บทที่ 8 เสี่ยวหู่ แม่ผมดีใจจนร้องไห้จริงๆ นะพี่

บทที่ 8 เสี่ยวหู่ แม่ผมดีใจจนร้องไห้จริงๆ นะพี่ พอกลับถึงบ้าน ท้องของเย่เฉิงก็เริ่มส่งเสียงร้องโครกคราก รู้อย่างนี้เมื่อกี้กินข้าวที่บ้านพี่ชายพี่สะใภ้ก็ดีหรอก เฮ้อ ยังติดนิสัยเกรงใจเกินเหตุอยู่อีก พอกวาดตามองในบ้าน หอยลายที่เก็บมาเมื่อกลางวันยังอยู่ แต่ละตัวอ้าปากพะงาบๆ อยู่ในกะละมัง หอยสดๆ ที่เพิ่งขุดขึ้นมามันดีแบบนี้นี่เอง ไม่มีตัวไหนตายเลยสักตัวเดียว คืนนี้กินเจ้านี่แหละ ข้าวของในบ้านค่อนข้างซอมซ่อ แต่ยังดีที่มีถังแก๊สและเตาไฟ เย่เฉิงขัดล้างกระทะอย่างดีถึงสามรอบ มันสกปรกเกินทนจริงๆ เดิมทีอยากจะล้างอีกสักรอบ แต่ช่วยไม่ได้ ท้องไส้มันประท้วงจนทนไม่ไหวแล้ว ผัดหอยลายทำง่ายนิดเดียว ตั้งกระทะใส่น้ำมันให้ร้อน เจียวต้นหอมขิงกระเทียมให้หอมฉุย แล้วเทหอยลงไปผัดพลิกไปมาก็เสร็จแล้ว แต่หาอยู่นานสองนาน ขิงก็ไม่มี กระเทียมก็ไม่มี ต้นหอม... หึๆ อุตส่าห์ไปเจอที่มุมลานบ้านมาสองสามต้น ค่อนข้างแก่ไปหน่อยแล้วด้วย สุดยอดจริงๆ บ้านหลังนี้ เย่เฉิงยอมใจเลย ทำได้เท่าที่มี ตั้งน้ำมันจนร้อน เย่เฉิงโยนต้นหอมหั่นท่อนลงไป เสียงดังเปรี๊ยะปรัะ ต้นหอมเริ่มไหม้เกรียม ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว เย่เฉิงสะเด็ดน้ำหอยลายออกแล้วเทลงกระทะ เสียงดังฉ่า หอยลายทั้งหมดลงไปคลุกเคล้าอยู่ในกระทะทันที จากนั้นเหยาะซีอิ๊วแต่งสี ใส่เกลือนิดหน่อย ผัดคลุกเคล้าเบาๆ น้ำมันร้อนตรงขอบกระทะติดไฟลุกพรึ่บ กระทะกลายเป็นทะเลเพลิงย่อมๆ เย่เฉิงอาศัยจังหวะนั้นสะบัดกระทะพลิกสองสามที เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการ ในตู้เย็นยังมีเบียร์เหลืออยู่อีกสองสามขวด เย่เฉิงเปิดมาขวดหนึ่ง เบียร์เย็นเฉียบคู่กับผัดหอยลายร้อนๆ นับว่าสุขสำราญใจไม่น้อย อาหารทะเล สิ่งสำคัญคือความสด เนื้อหอยลายสดๆ แน่นหนึบ กัดเบาๆ ก็หลุดออกจากเปลือก อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย มันอร่อยเหาะจริงๆ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือยังมีทรายปนอยู่บ้าง ช่วยไม่ได้ ปกติควรจะแช่น้ำไว้สักสองวันให้มันคายทรายออกมาก่อน แต่นี่หิวจนตาลายแล้ว เฮ้อ ในช่วงเวลาแบบนี้ ควรจะได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถดูคลิปสั้นเพลินๆ แท้ๆ น่าเสียดายจริงๆ การดื่มเหล้าเบียร์ช่วยให้นอนหลับง่ายจริงๆ พอเย่เฉิงกินเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนหลับเป็นตาย คืนแรกหลังจากเกิดใหม่ เขาหลับสบายและฝันหวานเป็นพิเศษ วันรุ่งขึ้นเย่เฉิงตื่นแต่เช้าตรู่ หกโมงกว่าๆ ก็ลืมตาตื่นแล้ว วันนี้น้ำทะเลลงครั้งใหญ่ การไปเก็บของทะเลตอนเช้าต้องได้ผลผลิตเยอะแน่นอน เขากวาดตามองระบบโดยอัตโนมัติ ค่าโชค: 70 แต้ม: 20 ให้ตายสิ ค่าโชคเพิ่มขึ้นแล้วเหรอ หมายความว่ายังไงเนี่ย วันนี้จะเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่หรือเปล่า