บทที่ 3 ติดฮอตเสิร์ชหมู่บ้านไป๋หยุน เก็บของทะเลครั้งแรก

บทที่ 3 ติดฮอตเสิร์ชหมู่บ้านไป๋หยุน เก็บของทะเลครั้งแรก "พวกเราไปทางโน้นกันเถอะ อย่าไปสนใจพวกป้าๆ เลย" การไปยืนทะเลาะด่าทอกับกลุ่มผู้หญิงพวกนี้ถือเป็นการเสียเวลาโดยสิ้นเชิง เย่เฉิงมาเก็บของทะเลเพื่อหาเงิน ไม่ได้มาเพื่อต่อปากต่อคำ "ได้ยินว่าไอ้สองบ้านเย่แอบดูแม่หม้ายจางอาบน้ำด้วยนะ" "ดูไม่ออกเลยจริงๆ ขนยังขึ้นไม่พ้นคอแท้ๆ ริอ่านมีความคิดพรรค์นี้แล้วเหรอเนี่ย" เสียงซุบซิบนินทาไล่หลังเย่เฉิงมา ทำเอาเขาถึงกับเดินสะดุดกึก โธ่เว้ย ใครว่าขนยังขึ้นไม่พ้นคอกันฟะ แล้วอีกอย่าง ทำไมเรื่องแม่หม้ายจางถึงแพร่สะพัดไปไกลขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ ได้ล่ะ นี่มันอะไรกัน ปี 2002 ตัวเองติดฮอตเสิร์ชของหมู่บ้านไป๋หยุนไปแล้วหรือไง เย่เฉิงพาหวังเสี่ยวหู่กึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไปยังชายหาดอีกฟากหนึ่ง ชายหาดกว้างใหญ่ขนาดนี้ เก็บตรงไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น "ตรงนี้แหละ เริ่มจากแถวนี้ก่อนแล้วกัน" ชายหาดตรงหน้า แตกต่างจากหาดทรายขาวแสงแดดเจิดจ้าในยุคหลังอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทั้งทรายสีทองหรือทรายสีเงิน มีแต่เลนสีดำมะเมื่อม ที่จริงมันก็คือหาดเลนนั่นเอง การเก็บของทะเลครั้งแรก เย่เฉิงยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง เขาไม่เคยเก็บของทะเลมาก่อน แต่เคยดูสตรีมเมอร์เก็บของทะเลไลฟ์สด ของพรรค์นั้นดูเหมือนเดินเก็บสบายๆ ทั้งสนุกทั้งมีความสุข แต่พอได้ลงมือทำจริงๆ ถึงได้รู้ซึ้งว่าการเก็บของทะเลไม่ใช่งานง่ายๆ เลย อย่างน้อยๆ มันก็เป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอย่างหนัก บนหัวมีแสงแดดแผดเผาร้อนระอุ ใต้เท้าเป็นหาดเลน ก้าวแรกลงไปอาจจะรู้สึกแปลกใหม่ แต่พอย่ำไปได้ไม่กี่ก้าว รองเท้าก็เต็มไปด้วยโคลนเหนียวหนึบ เดินลำบากเป็นบ้า มีหลายครั้งที่เหยียบพลาดจมลงไปในดินเลนจนเกือบสะดุดล้ม "พี่ ค่อยๆ เดินสิ ทำตัวเหมือนเพิ่งเคยมาครั้งแรกไปได้" หวังเสี่ยวหู่หัวเราะเยาะอยู่ด้านหลัง พูดบ้าอะไร ก็ฉันเพิ่งเคยมาครั้งแรกจริงๆ นี่หว่า ตรงนั้นมีโขดหินอยู่ก้อนหนึ่ง ตามที่บล็อกเกอร์เก็บของทะเลเคยบอกไว้ ที่ไหนมีโขดหิน ที่นั่นก็มักจะมีของ เย่เฉิงจึงเดินตรงเข้าไป เพิ่งเดินเข้าไปถึง ก็มีปูตัวหนึ่งที่ตกใจวิ่งเตลิดออกมาจากใต้ก้อนหิน มันชูก้ามกวัดแกว่งมองเขาอย่างข่มขู่ ก่อนจะวิ่งเอียงข้างหนีไป การได้เห็นสัตว์ทะเลเป็นครั้งแรกทำเอาเย่เฉิงประหลาดใจจนยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง หวังเสี่ยวหู่มือไวตาไว ใช้ที่คีบจับมันขึ้นมา แล้วหย่อนลงไปในถัง "พี่ ปูหิน ใช้ได้เลยนะเนี่ย