บทที่ 2 ไอ้สองก็มาเก็บของทะเลด้วยเหรอ แขกผู้มีเกียรติจริงเชียว

บทที่ 2 ไอ้สองก็มาเก็บของทะเลด้วยเหรอ แขกผู้มีเกียรติจริงเชียว เย่เฉิงทำหน้าเอือมระอา เอาเถอะ ร่างเดิมนี่คิดจะทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ สินะ พอเห็นว่าเย่เฉิงไม่สนใจและเดินตรงกลับเข้าไปในห้อง หวังเสี่ยวหู่ก็รีบเดินตามเข้ามา "พี่ ออกไปเที่ยวกันไหม" "เที่ยวอะไรกัน วันๆ รู้จักแต่เที่ยว ฉันบอกแกไว้นะ ต่อไปนี้ฉันจะทำงานทำการจริงๆ จังๆ แล้ว ถ้าแกอยากจะทำงานเป็นเรื่องเป็นราวก็มาตามฉัน แต่ถ้ายังอยากทำตัวเหมือนเดิม งั้นก็ไปคนเดียวเถอะ" เย่เฉิงเกิดใหม่มาทั้งที ไม่ได้มาเพื่อทำเรื่องขโมยไก่ล่าหมาพวกนี้เสียหน่อย หวังเสี่ยวหู่อึ้งไปชั่วขณะ นึกไม่ถึงว่าเย่เฉิงจะพูดว่าจะทำงานทำการจริงๆ จังๆ ขึ้นมา พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไงเนี่ย "พี่ เมื่อก่อนพวกเราเที่ยวเล่นกันสนุกดีออก ทำไมต้องไปทำงานทำการอะไรนั่นด้วยล่ะ" "เที่ยวเล่นมันจะเล่นได้ทั้งชีวิตไหม พ่อแม่แกก็แก่ตัวลงทุกวัน สุขภาพก็ไม่ค่อยดี แกกะจะให้พวกท่านคอยเป็นห่วงแกไปทั้งชาติหรือไง เสี่ยวหู่ คนเราน่ะ มันต้องโตเป็นผู้ใหญ่บ้าง" ฐานะทางบ้านของหวังเสี่ยวหู่ก็แย่มาก พ่อแม่อายุขนาดนี้แล้วยังต้องตรากตรำทำงาน หาเช้ากินค่ำอย่างยากลำบาก หวังเสี่ยวหู่เกาหัว คำพูดพวกนี้ฟังดูเหมือนที่ครูเคยสอนเปี๊ยบเลย พี่เฉิงนี่เปลี่ยนสีหน้าเร็วจริงๆ เมื่อก่อนพอพูดเรื่องเที่ยวเล่น เขามักจะเป็นคนแรกที่พุ่งตัวออกไป ความคิดแผลงๆ ก็มาจากเขาทั้งนั้น ตอนนี้กลับมาพูดจาดูดีมีคุณธรรมจนคนอื่นปรับตัวแทบไม่ทัน "พี่ ผมฟังพี่แล้วกัน ยังไงพี่ทำอะไรผมก็ทำด้วย" พอได้ยินว่าหวังเสี่ยวหู่ยอมตามตน เย่เฉิงก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาไม่น้อย อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี เขาก็อยากพาน้องชายคนนี้เดินเข้าสู่ทางที่ถูกต้องเหมือนกัน ลูกพี่ที่ประสบความสำเร็จทุกคน เบื้องหลังอาจไม่มีผู้หญิง แต่ต้องมีพี่น้องคอยเคียงข้าง "แต่ว่าพี่เฉิง พวกเราจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ล่ะ ในหมู่บ้านคงไม่มีใครกล้าจ้างพวกเราหรอกมั้ง" ด้วยชื่อเสียงของพวกเขาสองคนในหมู่บ้าน ก็อาจจะเป็นอย่างที่เสี่ยวหู่พูดจริงๆ คงไม่มีใครกล้าจ้างหรอก "ต้องรอให้คนอื่นมาจ้างทำไมล่ะ พวกเรามีมือมีเท้าก็ทำกันเองสิ รอให้มีเงินก่อน ต่อไปพวกเราค่อยจ้างคนในหมู่บ้านมาทำงานให้พวกเรา" เย่เฉิงพูดอย่างมาดมั่น ได้ยินคำพูดเปี่ยมอุดมการณ์ของเย่เฉิง หัวใจวัยรุ่นของหวังเสี่ยวหู่ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที "พี่เฉิง ถ้างั้นตอนนั้นต้องจ้างพ่อแม่ผมก่อนเลยนะ ให้พวกท่านได้หาเงินบ้าง" ไอ้หมอนี่ แม้จะเกเรไปบ้าง แต่ก็ถือว่ามีความกตัญญูอยู่ "ไปกันเถอะ ไปเก็บของทะเลกับฉัน" เย่เฉิงหยิบพลั่วเก็บของทะเลที่เพิ่งแลกมา แล้วหากะละมังใบเล็กๆ อีกใบ เตรียมจะออกเดินทาง "เก็บของทะเลเหรอ พี่กะจะหาอะไรมาแกล้มเหล้าเหรอ" เสี่ยวหู่ถามอย่างไม่เข้าใจ เมื่อกี้ยังบอกว่าจะไปทำงานจริงๆ จังๆ อยู่เลย ตอนนี้จะไปเก็บของทะเลเนี่ยนะ พี่เฉิงนี่เปลี่ยนแปลงเร็วเหลือเกินจริงๆ "แกล้มเหล้าอะไรล่ะ เก็บของทะเลหาเงินต่างหาก" เย่เฉิงมั่นใจเต็มเปี่ยม "พี่ อย่ามาล้อเล่นน่า เก็บของทะเลมันจะได้สักกี่หยวนเชียว" "นั่นมันคนอื่น แต่ถ้าตามฉันน่ะได้เงินแน่ จะไปไม่ไป พูดมากอยู่ได้" "ไปก็ไปสิ อย่างแย่ก็แค่เหนื่อยฟรีเที่ยวหนึ่ง" เสี่ยวหู่พึมพำ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจโครงการเก็บของทะเลหาเงินนี้เท่าไหร่ ทั้งสองคนเพิ่งจะเตรียมก้าวพ้นประตู ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างล่ำสันผิวคล้ำคนหนึ่งเดินกระหืดกระหอบเข้ามา คนคนนี้ก็คือเย่กั๋วเว่ย พี่ชายของเย่เฉิงนั่นเอง "อาเฉิง ได้ยินว่าแม่หม้ายจางบุกมาด่าถึงบ้านเลยเหรอ" เย่กั๋วเว่ยมองน้องชายด้วยความเป็นห่วง เหงื่อท่วมหัว เย่เฉิงมองพี่ชายคนนี้แล้วทำตัวไม่ค่อยถูก นี่คือพี่ชายของร่างเดิม ถึงจะสืบทอดความทรงจำและความผูกพันมา แต่สำหรับเย่เฉิงแล้วก็ยังรู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง "พี่ ไม่มีอะไรแล้ว แค่เข้าใจผิดกันน่ะ ผมอธิบายเคลียร์หมดแล้ว พี่รีบกลับมาจากท่าเรือเหรอครับ" "อืม คนในหมู่บ้านแวะไปบอก พี่กลัวแกจะไปมีเรื่องชกต่อยกับเขาเข้า ก็เลยขอเถ้าแก่ลางานแวบกลับมาดู ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว" พอได้ยินว่าเย่กั๋วเว่ยเป็นห่วงตนขนาดนี้ เย่เฉิงก็รู้สึกตื้นตันใจขึ้นมา คนในครอบครัวก็คือคนในครอบครัวจริงๆ "พี่ ผมไม่เป็นไรแล้ว พี่วางใจเถอะ รีบกลับไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวจะเสียงานเสียการ" "งั้นก็ได้ พี่กลับก่อนนะ แกอย่าไปก่อเรื่องทะเลาะกับใครเขาล่ะ" เย่กั๋วเว่ยกำชับอีกรอบ ก่อนจะหันหลังเตรียมรีบกลับไป พอเดินมาถึงหน้าประตู เย่กั๋วเว่ยก็หยุดชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วล้วงธนบัตรใบละสิบหยวนที่ยับยู่ยี่สองใบออกมาจากกระเป๋า "อ่ะ เงินนี่แกเอาติดตัวไว้ก่อน" จากท่าทางลังเลของเย่กั๋วเว่ยเมื่อกี้ เย่เฉิงก็รู้ได้ทันทีว่าพี่ชายของตนคนนี้แทบจะไม่มีเงินติดตัวแล้ว ช่วยไม่ได้นี่นะ เดือนหนึ่งเขาหาได้แค่พันกว่าหยวน พี่สะใภ้อยู่บ้านเลี้ยงลูก ทั้งครอบครัวต้องพึ่งพาเขาคนเดียว แถมยังมีหนี้สินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ก่อนตายอีกก้อนหนึ่ง บวกกับน้องชายไม่เอาถ่านอย่างตนเข้าไปอีก เย่กั๋วเว่ยใช้ชีวิตไม่ง่ายเลยจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้น เย่กั๋วเว่ยก็ไม่เคยเอ่ยปากให้น้องชายช่วยใช้หนี้แม้แต่เหมาเดียว ซ้ำยังคอยช่วยเหลือ แอบเอาเงินมาให้ตนอยู่เรื่อยๆ ทุกครั้งที่แวะมาหาน้องชาย เขาก็จะให้เงินเสมอ คราวนี้ก่อนจะออกจากบ้านก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ให้เงินมานานแล้ว