เย่เฉิงกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที คว้าพลั่วและถังน้ำวิ่งออกจากบ้าน มุ่งตรงไปยังบ้านของหวังเสี่ยวหู่ พอไปถึงบ้านของหวังเสี่ยวหู่ ลุงหวังกับป้าหวังเห็นเย่เฉิงก็ต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้นผิดหูผิดตา "อ้าว อาเฉิงมาแล้วเหรอ กินข้าวหรือยังล่ะ มาๆ นั่งกินข้าวด้วยกันก่อนสิ" เย่เฉิงจำได้ว่าเมื่อก่อนเวลาตนโผล่มา ทั้งสองคนมักจะชักสีหน้าปั้นปึงใส่ ทำไมวันนี้ถึงดีกับตนขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย "พี่ เมื่อวานพี่พาผมไปหาเงิน พ่อกับแม่ผมดีใจกันใหญ่เลย" เสี่ยวหู่พูดพลางยิ้มแป้น "แม่ของเสี่ยวหู่นี่ซึ้งใจจนร้องไห้เลย บอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมหาเงินแบบสุจริตได้" ป้าหวังหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน ตีเผียะเข้าที่แขนลูกชายผู้ไม่ประสีประสาคนนี้ "อาเฉิงเอ๊ย ต่อไปพาน้องทำงานทำการที่เป็นชิ้นเป็นอันนะ อย่ามัวแต่วันๆ ทำแต่... เรื่องพวกนั้นอีกล่ะ" ป้าหวังกระดากปาก ไม่กล้าพูดคำว่าขโมยไก่ล่าหมาออกมาตรงๆ "ลุงครับ ป้าครับ ผมก็มารับเขาไปนี่แหละครับ วันนี้ผมจะพาเขาไปเก็บของทะเล" "ไปเก็บของทะเลเหรอ ดีสิ ไปเถอะ กินมื้อเช้าก่อนค่อยไป หมั่นโถวเพิ่งนึ่งเสร็จร้อนๆ เลย" เย่เฉิงก็รู้สึกหิวอยู่พอดี จึงหยิบมาสองลูก "พวกเราไปกินระหว่างทางครับ" "ครับพ่อแม่ พวกเราไปกินระหว่างทาง" หวังเสี่ยวหู่ทำตามบ้าง หยิบหมั่นโถวมาสองลูกแล้วรีบวิ่งตามเย่เฉิงออกมา "พี่ พี่ไม่เห็นหรอก เมื่อวานผมเอาเงินร้อยกว่าหยวนกลับบ้าน แม่ผมตื่นเต้นจนร้องไห้โฮออกมาจริงๆ นะพี่" เสี่ยวหู่เล่าอย่างตื่นเต้นพลางกัดหมั่นโถวคำโต ท่าทางไม่ประสีประสาแบบนี้ เย่เฉิงเห็นแล้วอยากจะประเคนฝ่ามือใส่สักทีจริงๆ "แล้วแกล่ะ รู้สึกยังไงบ้าง" "ผมเหรอ" เสี่ยวหู่ชะงักไป สีหน้าฉายแววครุ่นคิด ครู่ใหญ่ๆ ถึงเอ่ยปาก "พี่ ผมอยากหาเงิน ผมไม่อยากเห็นแม่ต้องลำบากขนาดนี้อีกแล้ว" เสี่ยวหู่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เย่เฉิงพยักหน้า เด็กคนนี้ยังไม่เลวร้ายเกินไป ยังพอขัดเกลาได้ "ต่อไปตามฉันไปเก็บของทะเล มีเงินแน่นอน วางใจเถอะ" "ครับพี่ แต่ว่าแม่ผมบอกว่า ผมไม่ควรรับเงินจากพี่เยอะขนาดนั้น ผมไม่ได้ทำอะไรเลย พี่เป็นคนหามาได้ทั้งนั้น" เสี่ยวหู่มองเย่เฉิงด้วยความเกรงใจ เรื่องนี้เย่เฉิงเองก็เคยคิดเหมือนกัน ถ้ามัวแต่พึ่งพาตนขุดอยู่คนเดียว เสี่ยวหู่ก็แทบจะไม่มีบทบาทอะไรเลย ดูท่าคงต้องหาทางทำให้รัศมีของระบบแผ่ไปถึงตัวเสี่ยวหู่ให้ได้ เพียงแต่ตอนนี้เย่เฉิงยังคิดวิธีไม่ออก "ไม่เป็นไรหรอก นั่นมันแค่เมื่อวานวันเดียว วันไหนมันจะไปขุดเจอแต่คนเดียวได้ทุกวันล่ะ เกิดวันนี้แกดวงดีขุดเจอขึ้นมา แล้วแกจะไม่ยอมแบ่งเงินให้ฉันหรือไง" เย่เฉิงแซวหยอกล้อ "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะพี่ พี่วางใจได้เลย