บทที่ 5 ขายหอยลายยักษ์ที่ท่าเรือ

บทที่ 5 ขายหอยลายยักษ์ที่ท่าเรือ ยังไงเสียเขาก็ขุดหอยลายยักษ์แทบไม่ได้อยู่แล้ว ได้แต่หอยลายตัวเล็กๆ มาบ้าง ก็ถือเป็นผลงานที่ไม่เลวเหมือนกัน "ขุดอะไรอีกล่ะ พลั่วฉันยังจะถือไม่ไหวอยู่แล้ว แกกะดูซิว่ามีสักกี่จิน" เย่เฉิงทิ้งตัวลงนั่งบนโขดหิน มือเอื้อมไปหยิบกระบอกน้ำ ปรากฏว่าว่างเปล่าไปแล้ว เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก "ฝั่งแกยังมีน้ำเหลือไหม" "หมดไปตั้งนานแล้ว ใครจะไปรู้ว่าวันนี้จะขุดนานขนาดนี้ล่ะครับ" หวังเสี่ยวหู่พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ไม่มีน้ำแล้ว งั้นก็จุดบุหรี่สูบแล้วกัน ยังไงคอก็แห้งพออยู่แล้ว ไม่กลัวจะแห้งเพิ่มอีกหน่อยหรอก หวังเสี่ยวหู่หิ้วถังขึ้นมาโดยแทบไม่ต้องออกแรงมาก เขาลองกะน้ำหนักในมือ "พี่ ถังของพี่น่าจะมีสักยี่สิบกว่าจิน ส่วนถังของผมน่าจะสิบกว่าจินมั้งครับ" เย่เฉิงพยักหน้า ยื่นบุหรี่ให้หวังเสี่ยวหู่มวนหนึ่ง "เอ้า สูบบุหรี่สักมวนแล้วค่อยกลับ" หวังเสี่ยวหู่รับไปจุดสูบ คาบบุหรี่ไว้ในปาก สองมือยันไปข้างหลัง รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย "พี่ หอยลายยักษ์เยอะขนาดนี้จะทำยังไงดีล่ะ" "ก็เอาไปขายเอาเงินสิ จะทำอะไรได้อีกล่ะ" เย่เฉิงพูดเรียบๆ พอนึกถึงสภาพร่างเดิมที่แย่ขนาดนี้ แถมยังมีบ้านพังๆ หลังนั้น ขืนมีพ่อติดการพนัน แม่ป่วยหนัก พ่วงด้วยน้องสาวขยันขันแข็งเข้ามาอีกคน เขาคงได้ไปเป็นเด็กบาร์โฮสต์เข้าจริงๆ แน่ เขาต้องการเงิน ต้องการเงินมาทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น "ต่อไปถ้าแกออกมากับฉัน เงินที่ได้ก็มีส่วนของแกด้วย" เย่เฉิงมองหวังเสี่ยวหู่พลางพูด "หา" ดวงตาของหวังเสี่ยวหู่เป็นประกายวูบหนึ่ง แต่แล้วก็หม่นลง เขาชี้ไปที่ถังน้ำแล้วพูดว่า "พี่ หอยลายยักษ์พวกนี้พี่เป็นคนขุดได้ทั้งนั้น ส่วนหอยลายที่ผมขุดได้มันไม่กี่ตังค์หรอก พี่ไม่ต้องแบ่งให้ผมก็ได้ครับ" "บอกให้เอาก็เอาไปเถอะ อย่าพูดมากน่า" เย่เฉิงพูดเสียงแข็ง "แต่เงินพวกนี้ แกต้องเอาไปให้ที่บ้านนะ ห้ามเอาไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายคนเดียวเด็ดขาด" "พี่ วางใจได้เลย ผมเอาให้แม่แน่นอน" หวังเสี่ยวหู่ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำตัวดี แค่ไม่มีโอกาสต่างหาก ทั้งสองคนนั่งพักผ่อนอยู่อีกครู่หนึ่ง ฟื้นฟูเรี่ยวแรงขึ้นมาได้บ้าง จึงลุกขึ้นเดินกลับ หวังเสี่ยวหู่หิ้วถังที่เต็มเปี่ยม ส่วนเย่เฉิงหิ้วถังที่เต็มครึ่งหนึ่ง การถือของหนักเกือบยี่สิบจินเดินบนผืนทรายก็ยังรู้สึกเหนื่อยเอาเรื่อง ใต้แสงอาทิตย์อัสดง ผืนทรายถูกแต่งแต้มด้วยประกายสีทองอร่าม เงาของคนสองคนทอดยาวเป็นแนวยาว ทิ้งรอยเท้าคู่ยาวไว้บนผืนทราย พอเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ผู้หญิงกลุ่มเมื่อกี้ก็กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านพอดี พอเห็นทั้งสองคนหิ้วถังหนักอึ้งกลับมา