หาได้อีกสักสองสามตัวก็เอาไปทำกับข้าวเพิ่มมื้อเย็นได้แล้ว" ปูหินเย่เฉิงรู้จักดี เป็นปูที่พบได้บ่อยที่สุดในการเก็บของทะเล หรือที่เรียกกันว่าปูทราย ปูหินโดยทั่วไปแบ่งออกเป็นสองชนิด ชนิดหนึ่งกระดองและขามีสีเขียวอมเทาหรือเทาอมฟ้า ท้องเป็นสีขาว เรียกกันทั่วไปว่าปูกระดองลาย อีกชนิดหนึ่งลำตัวมีสีแดงคล้ำ โดยเฉพาะด้านหลังกระดองและขา เรียกกันทั่วไปว่าปูกระดองแดง ตัวที่หวังเสี่ยวหู่จับได้นี้เป็นสีแดงคล้ำ นั่นก็คือปูกระดองแดง ขนาดประมาณครึ่งฝ่ามือ ปูชนิดนี้เปลือกแข็งเกินไป แถมเนื้อก็น้อย ดังนั้นปกติจึงเก็บไว้กินเอง ถ้าคิดจะเอาไปขายเอาเงินคงไม่ได้ราคา นี่ถือว่าประเดิมเปิดร้านแล้วใช่ไหม เหมือนจะเปิดร้านแล้ว แต่ก็เหมือนยังไม่ได้เปิด "พี่ แถวนี้มีหอยหินรสเผ็ดอยู่กลุ่มหนึ่งด้วย พวกเราแงะกลับไปกินกันเถอะ" หอยที่หวังเสี่ยวหู่พูดถึงมีรสชาติเผ็ดและขมเล็กน้อย ด้วยเหตุนี้หลายคนจึงไม่ชอบกิน ถือเป็นหอยที่มีคนชอบและคนเกลียดต่างกันสุดขั้ว และขายไม่ได้ราคาเท่าไหร่ แต่สำหรับเย่เฉิงที่เพิ่งมาเก็บของทะเลเป็นครั้งแรก ต่อให้เป็นหอยธรรมดาๆ ก็ยังรู้สึกแปลกใหม่อยู่ดี บนโขดหินใหญ่สีดำอมเขียว พื้นผิวขรุขระเต็มไปด้วยเศษเปลือกหอยที่ตายแล้ว มีหอยหินรสเผ็ดเกาะอยู่เป็นสิบตัว ผิวของหอยเป็นสีเขียวอมเทา เมื่อถูกน้ำทะเลซัดสาดก็มีสีกลืนไปกับโขดหิน บนเปลือกมีตุ่มนูนและปุ่มปมเต็มไปหมด ดูแล้วไม่ใช่ของเกรดดีมีราคาอะไรเลย เย่เฉิงจับหอยตัวหนึ่งแล้วออกแรงบิด เนื้อหอยสีเหลืองอมขาวรีบหดตัวกลับเข้าไปในเปลือกด้วยความตกใจ แล้วปิดฝาแน่น ในฐานะหอยตัวหนึ่ง สิ่งที่มันทำได้ก็มีแค่นี้แหละ พอเขาโยนหอยลงในถัง ก็เห็นตัวเลขบนแผงระบบกระโดดขึ้นมา แต้มขยับจาก 0 กลายเป็น 1 นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งแรกของระบบ แต้มนี้คงจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ตนเก็บได้จริงๆ แล้วทำไมปูหินตัวเมื่อกี้ถึงไม่ได้แต้มล่ะ หรือเพราะตนไม่ได้เป็นคนจับเอง "เสี่ยวหู่ แกเอาปูหินตัวนั้นโยนลงพื้นหน่อยสิ" "หือ พี่ เป็นอะไรไป จะปล่อยมันเหรอ" "บอกให้โยนก็โยนเถอะน่า" หวังเสี่ยวหู่มึนงงไปหมด แต่ก็ยอมทำตาม หยิบปูหินโยนลงไปบนหาดเลน ปูหินตัวนั้นโซซัดโซเซไปมา ยังไม่ทันเข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงกลับมาอยู่บนพื้นอีกรอบ ก็ถูกเย่เฉิงจับโยนกลับเข้าไปในถังของตัวเอง "อ้าว พี่ ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ พี่อยากได้ผมก็ยกให้พี่สิ ทำไมต้องแกล้งจับใหม่อีกรอบด้วยเนี่ย พี่มาเล่นสนุกหรือไง" หวังเสี่ยวหู่ทำหน้าเอือมระอา เย่เฉิงไม่สนใจเขา แต้มไม่ขยับเลย ดูท่าระบบจะตัดสินว่าปูตัวนี้เสี่ยวหู่เป็นคนจับได้ก่อน จึงไม่คิดแต้มให้ เดิมทีตามความคิดของเย่เฉิง ถ้าแต้มคิดแบบนี้ได้จริง ต่อไปพอมีเงิน ค่อยไปซื้ออาหารทะเลจากตลาดมาเททิ้งบนชายหาด แล้วค่อยเดินตามเก็บ ปั๊มแต้มรัวๆ ได้สบาย แต่ดูเหมือนระบบจะดักทางไว้แล้ว ต้องลงมือเก็บเองเท่านั้น "ช่างเถอะ คืนให้แก" เย่เฉิงโยนปูหินกลับเข้าไปในถังของหวังเสี่ยวหู่ "อ้าว พี่ ถ้าอยากได้ก็เอาไปสิ ไม่ใช่ของมีค่าอะไรสักหน่อย" "ฉันขี้เกียจแบกมันหนัก รีบทำงานต่อเถอะ" เย่เฉิงตอบปัดๆ ไป แล้วก้มหน้าก้มตาแงะหอยต่อ ของพรรค์นี้ไม่มีเทคนิคอะไรซับซ้อน แค่จับเปลือกหอยแล้วบิดแรงๆ ก็หลุดออกมาแล้ว ใครมีมือก็ทำได้ทั้งนั้น ทั้งสองคนเดินวนรอบโขดหินใหญ่ไปหนึ่งรอบ แงะมาได้เกือบสามสิบตัว "พี่ ไม่เลวเลยนะเนี่ย เย็นนี้กลับไปใส่ต้นหอมขิงกระเทียม ผัดได้จานหนึ่งเป็นกับแกล้มเหล้าชั้นดีเลย" หวังเสี่ยวหู่ดีใจกับผลงานครั้งนี้มาก แต่เย่เฉิงไม่ดีใจด้วยเลย เสียเวลาไปเกือบชั่วโมง เหนื่อยจนปวดเอวปวดหลัง แดดบนหัวก็แผดเผาจนแทบไหม้เกรียม กลับได้ของไร้ราคามาแค่นี้ แล้วเป้าหมายการเป็นผู้ยิ่งใหญ่ครองหมู่บ้านจะสำเร็จได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นเขาพบว่า นอกจากหอยตัวแรกที่เพิ่มแต้มให้แล้ว ตัวต่อๆ มาที่แงะได้ตั้งเยอะแยะ กลับเพิ่มแต้มมาแค่ 1 แต้ม ตอนนี้ค่าโชคยังคงเป็น 60 แต้มมีอยู่แค่ 2 รู้สึกว่าระบบเก็บของทะเลนี่ไม่ได้เจ๋งเป้งอะไรเลย ออกจะกากด้วยซ้ำไป "เสี่ยวหู่ สูบบุหรี่พักเหนื่อยสักมวนเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว" "พี่ เหนื่อยแล้วเหรอ การเก็บของทะเลมันก็เหนื่อยแบบนี้แหละ แถมยังไม่ได้เงินอีก ไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ ถึงอยากจะพึ่งการเก็บของทะเลหาเงิน" หวังเสี่ยวหู่บ่นพึมพำพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เย่เฉิง เย่เฉิงยื่นบุหรี่ไป๋ซาให้เขามวนหนึ่ง ซองละ 5 หยวน ถือเป็นบุหรี่ราคาย่อมเยาในยุคนี้ พอได้สูบบุหรี่ จิตใจที่หงุดหงิดก็ค่อยๆ สงบลง เป็นไปไม่ได้ ระบบไม่มีทางไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ต้องมีปัญหาตรงไหนแน่ๆ เย่เฉิงเพ่งดูรายละเอียดของระบบอย่างละเอียด แล้วก็แทบจะหัวเราะเยาะตัวเองออกมา ในระบบระบุไว้ชัดเจนว่า ต้องใช้เครื่องมือที่แลกมาจากร้านค้าระบบเท่านั้น จึงจะได้รับโบนัสค่าโชค เมื่อกี้ตอนแงะหอย เขาไม่ได้ใช้พลั่วเก็บของทะเลเลย ย่อมไม่ได้รับโบนัสค่าโชคจากระบบเป็นธรรมดา เขาอัดบุหรี่เข้าปอดอย่างแรงสองที ขยี้ก้นบุหรี่ดับลงบนโขดหิน แล้วคว้าพลั่วเก็บของทะเลขึ้นมา "พี่ พักเสร็จแล้วเหรอ" หวังเสี่ยวหู่มองเย่เฉิงอย่างประหลาดใจ เย่เฉิงโบกมือ เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องลุกตาม "แกพักต่อไปเถอะ ฉันจะไปดูทางโน้นหน่อย" (จบบทที่ 3)