บทที่ 7 เป็นหนี้เท่าไหร่ ฉันคืนให้เอง

บทที่ 7 เป็นหนี้เท่าไหร่ ฉันคืนให้เอง พอได้ยินเย่เฉิงแซวแบบนั้น หวังเสี่ยวหู่ก็รีบคว้าเงินมา ยิ้มแป้นแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง "พี่ ถ้าแม่เห็นว่าผมหาเงินได้ คงดีใจจนตายแน่ๆ" "อย่าพูดเรื่องเป็นเรื่องตายสิ ไป ไปหาซื้อของกลับบ้านกันหน่อย" ในหมู่บ้านมีแค่ร้านขายของชำเล็กๆ ร้านเดียว ของที่ขายมีจำกัด แต่ท่าเรืออยู่ในเขตตำบล ในตำบลมีของให้เลือกเยอะแยะ ทั้งสองคนเดินวนดูรอบตำบล ซื้อของใช้ประจำวันมานิดหน่อย จากนั้นเย่เฉิงก็ตั้งใจซื้อกับข้าวพะโล้กับเนื้อพะโล้ติดไม้ติดมือกลับไปด้วย รวมแล้วหมดไป 30 หยวน พอกลับถึงหมู่บ้าน หวังเสี่ยวหู่ก็รีบวิ่งกลับบ้านไปอวดผลงานอย่างตื่นเต้น เย่เฉิงกลับไปเก็บข้าวของให้เข้าที่ แล้วเอาพวกหอยลายที่เหลือไปแช่กะละมังน้ำไว้ จากนั้นก็หิ้วเนื้อพะโล้กับกับข้าวพะโล้มุ่งหน้าไปยังบ้านของพี่ชาย ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แต่ละบ้านต่างก็เริ่มลงมือทำอาหารเย็น เย่เฉิงก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป พี่สะใภ้เจียงอวิ๋นเซียงทำกับข้าวเสร็จพอดี ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งหน้ามุ่ยอยู่หน้าโต๊ะกินข้าว ไม่แตะตะเกียบกันเลยสักนิด พอเห็นเย่เฉิงเดินเข้ามา เย่กั๋วเว่ยก็รีบลุกขึ้นยืน ฝืนยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "อาเฉิงมาแล้วเหรอ มาๆ นั่งลงกินข้าวด้วยกันสิ" เจียงอวิ๋นเซียงเหลือบมองเย่เฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบถ้วยและตะเกียบในครัวอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่ น้องสามีคนนี้ ปกติเวลาไม่มีเงินก็ชอบมาฝากท้องที่บ้าน ไม่ก็มาขอเงิน สรุปคือถ้าโผล่มาเมื่อไหร่ก็ไม่เคยมีเรื่องดีสักครั้ง แม้แต่โต่วโต่ว ลูกชายของพวกเขาก็ยังรู้ว่า คุณอาคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร เย่เฉิงกวาดสายตามอง บนโต๊ะมีกับข้าวแค่สามอย่าง คือ มันฝรั่งผัดเส้น ไข่ผัด และผักใบเขียว กินกันเรียบง่ายมาก ตรงหน้าพี่ชายก็มีแค่ข้าวสวยชามเดียว ไม่มีแม้แต่เหล้าสักแก้ว เย่กั๋วเว่ยทำงานใช้แรงงาน งานแบกหามเป็นงานที่ผลาญแรงมากที่สุด หลายคนจึงชอบกลับมาดื่มสักแก้วที่บ้านเพื่อให้ผ่อนคลายสบายตัวไปทั้งร่าง เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เย่กั๋วเว่ยก็ดื่มอยู่เป็นประจำ แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงไม่ดื่ม แถมเมื่อกี้ สองสามีภรรยายังนั่งหน้าดำคร่ำเครียด คาดว่าคงเจอปัญหาหนักใจอะไรเข้าแน่ๆ "พี่สะใภ้ ผมกินมาแล้วครับ ไม่ต้องไปหยิบถ้วยตะเกียบหรอก" เย่เฉิงพูด พอได้ยินเย่เฉิงพูดแบบนั้น เจียงอวิ๋นเซียงก็ไม่เกรงใจ เดินตัวเปล่าออกมาจากห้องครัวทันที เย่กั๋วเว่ยมองภรรยาด้วยความกระอักกระอ่วนใจ เขารู้ว่าภรรยามีเรื่องอัดอั้นตันใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก เพราะน้องชายของตนเป็นคนแบบนี้จริงๆ "อาเฉิง วันนี้แกไปเก็บของทะเลมา