ต่างก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย "ไอ้สองเย่ ไม่ใช่ว่าไปเก็บได้ของดีตัวเป้งมาหรอกนะ หนักขนาดนั้นเชียว" ป้าจ้าวแซวมาแต่ไกล ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะร่าตามไปด้วย พวกไม่เอาถ่านสองคน ริอ่านจะเลียนแบบคนอื่นมาเก็บของทะเล คิดว่าการเก็บของทะเลมันไม่เหนื่อยหรือไง ดูสภาพพวกมันสิ เหนื่อยหอบเหมือนหมาหมดสภาพไม่มีผิด หวังเสี่ยวหู่เลือดร้อนตามประสาวัยรุ่น ทนคำสบประมาทไม่ไหว กำลังจะอ้าปากบอกว่าวันนี้ที่ได้มาคือหอยลายยักษ์ แต่ถูกเย่เฉิงห้ามไว้เสียก่อน "ก็แค่หอยหินรสเผ็ดกับหอยทรายนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกครับ" เย่เฉิงตอบกลับไปเรียบๆ ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน การไม่โอ้อวดทรัพย์สินย่อมเป็นสัจธรรมเสมอ นอกจากคนในครอบครัวแล้ว ไม่มีใครอยากเห็นคนอื่นได้ดีกว่าตัวเองหรอก "มีหอยหินรสเผ็ดก็ไม่เลวนี่ อย่างน้อยคืนนี้กลับไปก็มีอะไรกิน" "แต่นั่นก็ต้องซื้อเหล้าอีกขวดไม่ใช่เหรอ เปลืองเงินเปล่าๆ" "ไอ้สองเอ๊ย พี่ชายแกหาเงินมาไม่ง่ายเลยนะ โดนแกกินๆ ดื่มๆ ผลาญไปแบบนี้ ระวังต่อไปเขาจะไม่ให้เงินแกอีกล่ะ" พวกป้าๆ พูดจาไม่มีความเกรงใจเลยสักนิด เย่เฉิงขี้เกียจจะไปต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเธอ จึงพาหวังเสี่ยวหู่มุ่งหน้าไปยังท่าเรือ "นี่จะไปท่าเรือกันด้วยเหรอ กะจะเอาไปขายล่ะสิ" "หอยหินรสเผ็ดคงไม่มีใครรับซื้อหรอกมั้ง" "เขายังมีหอยทรายไม่ใช่เหรอ" "เหอะ หอยทรายพรรค์นั้นใครเขาจะไปแล" "ปล่อยให้พวกมันไปเถอะ นึกว่าหาเงินมันง่ายขนาดนั้นมั้ง" "คนหนุ่มสาวก็แบบนี้แหละ คิดอะไรง่ายไปหมด" "กลับกันเถอะ กลับไปทอดปูหินพวกนี้ให้สามีฉันแกล้มเหล้าดีกว่า" "แหม ดีจังนะ มีทอดให้กินด้วย กะจะให้ตาเฒ่าจ้าวที่บ้านออกแรงคืนนี้ล่ะสิ" "แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะ ที่ดินจะปล่อยให้รกร้างได้ยังไง ทำไม หรืออยากให้ตาเฒ่าจ้าวบ้านฉันไปช่วยพรวนดินให้เธอบ้างล่ะ" "มาสิ เธอตัดใจยอมเหรอ ฮ่าๆๆ" พวกป้าๆ ชนบท เวลาคุยกันก็เปิดเผยไร้ยางอายกันแบบนี้แหละ ท่าเรืออยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านไป๋หยุนเท่าใดนัก แต่ถ้าจะให้เดินเท้าไปก็เหนื่อยเกินไป ปี 2002 ยังเป็นยุคที่รถมอเตอร์ไซค์ค่อนข้างเยอะ แม้บางเมืองจะเริ่มประกาศใช้กฎหมายห้ามมอเตอร์ไซค์แล้ว แต่เมืองเล็กๆ อย่างเมืองตงไห่ยังไม่มี เพียงแต่ว่า... ราคาสามพันกว่าหยวน ร่างเดิมซื้อไม่ไหว หวังเสี่ยวหู่ก็ยิ่งไม่มีปัญญาซื้อ ส่วนรถจักรยานไฟฟ้าที่ประหยัดและคุ้มค่าที่สุดเพิ่งจะเริ่มพัฒนา ยังแพร่หลายมาไม่ถึงหมู่บ้านไป๋หยุนแถบนี้ ทั้งสองคนจึงได้แต่ขี่จักรยานคานคู่แบบโบราณไปคนละคัน ชาติก่อนเย่เฉิงก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนรักการปั่นจักรยาน ปั่นคืนหนึ่งยี่สิบสามสิบกิโลเมตรไม่ใช่ปัญหาเลย แต่พอเปลี่ยนมาเป็นจักรยานคานคู่หนักๆ สองคันนี้กลับเหนื่อยเอาเรื่อง ทำได้แค่อาศัยเป็นยานพาหนะเดินทาง