คาดว่าน้องชายคงจะขาดแคลนเสบียงอีกตามเคย ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ไปโผล่ที่บ้านแม่หม้ายจางหรอก "พี่ เก็บกลับไปเถอะครับ ต่อไปนี้ผมจะไม่ขอเงินพี่อีกแล้ว" เย่เฉิงส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "หือ ไม่เอาเงินพี่เหรอ" ใบหน้าของเย่กั๋วเว่ยไม่ได้ดูโล่งอก แต่กลับฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาแทน "อาเฉิง แกอย่าไปทำเรื่องผิดกฎหมายเชียวนะ" เย่เฉิงหน้าถอดสี ทำไมตนต้องไปทำเรื่องผิดกฎหมายถึงจะหาเงินได้ด้วยเล่า พี่ชายคนนี้มีภาพจำต่อร่างเดิมแย่ขนาดไหนกันเนี่ย "ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับพี่ ต่อไปนี้ผมตั้งใจจะเก็บของทะเลหาเงิน ถึงเวลานั้นจะได้ช่วยพี่แบ่งเบาหนี้สินของที่บ้านด้วย" เย่เฉิงชี้ไปที่พลั่วเก็บของทะเลในมือ "ใช่แล้วครับ พี่เว่ย พี่เฉิงบอกว่าจะพาผมไปเก็บของทะเลด้วยกัน หาเงิน เลี้ยงครอบครัว" เสี่ยวหู่รีบช่วยเสริม กลัวว่าเย่กั๋วเว่ยจะไม่เชื่อ มือที่ยื่นออกมาของเย่กั๋วเว่ยชะงักค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บเงินยี่สิบหยวนกลับไป "งั้นก็ได้ พวกแกจะไปเก็บของทะเลก็ดี ถือว่าทำงานสุจริต ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าไม่มีเงินซื้อข้าวกินก็มาหาพี่แล้วกัน" พูดจบ เย่กั๋วเว่ยก็รีบร้อนจากไป ดูออกเลยว่า เขาไม่ได้มีความมั่นใจในตัวน้องชายคนนี้สักเท่าไหร่ ...... หมู่บ้านไป๋หยุนอยู่ติดทะเล เดินออกไปไม่ไกลก็ถึงชายหาด ตอนที่ทั้งสองคนไปถึง บนชายหาดก็มีผู้หญิงเจ็ดแปดคนกำลังเก็บของทะเลกันอยู่แล้ว ก็เหมือนกับชนบทในแผ่นดินใหญ่ตอนใน บรรดาผู้หญิงมักจะชอบมารวมกลุ่มซักผ้าริมแม่น้ำ การทำงานบ้านก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่เหตุผลหลักคือมานั่งคุย นินทาเรื่องสัพเพเหระในบ้านคนอื่น พวกผู้หญิงริมทะเลเวลาว่างๆ ก็จะออกมาเก็บของทะเล ถ้าโชคดีได้ของดีมีราคาหน่อยก็เอาไปขายช่วยจุนเจือครอบครัว ถ้าโชคไม่ดี ก็เก็บพวกหอยปูปลาทั่วไปเอาไปทำกับข้าวเพิ่มในมื้อเย็น "อ้าว ไอ้สองก็มาเก็บของทะเลด้วยเหรอ แขกผู้มีเกียรติจริงเชียว" ป้าจ้าวเงยหน้าขึ้นมาแซว "นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไงเนี่ย" "ทำไมล่ะ ไม่มีเงินกินข้าว เลยกะจะมาหาหอยกินหรือไง" "ฮ่าๆๆๆ" ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เย่เฉิงเป็นคนยังไงทุกคนต่างรู้ดี วันๆ ก่อเรื่องรบกวนเป็ดไก่บ้านอื่นไปทั่ว ดังนั้นถ้าจะให้พวกเธอมาให้ความเคารพเย่เฉิงก็คงเป็นไปไม่ได้ หวังเสี่ยวหู่ฟังจนหน้าดำหน้าแดง ตะโกนใส่พวกเธอว่า "ด่าอีกคำเดียว ระวังกระจกบ้านพวกป้าไว้เถอะ!" "ดีเลย ไอ้เด็กบ้านหวัง คราวที่แล้วเป็นแกจริงๆ ด้วยที่ปาหินใส่ เดี๋ยวฉันจะไปบอกพ่อแกให้มาหักขาแกซะ!" "ป้า..." เสี่ยวหู่ยังอยากจะด่าต่อ แต่ถูกเย่เฉิงห้ามไว้เสียก่อน (จบบทที่ 2)