ผมต้องทำเหมือนเดิมแน่นอน" "ก็แค่นั้นแหละ ไปเถอะ วันนี้เอาถุงกระสอบติดไปด้วย จะได้ใส่ของกลับมาได้เยอะๆ" "ได้เลยพี่ พี่รอเดี๋ยว ผมไปหยิบก่อน" เสี่ยวหู่ไปหยิบถุงกระสอบมาจากที่บ้านสองใบ แล้ววิ่งตามเย่เฉิงมุ่งหน้าไปยังชายหาด น้ำทะเลลดลงไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว บนหาดเลนจึงมีอาหารทะเลสดใหม่ถูกพัดมาเกยอีกครั้ง เย่เฉิงรู้สึกว่าของพรรค์นี้มันเหมือนกับการลงดันเจี้ยนในเกมชัดๆ พอรีเซ็ตคูลดาวน์แล้ว จะดรอปอุปกรณ์อะไรก็ขึ้นอยู่กับค่าโชคของตัวเอง วันนี้ค่าโชค 70 ไม่รู้ว่าจะได้ผลงานแบบไหนกลับมา พอเดินเข้าไปใกล้ เย่เฉิงก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ "ให้ตายสิ คนเยอะชะมัดเลย" "ใช่ครับพี่ ใครๆ ก็ได้ยินว่าเมื่อวานพวกเราได้หอยลายยักษ์ไปตั้งเยอะ วันนี้ก็เลยแห่กันมาหมด" เสี่ยวหู่จุดบุหรี่สูบ เรื่องการเก็บของทะเลมันก็เป็นแบบนี้ พอมีใครขุดได้ของดี คนอื่นๆ ก็จะพากันแห่แหนตามมาเกาะกระแสด้วยเสมอ "ไอ้สองเย่มาอีกแล้ว" "ได้ยินว่าเมื่อวานพวกมันขุดหอยลายยักษ์ไปได้ตั้งหลายสิบจินแน่ะ" "สวรรค์ไม่มีตาจริงๆ เรื่องดีๆ แบบนี้ทำไมถึงไปตกอยู่กับไอ้ขี้เกียจประจำหมู่บ้านอย่างไอ้สองเย่ได้นะ" "นั่นสิ ให้มันไปก็เสียของเปล่าๆ" "ได้ยินว่าเมื่อวานยังซื้อเนื้อกลับไปกินตั้งเยอะแยะ ไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบเอาเสียเลย" "มันตัวคนเดียวจะไปเก็บอะไรล่ะ ตัวคนเดียวกินอิ่มก็สบายไปทั้งบ้านแล้ว" "เหอะ นั่นมันตัวมัน แต่พี่ชายมันยังติดหนี้เขาอยู่นะ" "พูดถึงเรื่องนี้ เงินก้อนนั้นไอ้สองก็ต้องร่วมรับผิดชอบด้วยสิ เป็นหนี้ที่พ่อมันทิ้งไว้ก่อนตายนี่นา" "เอาน่า เลิกพูดเถอะ รีบขุดเร็วเข้า ไม่แน่พวกเราอาจจะขุดได้หอยลายยักษ์สักหลายสิบจินบ้างก็ได้" กลุ่มผู้หญิงในหมู่บ้านคุยกันเสียงดังลั่น เย่เฉิงได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ ยุคนี้โซเชียลมีเดียยังไม่แพร่หลาย สายตาทุกคู่ก็เลยจ้องจับผิดอยู่แต่เรื่องชาวบ้านในหมู่บ้านตัวเอง รอให้ยุคโซเชียลมีเดียเฟื่องฟูก่อนเถอะ พวกป้าๆ คงได้แห่กันไปเผือกเรื่องดาราในวงการบันเทิงแทน "พี่ พวกเรายังจะไปตรงที่เดิมเมื่อวานไหมครับ" เสี่ยวหู่ถาม "ไปสิ ลองไปดูแถวนั้นอีกที" ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังจุดเดิมเมื่อวาน แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึง ก็เห็นว่าตรงบริเวณนั้นมีชายหนุ่มสามคนยืนอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของเสี่ยวหู่บึ้งตึงลงทันที "พี่ พวกหวงไห่นี่หว่า ต้วนหย่งกับหยวนเจี้ยนเซิงก็อยู่ด้วย" สามคนที่เสี่ยวหู่พูดถึงล้วนเป็นคนในหมู่บ้าน รุ่นราวคราวเดียวกับเย่เฉิง แต่พวกนั้นมองเย่เฉิงด้วยความดูถูกเหยียดหยามเสมอมา เพราะเย่เฉิงคือตัวแทนของคนขี้เกียจไม่เอาถ่านประจำหมู่บ้าน ส่วนพวกเขานั้นทำงานทำการสุจริต ไม่ทำงานที่ท่าเรือก็ทำงานอยู่ในตำบล (จบบทที่ 8)