ไม่มีทางได้สัมผัสความรู้สึกเร็วแรงทะลุสายลมเลยสักนิด ทั้งสองคนปั่นอยู่นานกว่ายี่สิบนาทีกว่าจะถึงท่าเรือ ไม่ใช่ว่าระยะทางไกลอะไรหรอก แต่เหนื่อยล้าจนเย่เฉิงแทบจะปั่นไม่ไหวต่างหาก ท่าเรือเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าของหมู่บ้านละแวกใกล้เคียง นอกจากหมู่บ้านไป๋หยุนแล้ว สินค้าของหมู่บ้านข้างเคียงอีกหลายแห่งก็มารวมกันอยู่ที่นี่ ดังนั้นเมื่อเทียบกับความเงียบสงบในหมู่บ้าน ที่นี่จึงดูคึกคักเป็นพิเศษ "พี่ ถึงแล้ว ท่าเรือนี่คึกคักจริงๆ นะเนี่ย" หวังเสี่ยวหู่หน้าบานด้วยความดีใจ วัยอย่างเขากำลังเป็นช่วงที่ชอบความคึกคักพอดี "รีบหาที่ขายของเถอะ" เย่เฉิงแค่อยากจะเปลี่ยนเป็นเงินสดให้เร็วที่สุด เขาอยากรู้ว่าผลงานตลอดทั้งวันของตัวเองจะทำเงินได้เท่าไหร่ เนื่องจากไม่มีร้านที่คุ้นเคย พวกเขาจึงเดินสุ่มเข้าไปในร้านแห่งหนึ่ง ป้ายหน้าร้านเขียนว่า อาหารทะเลเหล่าหลิน "เถ้าแก่ รับซื้อหอยลายไหมครับ" "หอยทราย หอยลาย ไม่รับซื้อทั้งนั้นแหละ" เถ้าแก่กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเรียงของข้างหลัง ขี้เกียจแม้แต่จะหันกลับมามอง "หอยลายยักษ์ครับ ตัวใหญ่ๆ เลย หอยลายยักษ์" หวังเสี่ยวหู่ตะโกนเสียงดัง พอได้ยินว่าเป็นหอยลายยักษ์ เถ้าแก่ถึงเริ่มมีความสนใจขึ้นมาบ้าง เขาหันกลับมามองแวบหนึ่งแล้วหัวเราะ "อ้าว ไอ้สองเย่กับไอ้เด็กบ้านหวังนี่หว่า" เย่เฉิงมองเถ้าแก่ด้วยความสงสัย เขาลองค้นหาในความทรงจำ ดูเหมือนจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน "แกไม่ต้องนึกหรอก แกไม่รู้จักฉันหรอก แต่พี่ชายแกทำงานอยู่ที่ท่าเรือ ฉันเคยได้ยินชื่อพวกแกสองคนมาบ้าง" เหล่าหลินเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย บนใบหน้าฉายแววเฉลียวฉลาดรอบจัดตามแบบฉบับพ่อค้า พอดูสีหน้าของเหล่าหลินแล้ว เย่เฉิงไม่ต้องคิดก็รู้เลยว่า ที่บอกว่าเคยได้ยินชื่อเสียงมา ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน คงจะเป็นตอนที่ตนมาดักขอยืมเงินพี่ชายที่ท่าเรือแล้วคนอื่นเห็นเข้าแน่ๆ "เถ้าแก่หลิน รู้จักกันก็ดีเลยครับ ช่วยดูหน่อยสิครับว่าของพวกนี้ให้ราคาได้เท่าไหร่" เย่เฉิงล้วงบุหรี่ไป๋ซายื่นให้อีกฝ่าย เหล่าหลินเหลือบมองบุหรี่ไป๋ซา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็รับไป เย่เฉิงรีบจุดไฟให้อย่างรู้ความ เหล่าหลินอัดควันเข้าปอดเบาๆ มองเย่เฉิงด้วยสายตาชื่นชม "พัฒนาขึ้นนี่ รู้จักแจกบุหรี่แล้ว" เย่เฉิงหัวเราะแห้งๆ ไม่อยากจะแก้ตัวเรื่องในอดีตให้มากความ "เอาล่ะ เอาหอยลายยักษ์ของแกมาดูสิ" หวังเสี่ยวหู่หิ้วถังหอยลายยักษ์เข้ามาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "เถ้าแก่ดูสิครับ ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น ของดีทั้งนั้นเลย" แค่เหลือบมองเพียงแวบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าหลินก็ชะงักกึก เขามองเย่เฉิงด้วยความตกตะลึง "นี่เป็นของธรรมชาติเหรอ" (จบบทที่ 5)