บทที่ 39 หอยสังข์ทองยักษ์!

บทที่ 39 หอยสังข์ทองยักษ์! หลี่หย่งชำเลืองมองกระสอบปุ๋ยที่มีน้ำซึมหยดอยู่ในกระบะหลัง เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ไอ้สอง พวกเธอเอาอาหารทะเลไปขายอีกแล้วเหรอ" "ครับ หามาได้นิดหน่อย" "นี่คงไม่ใช่นิดหน่อยแล้วมั้ง ตั้งสามกระสอบแน่ะ" หลี่หย่งขับรถไปพลางชำเลืองมองกระจกมองหลังไปพลาง "มีแต่ของราคาไม่แพงทั้งนั้นแหละครับ" "ฮ่าๆ ไอ้สอง นายนี่มันแอบรวยเงียบๆ จริงๆ นะ" หลี่หย่งเย้าแหย่ เย่เฉิงยิ้มไม่พูดอะไร "แต่ว่านะ ไอ้สอง หาเงินได้แล้วก็ให้กินของดีๆ หน่อยสิ ทำไมยังให้เสี่ยวหู่นั่งแทะหมั่นโถวกับผักกาดดองอยู่ได้ล่ะ" หลี่หย่งบุ้ยปากไปทางด้านหลัง "มันชอบกินแบบนี้น่ะครับ" เสี่ยวหู่นั่งอยู่เบาะหลังทำหน้าเซ็งสุดขีด กัดหมั่นโถวเข้าปากคำโตอย่างแค้นเคือง ตอนแรกกะว่าจะต้มบะหมี่กิน แต่เย่เฉิงบอกว่าเงินหมดแล้ว ให้เขากลับไปหยิบหมั่นโถวกับผักกาดดองที่บ้านมากินเอง ฮึ่ม! ไอ้พวกนายทุนหน้าเลือด ภัตตาคารอาหารทะเลฝูว่าง หลี่หย่งเคยมาส่งแล้วรอบหนึ่ง ย่อมคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี ขับมาถึงเก้าโมงเช้ากว่าๆ นิดหน่อย คราวนี้เย่เฉิงโทรบอกคุณเฉียนทางมือถือไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องให้พนักงานเสิร์ฟวิ่งไปตาม "อ้าว เสี่ยวเย่ มาอีกแล้วเหรอ คราวนี้เอาของดีอะไรมาฝากฉันล่ะเนี่ย" คุณเฉียนเห็นหน้าเย่เฉิงก็กระตือรือร้นต้อนรับอย่างสนิทสนม จนเย่เฉิงเกือบจะหลงคิดว่าตัวเองเป็นท่านประธานลูกค้าวีไอพีไปเสียแล้ว เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของเย่เฉิง คุณเฉียนก็เข้าใจได้ทันที ดึงเย่เฉิงเข้ามากระซิบเบาๆ "น้องชาย ไม่ปิดบังเธอนะ ของรอบก่อนที่เธอเอามาส่งน่ะ สุดยอดมาก ลูกค้าประจำของฉันหลายคนติดใจจนบ่นถามหา อยากให้เธอหามาให้อีกสักลอตแน่ะ" เย่เฉิงหน้าเจื่อน "คุณเฉียนครับ ผมเป็นแค่พ่อค้าขายอาหารทะเลนะ อย่าใช้คำว่าสุดยอดอะไรแบบนั้นสิ ขืนตำรวจมาได้ยินเข้า คงนึกว่าผมค้ายาเสพติดกันพอดี" "หา? ฮ่าๆๆ เสี่ยวเย่นี่ช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ" คุณเฉียนหัวเราะลั่นอย่างชอบอกชอบใจ การทำมาค้าขายก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ว่าตอนต่อรองราคาจะฟาดฟันกันดุเดือดแค่ไหน แต่เบื้องหน้าต้องยิ้มแย้มเข้าหากันไว้ก่อน คำพูดของคุณเฉียนเมื่อกี้ ถือเป็นการแสดงไมตรีจิตอย่างหนึ่ง ในฐานะผู้รับซื้อ สิ่งที่ควรทำคือคอยจับผิดสินค้าเพื่อกดราคาลง แต่ตอนนี้เขากลับออกปากชมเองว่าสินค้าของเย่เฉิงดีเยี่ยม หากเย่เฉิงละโมบขึ้นมาแล้วโก่งราคา คุณเฉียนก็ย่อมเสียเปรียบ จะบอกว่าคุณเฉียนคนนี้โง่ ต่อให้ตีให้ตายเย่เฉิงก็ไม่เชื่อ คนที่บริหารภัตตาคารอาหารทะเลใหญ่โตขนาดนี้ได้ มีหรือจะเป็นคนโง่ ที่คุณเฉียนพูดแบบนี้ ก็เพราะต้องการผูกสัมพันธ์ระยะยาวกับเย่เฉิง เพื่อทำธุรกิจกันยาวๆ ต่างหาก ในมุมนี้เย่เฉิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ เมืองตงไห่ไม่ได้กว้างใหญ่มาก คนที่มีกำลังซื้ออาหารทะเลปริมาณมากขนาดนี้มีไม่เยอะ หากมีคู่ค้ารับซื้อที่มั่นคง ย่อมช่วยลดความยุ่งยากให้เขาได้มากมาย "ไป ไปที่ครัวหลังร้านกัน ไปดูสิว่าวันนี้เธอเอาของดีอะไรมาป้อนให้ฉัน จะได้รีบโทรบอกลูกค้าประจำพวกนั้น" คุณเฉียนเรียกพนักงานเสิร์ฟลากรถเข็นเล็กๆ มาช่วยกันยกอาหารทะเลเข้าไปข้างใน พอเทอาหารทะเลลงถาดดังซ่า ดวงตาของคุณเฉียนก็เบิกกว้าง "ปูม้าเยอะขนาดนี้เชียว!" "มีปูม้าลายด้วยแฮะ อันนี้ดีเลย ปูม้าลายหาได้ค่อนข้างยาก ลูกค้าชอบกันมาก" คุณเฉียนสนใจปูม้าลายเป็นพิเศษ อย่างที่เคยบอกไป ของยิ่งหายากก็ยิ่งมีราคา รสชาติแม้จะคล้ายคลึงกับปูม้าทั่วไป แต่คนมีเงินชอบกินเพราะความหายากของมัน "ปูม้าลอตนี้ตัวไม่เล็กเลยนะ ดูที่ฉันรับมาจากพ่อค้าส่งสิ เล็กจนดูไม่ได้เลย" คุณเฉียนช้อนปูม้าจากตู้พักของตัวเองขึ้นมาตัวหนึ่งเพื่อเปรียบเทียบ ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีความเจ็บปวด ของในร้านเขาตัวเล็กจนคงได้แต่สับเป็นชิ้นๆ เอาไปผัดเหนียนเกาเท่านั้น "มีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ ลูกค้าจะได้มีตัวเลือกเยอะๆ ไงครับ" "อืม เมนูปูม้าผัดเหนียนเกาที่ร้านฉันยอดขายวันละเยอะมาก แต่ของเธอลอตนี้ ฉันต้องเก็บไว้ให้ลูกค้ากระเป๋าหนักที่ยอมจ่ายราคาสูงแน่นอน" "ได้ยินคุณเฉียนชมขนาดนี้ ผมเริ่มจะคาดหวังกับการค้าขายวันนี้ขึ้นมาแล้วสิครับ" เย่เฉิงยิ้มบางๆ "น้องชาย วางใจได้เลย ฉันให้ราคาดีแน่นอน เอาแบบนี้ ปูม้าลายจินละ 38 หยวน ปูม้าธรรมดาจินละ 32 หยวน เธอว่ายังไง" เย่เฉิงแอบคำนวณในใจ ในยุคหลังปูม้าเกรดดีๆ ขายได้จินละ 100 หยวน หรือกระทั่ง 200 หยวน ในปี 2002 ราคาได้จินละสามสิบกว่าหยวนถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว "ตกลงครับ ลองชั่งน้ำหนักดูได้เลย" เย่เฉิงพยักหน้า คุณเฉียนโบกมือ พนักงานสองคนก็รีบยกขึ้นชั่งทันที "ปูม้ากับปูม้าสามจุดรวมกัน 33 จิน ปูม้าลาย 42 จินครับ" "แล้วหอยหวานล่ะครับ หอยหวานคิดยังไง" เย่เฉิงชี้ไปที่ถุงหอยหวานอีกครึ่งกระสอบ ซึ่งเป็นผลพลอยได้ของเมื่อคืน คุณเฉียนกอบหอยหวานขึ้นมาดูหนึ่งกำมือ ลองกะน้ำหนักดู "คุณภาพดี หอยหวานคิดให้จินละ 22 หยวนเป็นไง" เย่เฉิงพยักหน้า โบกมือให้ยกขึ้นชั่ง "หอยหวานทั้งหมด 36 จินครับ" หอยหวานแม้จะดูไม่เยอะ แต่เปลือกค่อนข้างมีน้ำหนักถ่วง "เสี่ยวเย่ ฉันคิดเงินให้เธอนะ ปูม้า 33 