ่งที่เย่เฉิงสังเกตเห็น ตลอดสามชั่วโมง ผลงานส่วนใหญ่เกิดขึ้นในสองชั่วโมงแรก ชั่วโมงสุดท้ายหลังจากนั้น ไม่ว่าเขาจะขุดยังไง แทบจะไม่ได้ของขึ้นมาเลย เขาเปิดดูระบบ ค่าโชค 60? ค่าโชคนี้เกี่ยวข้องกับปริมาณการเก็บเกี่ยวด้วยหรือเปล่านะ ขุดได้ถึงปริมาณหนึ่งแล้วก็หยุดจ่ายของงั้นเหรอ พี่ชาย แบบนี้ไม่ควรเรียกว่าค่าโชคแล้ว ควรเรียกว่าแพ็กเกจเน็ตรายวันมากกว่ามั้ง เรื่องนี้คงต้องรอให้กลับไปแล้วค่อยศึกษาอย่างละเอียดอีกที แต่ก็ยังดี แต้มเพิ่มขึ้นมาเป็น 20 แต้มแล้ว เขากวาดตามองระบบ ยังไม่มีอะไรปลดล็อคเพิ่มเติม ได้แต่ต้องรอไปก่อน "เสี่ยวหู่ พอก่อนเถอะ ได้เวลากลับแล้ว" เย่เฉิงมองท้องฟ้าไกลๆ พระอาทิตย์คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตก ลมทะเลที่พัดมาเริ่มมีความเย็นยะเยือกแฝงอยู่ แม้ใบหน้าของหวังเสี่ยวหู่จะฉายแววเหนื่อยล้า แต่เรี่ยวแรงยังคงล้นเหลือ "พี่ ขุดต่ออีกหน่อยเถอะ ถังของผมยังไม่เต็มเลยเนี่ย" (จบบทที่ 4)