ได้อะไรมาบ้างล่ะ" เย่กั๋วเว่ยเปลี่ยนเรื่องคุย "ครับ ก็ดีอยู่ครับ พี่ พี่สะใภ้ ผมซื้อของกินมาฝากพวกพี่ด้วย มีขาหมูพะโล้ที่โต่วโต่วชอบ คากิที่พี่สะใภ้อยากกิน แล้วก็เนื้อหัวหมูที่พี่ชอบด้วยครับ" เย่เฉิงพูดพลางวางกับข้าวพะโล้ในมือลงบนโต๊ะ เย่กั๋วเว่ยอ้าปากค้าง มองเย่เฉิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา แล้วก้มมองกับข้าวบนโต๊ะ "ทั้งหมดนี่ต้องหมดไปหลายสิบหยวนเลยนะเนี่ย" ใบหน้าของเจียงอวิ๋นเซียงบึ้งตึงขึ้นมาทันที เธอรีบเปิดดู ก็พบว่าเป็นเนื้อพะโล้กองโตจริงๆ โต่วโต่วมองกับข้าวพะโล้บนโต๊ะตาเป็นประกาย ตะเกียบในมือยื่นออกไปจะคีบขาหมูโดยไม่รู้ตัว "อย่าซนสิลูก" เจียงอวิ๋นเซียงเอ็ดเสียงเบา สีหน้ายิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก "อาเฉิง พี่ชายแกหาเงินมาไม่ง่ายเลยนะ ที่บ้านยังเป็นหนี้คนอื่นเขาอยู่อีก แกใช้เงินมือเติบแบบนี้ เฮ้อ..." เจียงอวิ๋นเซียงบ่นอุบสองสามคำ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดต่อ เธอเป็นคนค่อนข้างเงียบขรึม คำพูดบางอย่างจึงพูดออกมาได้ยาก เย่เฉิงแอบคิดในใจ มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงทำหน้าบึ้งตึงขนาดนั้น ที่แท้ก็นึกว่าตนเอาเงินของพี่ชายไปซื้อเนื้อมา ครอบครัวตัวเองหาเงินงกๆ กินแต่ผักต้ม แต่น้องสามีกลับเอาเงินไปผลาญซื้อเนื้อกิน เป็นใครก็คงรู้สึกไม่ยุติธรรมในใจทั้งนั้น เย่เฉิงนั่งลงอย่างสงบนิ่ง ล้วงธนบัตรสีแดงสามใบออกมาจากกระเป๋า "พี่ พี่สะใภ้ วันนี้ผมไปเก็บของทะเลหาเงินมาได้ครับ นี่ซื้อด้วยเงินที่ได้จากการเก็บของทะเล พวกพี่วางใจได้เลยครับ" พอได้ยินว่าเป็นเงินจากการเก็บของทะเล ใบหน้าของเจียงอวิ๋นเซียงก็ฉายแววกระดากอายขึ้นมาวูบหนึ่ง ส่วนเย่กั๋วเว่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า "เก็บของทะเลหาเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ" "ครับ วันนี้โชคดีน่ะ พี่ เมื่อกี้พี่สะใภ้บอกว่าที่บ้านยังเป็นหนี้อยู่งั้นเหรอครับ" เย่เฉิงถาม เมื่อกี้เขาลองค้นความทรงจำของร่างเดิม ไม่มีความทรงจำเรื่องนี้อยู่เลยแม้แต่น้อย ดูท่าเมื่อก่อนร่างเดิมจะคอยแต่แบมือขอเงินโดยไม่เคยสนใจถามไถ่เรื่องที่บ้านเลยจริงๆ "อืม ตอนที่พ่อกับแม่เสียไปน่ะยืมเงินคนอื่นเขามา ตอนนี้เขาบอกว่าจำเป็นต้องใช้เงินแล้ว" เย่กั๋วเว่ยไม่ได้ปิดบัง "เป็นหนี้อยู่เท่าไหร่ ผมคืนให้เองครับ" เย่เฉิงเอ่ยขึ้นมาทันที เย่กั๋วเว่ยกับเจียงอวิ๋นเซียงมองเย่เฉิงด้วยความตกตะลึง วันนี้น้องชายคนนี้เป็นอะไรไปเนี่ย ทั้งซื้อของมาฝาก ทั้งบอกว่าจะช่วยใช้หนี้ "อาเฉิง แกคงไม่ได้ไปทำเรื่องไม่ดีมาใช่ไหม พี่บอกแกไว้นะ ถ้าไม่มีเงินก็มาบอกพี่ อย่าริอาจไปมั่วสุมกับพวกกู้เฟิงเชียวนะ" เย่เฉิงรู้ว่า พวกที่เย่กั๋วเว่ยพูดถึงคือก๊วนสี่ห้าคนของกู้เฟิง พวกนั้นก็เป็นคนในหมู่บ้านไป๋หยุนเหมือนกัน แต่อายุมากกว่าเย่เฉิงหน่อย เย่เฉิงอย่างมากก็แค่ขี้เกียจ เกเร ขโมยไก่ล่าหมาไปวันๆ แต่ก๊วนนั้นเป็นพวกนักเลงหัวไม้คุมถิ่น พยายามจะดึงเย่เฉิงเข้าแก๊งอยู่ตลอด