บทที่ 38 ตั้ง 800 หยวนเหรอ มันเยอะเกินไปแล้ว

บทที่ 38 ตั้ง 800 หยวนเหรอ มันเยอะเกินไปแล้ว หลี่ขาเป๋คนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ รู้ไปหมดทุกเรื่อง "เอาบุหรี่มาให้ผมซองหนึ่ง" เย่เฉิงไม่ได้ตอบคำถามของหลี่ขาเป๋ ซึ่งทำให้หลี่ขาเป๋รู้สึกขัดใจไม่น้อย ความอยากรู้อยากเห็นยังไม่ได้รับการตอบสนอง เขารีบหยิบบุหรี่จากข้างหลังส่งให้เย่เฉิง แล้วถามซอกแซกต่อด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มประดา "ไอ้สอง ได้ยินว่าเมื่อวานเธอไปบ้านผู้ใหญ่บ้านมาด้วยเหรอ" "ครับ ไปมา พวกต้วนหย่งไม่ยอมปฏิบัติตามกฎของคณะกรรมการหมู่บ้าน ในฐานะประชาชนผู้รักษากฎหมาย ผมย่อมต้องไปแจ้งความเอาผิดพวกมันอยู่แล้ว" เย่เฉิงตอบอย่างราบเรียบ หลี่ขาเป๋หัวเราะหึๆ ยกนิ้วโป้งให้ "เก่งไม่เบานี่ บอกให้รู้นะ เมื่อวานผู้ใหญ่บ้านโกรธจัด เรียกพวกต้วนหย่งไปด่าเปิงที่บ้านยกใหญ่เลยล่ะ" "อืม ผู้ใหญ่บ้านทำถูกต้องแล้ว มันต้องอย่างนี้สิ ไม่งั้นวันข้างหน้าไม่วุ่นวายกันไปหมดเหรอ จริงสิ อย่ามัวแต่มองหน้าผม ทำหอยทอดให้ผมจานหนึ่งสิ ผมยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย เอาแบบ 6 หยวนนะ" พอได้ยินว่าเย่เฉิงสั่งหอยทอด หลี่ขาเป๋ก็เดินเข้าไปทำให้ในครัวอย่างอารมณ์ดี เฉินจินไห่เรียกพวกต้วนหย่งไปด่ายกหนึ่ง ตามสันดานของพวกมันคงไม่ยอมรามือแค่นี้แน่ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะแว้งมากัดอีท่าไหนอีก หลี่ขาเป๋ยกหอยทอดออกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว ทำงานเหนื่อยมาทั้งคืนเย่เฉิงก็หิวโซ นั่งลงแล้วตักเข้าปากทันที "ไอ้สองเอ๊ย เธอว่าเธอไปงัดข้อกับผู้ใหญ่บ้านแบบนี้มันจะได้อะไรขึ้นมา เธอสู้เขาไม่ไหวหรอกนะ" "คนเราทำอะไรมันต้องมีเหตุมีผลสิครับ นี่มันสังคมนิติรัฐ ไม่ใช่สังคมศักดินายุคเก่าสักหน่อย" "แต่คนเราอยู่ใต้ชายคาผู้อื่นก็ต้องรู้จักก้มหัวนะ เมื่อวานแม้ผู้ใหญ่บ้านจะด่าพวกต้วนหย่งไป แต่เธอก็ไม่มีรายได้อยู่ดี ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ คนที่เสียเปรียบก็คือเธอนะ ไอ้สอง เธอยังเด็ก เชื่อฟังลุงเถอะ ยอมอ่อนข้อลงหน่อย วันข้างหน้าพอตั้งตัวได้ค่อยไปงัดข้อกับผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่สาย" หลี่ขาเป๋นั่งลงข้างๆ แล้วเริ่มสวมบทบาทผู้อาวุโสผู้หวังดี คนประเภทนี้เย่เฉิงพบเจอมาเยอะแล้ว พวกเขาไม่ได้สร้างข่าวลือเอง แต่เป็นพนักงานขนย้ายข่าวลือ ทว่าในขณะเดียวกันก็อยากจะสอดแทรกความเห็นของตัวเองเข้าไปในข่าวลือนั้นด้วย อยากจะใช้ประสบการณ์ชีวิตของตนมากำหนดทิศทางของคนอื่น พูดง่ายๆ ก็คือว่างจัดจนไม่มีอะไรทำนั่นเอง ในหมู่บ้านมีคนแบบนี้เยอะที่สุด พออายุมากขึ้นก็ชอบเที่ยวเทศนาสั่งสอนประสบการณ์ชีวิต