จิน จินละ 32 หยวน เป็นเงิน 1,056 หยวน ปูม้าลาย 42 จิน จินละ 38 หยวน เป็นเงิน 1,596 หยวน ส่วนหอยหวาน 36 จิน จินละ 22 หยวน เป็นเงิน 792 หยวน รวมสามอย่างนี้ เป็นเงินทั้งหมด 3,444 หยวน ฉันปัดเศษให้ถ้วนๆ คิดไป 3,500 หยวนเลย เป็นไง" คุณเฉียนกดเครื่องคิดเลขเสียงดังกิ๊กๆๆ จนได้ตัวเลขสรุปออกมา 3,500 หยวน สำหรับค่าโชค 60 ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว เมื่อเห็นเย่เฉิงไม่มีข้อโต้แย้ง คุณเฉียนก็เตรียมจะสั่งให้ลูกน้องไปหยิบเงินมาจ่าย "เดี๋ยวก่อนครับ" เย่เฉิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน "เสี่ยวเย่ รังเกียจว่าราคาต่ำไปเหรอ" สีหน้าของคุณเฉียนเริ่มไม่ค่อยสบอารมณ์ เมื่อกี้ไม่ทักท้วง พอจะจ่ายเงินดันมาบอกว่าราคาต่ำ มันออกจะเกินไปหน่อย "ไม่ใช่ครับ" เย่เฉิงยิ้มบางๆ กวักมือเรียกเสี่ยวหู่ที่ยืนอยู่ข้างหลัง เสี่ยวหู่เดินเข้ามาแล้วส่งถุงผ้าที่สะพายอยู่บนหลังให้เย่เฉิง "คุณเฉียน ลองดูของชิ้นนี้หน่อยสิครับว่าจะให้ราคาเท่าไหร่" เย่เฉิงหยิบหอยสังข์ตัวใหญ่ออกมาจากถุงผ้า "หอยสังข์ทองยักษ์!" คุณเฉียนร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น ประคองรับหอยสังข์มาจากมือเย่เฉิงอย่างระมัดระวัง พินิจพิจารณาดูอย่างละเอียด "ของดี ของดีจริงๆ ของพรรค์นี้หายากมากนะเนี่ย" คุณเฉียนลูบคลำมันในมือจนแทบไม่อยากจะวาง "หายากจริงๆ ครับ คุณเฉียนลองเปิดราคามาสิครับ" "ตัวนี้ฉันให้ 200 หยวน น้องชาย ในกระเป๋าเธอยังมีอีกใช่ไหม เอาออกมาให้พี่ดูให้หมดสิ" คุณเฉียนจ้องมองกระเป๋าของเย่เฉิงตาเป็นมัน "มีทั้งหมดแค่ 5 ตัวครับ" เย่เฉิงหยิบหอยสังข์ที่เหลือในกระเป๋าออกมา "ตั้ง 5 ตัวเชียวนะ น้องชายนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ" คุณเฉียนพูดไม่ออก หอยสังข์ยักษ์ระดับนี้หายากมาก จัดเป็นของเกรดพรีเมียมอย่างแท้จริง "เอาแบบนี้ ตัวใหญ่ตัวนี้ฉันให้ 300 หยวน อีก 4 ตัวที่เหลือให้ตัวละ 200 หยวน รวมเป็น 1,100 หยวน เธอว่ายังไง" เย่เฉิงลองคำนวณดู เมื่อกี้ 3,500 หยวน บวกกับ 1,100 หยวน ก็เป็น 4,600 หยวน "เพิ่มให้อีกนิดเถอะครับ รวมทั้งหมดเป็น 4,800 หยวนถ้วน" "ได้ 4,800 ก็ 4,800 น้องชายใจถึง ค้าขายคล่องแคล่ว" คุณเฉียนรับปากทันควัน เห็นคุณเฉียนตกลงง่ายดายขนาดนี้ เย่เฉิงชักรู้สึกว่าตัวเองอาจจะขายถูกไปหน่อย แต่ในเมื่อมันทะลุเป้าหมายที่เขาตั้งไว้ในใจแล้ว เขาก็พอใจแล้วเช่นกัน คุณเฉียนนับเงินปึกใหญ่ส่งให้เย่เฉิงอย่างอารมณ์ดี "น้องชาย นับดูสิ ครบ 4,800 หยวนพอดี" การจ่ายเงินรอบนี้ทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างยิ่ง ถึงกับเดินกอดคอเย่เฉิงออกมาส่งที่หน้าร้านด้วยตัวเอง (จบบทที่ 39)