ถ้าไม่ได้เย่กั๋วเว่ยคอยห้ามไว้ ร่างเดิมคงเข้าร่วมไปนานแล้ว เย่กั๋วเว่ยยอมรับได้ที่น้องชายจะทำตัวเสเพล แต่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาดถ้าน้องชายจะเดินเข้าสู่เส้นทางอาชญากรรม เมื่อเห็นสายตาที่เปี่ยมด้วยความเป็นห่วงของพี่ชายและพี่สะใภ้ ในใจของเย่เฉิงก็รู้สึกตื้นตันระคนเอือมระอา ตัวเรามันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไงเนี่ย "พี่ พี่สะใภ้ ผมหาเงินจากการเก็บของทะเลมาจริงๆ นะครับ ผมไปกับเสี่ยวหู่ เอาของไปขายที่ร้านอาหารทะเลเหล่าหลินที่ท่าเรือ หอยลายยักษ์ตั้ง 32 จิน ไม่ได้โกหกพวกพี่หรอกครับ" "ร้านอาหารทะเลเหล่าหลินใช่ไหม ใช่ ที่ท่าเรือมีร้านนี้อยู่จริงๆ" เย่กั๋วเว่ยพยักหน้า "พี่สะใภ้ ที่บ้านยังติดหนี้อยู่อีกเท่าไหร่เหรอครับ" เย่เฉิงหันไปถามเจียงอวิ๋นเซียง พี่ชายของตนคงไม่ยอมบอกแน่ๆ เจียงอวิ๋นเซียงเหลือบมองเย่กั๋วเว่ย ก่อนจะก้มหน้าพึมพำว่า "ยังค้างอยู่อีกห้าพันกว่าหยวน ลุงจางของแกบอกว่าจำเป็นต้องใช้เงิน ให้พวกเราคืนภายในหนึ่งเดือนนี้น่ะ" เงินห้าพันหยวน ในยุคนี้ถือว่าไม่มาก เพราะไม่ใช่ยุคที่มีแต่เศรษฐีหมื่นหยวนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่มันก็ไม่น้อยเลย เมื่อเทียบกับเงินเดือนพันกว่าหยวนของเย่กั๋วเว่ย นี่เท่ากับค่าแรงเกือบครึ่งปีเลยทีเดียว "ห้าพันใช่ไหมครับ ไม่มีปัญหา ภายในหนึ่งเดือนผมคืนให้พวกเขาแน่นอน พวกพี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะรับผิดชอบเอง" เย่เฉิงตบหน้าอกรับประกันอย่างมั่นใจ วันนี้แค่วันเดียวก็ได้มาห้าร้อยแล้ว สิบวันก็ห้าพัน คืนเงินห้าพันหยวนในหนึ่งเดือน สำหรับเย่เฉิงแล้วไม่มีความกดดันเลยแม้แต่นิดเดียว "อาเฉิง การเก็บของทะเลมันขึ้นอยู่กับดวงนะ วันไหนมันจะไปโชคดีได้ทุกวันขนาดนั้นล่ะ เรื่องเงินน่ะพี่จะหามาคืนเอง แกเก็บเงินของแกไว้เถอะ เอาไปใช้ชีวิตตัวเองให้ดีก็พอแล้ว" เย่กั๋วเว่ยไหนเลยจะยอมให้น้องชายมาช่วยใช้หนี้ ซ้ำยังดันธนบัตรสีแดงสามใบบนโต๊ะยัดกลับคืนใส่มือเย่เฉิง เย่เฉิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตอนนี้เขาก็ยังจำเป็นต้องใช้เงินติดตัวอยู่บ้างเหมือนกัน "พี่ วางใจเถอะครับ เงินห้าพันหยวนผมหามาคืนได้แน่ พวกพี่กินข้าวกันเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมแล้วครับ" พูดจบ เย่เฉิงก็ทักทายโต่วโต่วอีกคำหนึ่งแล้วเดินออกจากบ้านไป เย่กั๋วเว่ยมองแผ่นหลังของเย่เฉิงด้วยความสับสนมึนงง หันไปมองภรรยาข้างกายแล้วพูดว่า "แม่มัน เธอว่าอาเฉิงเป็นอะไรไปน่ะ" "จะเป็นอะไรได้ล่ะ ขอแค่หาเงินได้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ยังดีกว่าที่เธอต้องคอยเอาเงินไปเจือจานเขาทุกเดือนล่ะน่า" "เธอก็พูดแต่เรื่องนี้ เขาเป็นน้องชายฉันนะ ถ้าฉันไม่ช่วยเขาแล้วใครจะช่วยล่ะ" "แม่ครับ ผมกินขาหมูได้หรือยังครับ" ในบ้าน โต่วโต่วถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อไร้เดียงสา "กินสิลูก อาของลูกซื้อมาให้ ลูกก็กินไปเถอะ" (จบบทที่ 7)