นินทาไปเรื่อยเปื่อยจนถึงขั้นว่าคนอเมริกันถูกเอเลี่ยนควบคุมไปหมดแล้ว สารพัดเรื่องเพ้อเจ้อ เย่เฉิงทำเป็นหูทวนลม แต่อย่างน้อยก็ช่วยยืนยันเรื่องสำคัญได้อย่างหนึ่ง นั่นคือเรื่องที่พวกเขาแอบไปเก็บของทะเลเมื่อคืนคนในหมู่บ้านยังไม่รู้ หรืออาจจะรู้กันน้อยมากจนยังไม่ทันแพร่มาถึงหูของหลี่ขาเป๋ เย่เฉิงนั่งกินไป หลี่ขาเป๋ก็พูดจ้อไม่หยุดเหมือนเทปคาสเซ็ตรวน เขาเริ่มทนไม่ไหว รีบสวาปามสองสามคำ จ่ายเงินแล้วเผ่นออกจากร้านทันที สมัยก่อนหงอคงก็คงโดนพระถังซัมจั๋งสวดมนต์จนประสาทแดกแบบนี้แหละ พอกินเสร็จ เย่เฉิงก็แวะไปปลุกเสี่ยวหู่ เจ้าหมอนี่ยังนอนกรนอุตุอยู่เลย ช่างจิตใจปล่อยวางดีแท้ จากนั้นเย่เฉิงก็แวะไปหาแม่หม้ายจาง หล่อนตื่นนอนแล้ว แต่ใต้ตาคล้ำเป็นวงหมีแพนด้าสองข้าง หล่อนอายุเริ่มมากแล้ว การอดหลับอดนอนทั้งคืนจึงรับไม่ค่อยไหว พอเห็นเย่เฉิงกับเสี่ยวหู่เดินเข้ามา สีหน้ากังวลบนใบหน้าของแม่หม้ายจางก็มลายหายไปสิ้น ถูมือไปมาพลางเอ่ยทัก "ไอ้สองกับเสี่ยวหู่มาแล้วเหรอ" แม้ปากจะไม่พูด แต่เย่เฉิงก็รู้ดี แม่หม้ายจางกำลังรอรับเงินค่าจ้างของเมื่อคืนอยู่ การที่ตื่นแต่เช้าขนาดนี้ คาดว่าครึ่งหนึ่งก็คงกลัวว่าเย่เฉิงจะเบี้ยวเงินนั่นแหละ "ป้าจาง เมื่อคืนลำบากป้ามากเลยนะ แล้วก็ขอบคุณป้ามากจริงๆ ที่ช่วยชีวิตผมไว้" เย่เฉิงเอ่ยอย่างจริงใจ พอเย่เฉิงพูดจาจริงจังเป็นงานเป็นการขึ้นมา แม่หม้ายจางก็ชักกระดากอาย รีบหัวเราะกลบเกลื่อน "แหม ไอ้สอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก คนหมู่บ้านเดียวกัน มันต้องช่วยกันอยู่แล้วล่ะจ้ะ" ขอบคุณเสร็จ ก็ถึงเวลาแสดงความจริงใจ เย่เฉิงควักแบงก์ร้อยออกมา 8 ใบยื่นส่งให้ "ป้าจาง นี่เป็นเงินค่าตอบแทนของเมื่อคืนครับ" "ตั้งเยอะขนาดนี้เชียว?!" แม่หม้ายจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หล่อนคิดไว้ว่าเย่เฉิงคงจะให้เพิ่มอยู่บ้าง แต่ไม่นึกว่าจะให้เยอะขนาดนี้ "นี่เป็นส่วนที่ป้าควรได้ครับ แต่ป้าเก็บเงินไว้ให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้คนอื่นเขารู้ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องยุ่งยากเอาได้" เย่เฉิงเตือนด้วยความหวังดี ยังไงตอนนี้เขาก็ยังงัดข้อกับผู้ใหญ่บ้านอยู่ ขืนคนในหมู่บ้านรู้ว่าแม่หม้ายจางรับเงินก้อนโตไปจากเขา ไม่รู้ว่าจะเอาไปนินทาว่าร้ายยังไงบ้าง "จ้ะๆ ฉันจะเก็บไว้อย่างดีเลย" แม่หม้ายจางรับเงินมาจากมือเย่เฉิงอย่างทะนุถนอม ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มโล่งอก "ไอ้สอง กินข้าวเช้ามาหรือยังล่ะ มากินที่บ้านป้าหน่อยสิ" พอเงินเข้ากระเป๋า แม่หม้ายจางก็กระตือรือร้นทันควัน "ป้าต้มบะหมี่อร่อยมากนะ เดี๋ยวใส่ไข่ให้สองฟองเลย" "ผมกินมาแล้วครับ เดี๋ยวพวกผมต้องรีบไปทำธุระต่อ ไว้วันหน้ามีโอกาสค่อยมาแวะกินข้าวบ้านป้านะครับ" เย่เฉิงปฏิเสธ ตอนนี้เขายังเดาใจแม่หม้ายจางได้ไม่ทะลุปรุโปร่ง ยังต้องรักษาระยะห่างไว้ก่อน อีกอย่างเขาก็กินอิ่มมาแล้วด้วย พอเดินพ้นบ้านมา เสี่ยวหู่ก็บ่นหน้ามุ่ย "พี่ พี่กินอิ่มแล้วแต่ผมยังไม่ได้กินเลยนะพี่" "แกต้มบะหมี่กินเองไม่เป็นหรือไง ทำไมต้องไปรบกวนบ้านเขาด้วยเล่า" เสี่ยวหู่เม้มปาก "ต้มบะหมี่กินเองมันก็ต้องล้างชามเองนี่พี่" "ขี้เกียจจนจะตัวเป็นขนแล้วนะแก" เย่เฉิงปรายตามองอย่างเอือมระอา เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสี่ยวหู่ก็เปิดประเด็นถามต่อ "พี่ ทำไมพี่ให้เงินหล่อนเยอะขนาดนั้นล่ะพี่ ตั้ง 800 หยวนแน่ะ" "นั่นมันเงินค่าช่วยชีวิตนะ ชีวิตฉันไม่มีค่าพอถึง 800 หยวนหรือไง" บุญคุณช่วยชีวิตมันยิ่งใหญ่เทียบฟ้า แม้เย่เฉิงจะไม่ถึงขั้นมอบกายถวายชีวิตเหมือนในนิยายกำลังภายในโบราณ แต่การให้เงินตอบแทนเยอะหน่อยย่อมเป็นเรื่องที่สมควร "ค่าของชีวิตพี่มันถึงอยู่แล้วล่ะ แต่ทำไมพี่ต้องให้ผมช่วยออกตั้ง 400 หยวนด้วยล่ะ คนที่ช่วยคือพี่ ไม่ใช่ผมสักหน่อย" เสี่ยวหู่บ่นอุบ ตอนที่เย่เฉิงไปลากตัวเสี่ยวหู่ออกมา ก็บอกให้เขาควักเงินมา 400 หยวน บอกว่ามีธุระต้องใช้ เสี่ยวหู่คาดไม่ถึงว่าเย่เฉิงจะเอาเงินของเขาไปรวมให้แม่หม้ายจางด้วย "พูดจาไร้สาระ หล่อนไม่ได้ช่วยดึงแกขึ้นมาด้วยหรือไง" "มันก็ไม่เชิงนะพี่ จริงๆ ตอนนั้นถ้าผมปล่อยมือจากพี่ ผมก็ว่ายขึ้นฝั่งคนเดียวได้สบายๆ อยู่แล้ว" เย่เฉิงชะงักฝีเท้าลงทันควัน แววตาส่องประกายอันตราย จ้องมองเสี่ยวหู่เขม็ง เน้นทีละคำ "แกหมายความว่า แกเคยคิดจะปล่อยมือทิ้งฉันงั้นเหรอ" "พี่ พี่ อย่าเข้าใจผิดสิพี่ ผมแค่บอกว่าทำได้ แต่ผมไม่มีทางปล่อยมือหรอก..." "โอ๊ย พี่ อย่าเตะสิพี่!" "ผมแค่พูดเล่นเฉยๆ พี่..." ...... เรื่องที่ไถเงินเสี่ยวหู่มา 400 หยวน เย่เฉิงย่อมขี้เกียจจะพูดถึงอีก มีเพียงเสี่ยวหู่คนเดียวที่ยังเดินบ่นพึมพำไปตลอดทาง ทั้งสองคนเดินไปหาหลี่หย่ง ตั้งใจจะจ้างรถขนอาหารทะเลเข้าไปขายในเมือง แต่เที่ยวนี้หลี่หย่งรับปากแค่ไปส่ง ขากลับเขาจะกลับช้าหน่อย เย่เฉิงก็ไม่ติดขัด ถือโอกาสเดินเที่ยวในเมืองไปด้วยเลย เนื่องจากไม่แน่ใจว่าจะได้นั่งรถหลี่หย่งขากลับหรือไม่ เย่เฉิงจึงจ่ายมัดจำค่ารถไปก่อน 50 หยวน หลังจากจ่ายเงินให้แม่หม้ายจางเมื่อเช้า เงินติดตัวของเขาก็ร่อยหรอลงไปมาก ตอนใช้หนี้ให้ที่บ้านจนหมดเกลี้ยง เขาเหลือเงินอยู่ 500 หยวน เมื่อเช้าซื้อของไปบ้าง แล้วจ่ายให้แม่หม้ายจางไปอีก 400 หยวน เหลือเงินไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวน ตอนนี้จ่ายค่ารถให้หลี่หย่งไปอีก 50 หยวน เลยเหลือเงินติดกระเป๋าไม่ถึง 50 หยวน ให้ตายสิ ทำงานเก็บของทะเลมาตั้งหลายวัน หาเงินได้ตั้งมากมาย ทำไมรู้สึกเหมือนเก็บเงินไม่อยู่เลยวะเนี่ย (จบบทที่ 38)