บทที่ 44 เห่าหาอะไร?

บทที่ 44 เห่าหาอะไร? หลังจากค้นหาอาหารแล้วไม่พบผล อันไป๋จึงตัดสินใจติดตั้งอุปกรณ์ภายในขบวนรถไฟก่อน หลังจากขบวนรถไฟอัปเกรดเป็นระดับ 4 แล้ว ระดับถัดๆ ไปก็ยังไม่เปิดให้อันไป๋อัปเกรด ก่อนหน้านี้ ตอนที่อันไป๋พยายามเลื่อนหน้าจอลง ก็ได้รับการแจ้งเตือนว่าจำเป็นต้องติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างให้รถไฟก่อน ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถอัปเกรดต่อไปได้ ประจวบกับวันนี้มีเวลาเหลือแหล่ พอดีเริ่มลงมือในเรื่องนี้ได้เลย เขาเดินมายังบริเวณท้องแม่น้ำที่แห้งขอดแห่งนั้น พืชพรรณบริเวณสองฝั่งแม่น้ำค่อนข้างเจริญงอกงาม ดินตรงนั้นมีความชุ่มชื้นมากกว่าบริเวณกลางท้องแม่น้ำที่ถูกแดดเผาแผดเผา อย่างรวดเร็ว อันไป๋ก็ใช้ชะแลงเหล็กขุดดินเหนียวหนัก 30 จินขึ้นมาได้ เขานำดินเหนียววางลงบนถังไม้ แล้วหิ้วถังไม้เดินมุ่งหน้าไปยังขบวนรถไฟ วัตถุดิบในการผลิตเตาไฟ นอกจากดินเหนียวหนัก 30 จินแล้ว ยังต้องใช้ก้อนเหล็กอีก 2 ก้อน ทว่าในวันที่เก้า อันไป๋ได้แลกก้อนเหล็ก 10 ก้อนกับน้ำมันหล่อลื่น 5 ขวดมาเรียบร้อยแล้ว 【ผู้รอดชีวิตอันเถิงเซิงใช้ดินเหนียวหนัก 30 จินและก้อนเหล็ก 2 ก้อน ผลิตอุปกรณ์รถไฟสำเร็จ — เตาไฟ】 เสียงจักรกลที่คุ้นเคยคุ้นหูดังขึ้นในหัวของอันไป๋ อันไป๋รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง การผลิตเตาไฟสำเร็จนั่นหมายความว่าเขาสามารถใช้กระทะผัดอาหารกินได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมองดูรูปแบบของเตาไฟ อันไป๋เดาว่ามันคงไม่ได้มีแค่ออพชันเดียวอย่างแน่นอน เตาไฟที่วางอยู่ทางด้านขวาของตู้รถไฟตู้แรกมีรูปทรงไม่เหมือนกับเตาบนโลก มันมีปล่องเตาไฟสองช่อง ช่องหนึ่งขนาดใหญ่ ช่องหนึ่งขนาดเล็ก ช่องเล็กขนาดพอดีกับกระทะเหล็กของอันไป๋ ส่วนช่องใหญ่นั้นใหญ่กว่ามาก มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 80 เซนติเมตร มองดูแล้วน่าจะทำหน้าที่เหมือนเตาหลอมโลหะบนโลก ทว่าด้านในไม่ได้ติดตั้งอ่างเหล็กกับคีมเหล็กเอาไว้ สิ่งเหล่านี้อันไป๋จำเป็นต้องไปจัดหามาเอง หลังจากติดตั้งเตาไฟเรียบร้อยแล้ว อันไป๋ก็ใช้ท่อนไม้หนัก 10 จินประกอบตู้ใส่รองเท้าให้ตนเองอีกหนึ่งตู้ แม้ว่าตอนนี้อันไป๋จะมีรองเท้าแค่สองคู่ แต่มียานม้วนอยู่ในมือ วันหน้าเรื่องรองเท้าก็ต้องมีเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน หลังจากติดตั้งสองสิ่งนี้เสร็จ อันไป๋ก็ลองตรวจสอบกล่องอุปกรณ์ที่เขาสามารถติดตั้งได้ในปัจจุบันต่อไป ทว่าความต้องการวัตถุดิบในการติดตั้งหลังจากนี้ เมื่อเทียบกับสองอย่างแรกแล้วค่อนข้างเข้มงวดกว่าพอสมควร อย่างเช่นอุปกรณ์ท่อน้ำ ต้องใช้ก้อนเหล็ก 8 ก้อนกับน้ำมันหล่อลื่น 1 ขวด หรืออย่างมุ้งกันยุง ต้องใช้ฝ้ายหนัก 10 จินและท่อนไม้หนัก 2 จิน ภายนอกขบวนรถไฟก็เป็นเช่นเดียวกัน แถมวัตถุดิบที่ต้องใช้ยังมีมากกว่าภายในขบวนรถไฟเสียอีก อย่างเช่นอุปกรณ์ป้องกันประตูรถไฟ ต้องใช้ก้อนเหล็ก 10 ก้อนและน้ำมันหล่อลื่น 3 ขวด อุปกรณ์กักเก็บน้ำ ต้องใช้ก้อนเหล็กถึง 15 ก้อน แพงมหาโหดจริงๆ "ดูท่าฉันต้องพลิกดูเนื้อหาในคู่มือล่วงหน้าซะแล้ว" ตอนนี้นั้นอันไป๋ไม่อยากเปิดคู่มือเท่าไร แต่ในมือของตนเองก็ไม่มีวัตถุดิบต้นน้ำ สิ่งของที่ค่อนข้างหายากคงทำได้เพียงไปซื้อหาที่หน้าต่างเล็กนั่นแล้ว เมื่อเปิดคู่มือขึ้นมา การประเมินระดับผู้รอดชีวิตยังคงไม่เริ่มต้นขึ้น ทั้งที่ช่วงกลางวันผ่านไป 1 ชั่วโมงแล้ว "แปลกประหลาดจริงๆ" อันไป๋พลิกไปยังช่องแชต นอกจากผู้รอดชีวิตที่กำลังแบ่งปันความสุขจากการได้รับกล่องมือใหม่แล้ว ส่วนใหญ่ต่างพากันไต่ถามทางระบบว่าทำไมยังไม่เริ่มประเมินระดับเสียที คำตอบที่ได้รับก็คือ: เกณฑ์รายละเอียดของการประเมินระดับกำลังอยู่ระหว่างปรับแต่ง พยายามรักษาความยุติธรรมและเป็นธรรมให้ได้มากที่สุด ช่องแชตเขต... "เหลวไหลชะมัด ฉันจำได้ว่าคราวก่อนพอถึงช่วงกลางวันก็ประเมินระดับเสร็จทันทีเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ช้าขนาดนี้" มีคนบ่นขึ้นมา "เฮ้อ ฉันเองก็ตั้งหน้ารออยู่เหมือนกัน ทำเอาฉันไม่มีจิตใจจะตัดไม้เลยเนี่ย ร้อนใจจะตายอยู่แล้วจริงๆ" มีคนผ่านทางช่วยผสมโรง "พวกนายจะรีบร้อนไปหาพระแสงอะไร! ตั้งหน้ารอดูเรื่องสนุกก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ" คนที่ร่วมทะเลาะเมื่อคืนกล่าว "ฉันว่าการประเมินระดับคราวนี้ที่ปล่อยออกมาช้า อาจเป็นเพราะคราวนี้กับคราวก่อนมันแตกต่างกันมากเกินไป ทำเอาคนเบื้องหลังเองก็ไม่อาจยอมรับได้ เลยต้องประเมินใหม่อีกรอบล่ะมั้ง" ค่างป้าจื่อส่งข้อความลงแชตในเวลานี้ "ใช่ๆๆ อาจเป็นเพราะการประเมินระดับคราวนี้เกิดการล้างไพ่ครั้งใหญ่ ฝันหวานของคนบางคนเลยต้องพังทลายลง" เจ้าตาแก่หะหะเริ่มจุดไฟเติมเชื้ออีกครั้ง "เรื่องนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว การประเมินระดับคราวนี้เลื่อนเวลาออกไปนานขนาดนี้ ย่อมต้องปฏิบัติอย่างจริงจังแน่นอน ไม่มีทางเล่นขายของเหมือนคราวก่อนหรอก" ค่างป้าจื่อกล่าว "ถูกต้อง ของดีไม่กลัวมาช้า คราวนี้พี่กู้หลางต้องประเมินได้ระดับ S แน่นอน" เจ้าตาแก่หะหะกล่าวต่อ กู้หลาง: "ทุกท่าน ขอบคุณสำหรับคำชมเชย หลังจากนี้หากพบกันที่ชานชาลา ฉันก็จะช่วยเหลือดูแลตามความเหมาะสมสักสองสามเรื่อง" "ดูสิ ดูสิ! นี่สิถึงเรียกว่าราศีขาใหญ่ นี่แหละราศีขาใหญ่ที่แท้จริง คนบางคนน่ะเรียนรู้ไม่ได้ทั้งชีวิตหรอก!" ค่างป้าจื่อเห็นกู้หลางให้คำมั่นสัญญา ก็ยิ่งประจบเลียขาอย่างสุดกำลัง หลังจากนั้นก็เป็นขั้นตอนที่อันไป๋คุ้นเคย นั่นคือการเหยียบคนหนึ่งเพื่อยกอีกคนหนึ่งขึ้น นอกจากอันไป๋แล้ว ทั้งชายแปลกประหลาดและหลี่จื่อลั่วต่างก็ถูกเหน็บแนมถากถางแบบอ้อมๆ ไปรอบหนึ่ง ทว่ากู้หลางกลับไม่ได้เอ่ยห้าม ปล่อยให้พูดคำพูดไร้สาระแบบคันๆ ฟันๆ ต่อไป "ดูท่าหมอนี่เองก็ไม่ยอมสยบให้ฉันเหมือนกันสินะ!" อันไป๋เห็นฉากนี้แล้วแค่นยิ้มในใจ ในขณะที่คนเหล่านี้ยังคงจมอยู่ในฝันหวานหลังการประเมินระดับ ขั้นตอนการประเมินระดับที่เลื่อนเวลาไป 1 ชั่วโมงในที่สุดก็มาถึง 【ขณะนี้เริ่มทำการประเมินระดับผู้รอดชีวิต】 【ระดับการประเมินเหมือนกับคราวก่อน ยังคงแบ่งเป็น 6 ระดับ ได้แก่ S, A, B, C, D และ F】 【หลังจากนี้ 1 นาที การประเมินระดับจะเสร็จสิ้น ID ของผู้รอดชีวิตอันดับ 1-10,000 หรือก็คือผู้รอดชีวิตระดับ S จะถูกนำไปปักหมุดไว้บนช่องแชตโลก】 "อืม ในที่สุดก็มาถึงสักที!" เจ้าตาแก่หะหะกล่าว "ฉันรู้สึกขึ้นมาทันทีเลยว่า 1 นาทีนี่ยาวนานชะมัด!" ค่างป้าจื่อส่งอิโมจิรูปตลกขบขัน "ก็บอกแล้วไงว่าเป็นะการประเมินระดับที่ได้รับความใส่ใจอย่างมาก ย่อมรู้สึกว่าช้าเป็นธรรมดา" "ฉันจะบอกว่า คนบางคนคงกำลังสวดมนต์อ้อนวอนอย่างสุดชีวิตเพื่อให้ช่วงเวลานี้มาถึงช้าลงหน่อยล่ะมั้ง" ค่างป้าจื่ออธิบาย ในฐานะผู้ชม อันไป๋ในเวลานี้ในที่สุดก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ไอ้หมอนี่คอยหาเรื่องมาเล่นละครใส่เขาตลอดเวลาเลยนะ! ตนเองก็ไม่ได้ดึงมันเข้าบัญชีดำสักหน่อย อันไป๋เองก็คิดไม่ตกเหมือนกันว่าตนเองไปลบหลู่ไอ้หมอนี่ตอนไหน ความเป็นไปได้เดียวก็คือต้องการเหยียบอันไป๋เพื่อเอาอกเอาใจไอ้กู้หลางคนนั้น "แค่นาทีเดียวแกยังรอไม่ได้ แกรีบไปผุดไปเกิดเหรอวะ" อันไป๋ลงสนามส่งข้อความโต้กลับ "อุ๊ย! นี่ใช่อันเถิงเซิงขาใหญ่หรือเปล่าครับเนี่ย? ฉันไม่ได้รอไม่ได้สักหน่อย ฉันกำลังตั้งหน้ารอดูเรื่องสนุกต่างหากล่ะ" ค่างป้าจื่อเริ่มจิกกัดประชดประชันอีกครั้ง "แกเห่าหาอะไร แกพูดจาปกติไม่เป็น ต้องหนีบไข่พูดตลอดเลยหรือไงวะ" อันไป๋ไม่ได้ยอมอ่อนข้อให้พวกกระเทยใจง่อยพวกนี้เลยแม้แต่น้อย "ขาใหญ่อันเถิงเซิงอย่าเพิ่งรีบร้อนสิครับ เดี๋ยวร่างกายอันบอบบางจะล้มป่วยเอา ที่นี่ไม่มีโรงพยาบาลหรอกนะครับ" ค่างป้าจื่อซ่อนมีดไว้ในคำพูด "แกเป็นตู้หวงหรือไงวะ ภาพวาดลวดลายเยอะขนาดนี้ ยืนเงียบๆ รอสักนาทีหนึ่งมันจะตายหรือไง" "แก!" ค่างป้าจื่อถูกคำพูดประโยคนี้ของอันไป๋โกรธจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อก่อนทำไมไม่เห็นว่าปากไอ้หมอนี่จะหมาขนาดนี้นะ กำลังคิดจะตอบโต้กลับ ผลการประเมินระดับกลับออกมาในเวลานี้พอดี สีพื้นหลังรูปโปรไฟล์ของผู้รอดชีวิตเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง สีพื้นหลังรูปโปรไฟล์ของอันไป๋ยังคงเป็นสีแดงสดเช่นเดิม เขาพลิกไปยังพื้นที่ปักหมุดบนช่องแชตโลก ในระดับ S มี ID ของอันไป๋อยู่ตามคาดอย่างไม่ต้องสงสัย และเขายังเห็น ID ที่คุ้นเคยอีกชื่อหนึ่ง นั่นคือ: ชายแปลกประหลาด นี่ไม่ได้น่าแปลกใจอะไร อันไป๋นึกถึงส่วนสูง 190 เซนติเมตรของชายแปลกประหลาด แค่มองดูก็รู้แล้วว่าแข็งแกร่งน่ากลัวมหาศาล ส่วนสีพื้นหลังรูปโปรไฟล์ของค่างป้าจื่อ จากเดิมที่เป็นสีเขียวกลับกลายเป็นสีเขียวอมฟ้า หรือก็คือระดับ D สีพื้นหลังรูปโปรไฟล์ของเจ้าตาแก่หะหะไม่ได้เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นสีเขียว ระดับ C ส่วนสีพื้นหลังรูปโปรไฟล์ของกู้หลางคนนั้น เหมือนกับคราวก่อน เป็นสีส้มซึ่งเป็นตัวแทนของระดับ A "เป็นยังไงบ้างล่ะ สีของใครเปลี่ยนไปบ้างเหรอ" อันไป๋จิกกัดประชดประชันกลับไปตรงๆ ในเมื่อพวกมันเรียกร้องอยากให้อันไป๋ตบหน้าพวกมันเอง เขาก็ตอบสนองความปรารถนาของพวกมันพอดี ช่องแชตเขตที่เคยครึกครื้นเงียบกริบราวกับป่าช้า พวกที่เคยหัวเราะเยาะถากถางคล้ายกำลังย่อยความจริงข้อนี้ ยังไม่ทันตั้งสติจากฝันหวานที่พังทลายเมื่อครู่นี้ได้เลย ชายแปลกประหลาดในเวลานี้ก็ซ้ำเติมให้อีกดอก: "ฉันขอแสดงความเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์กับคำพูดของค่างป้าจื่อและกู๋เว็ยปาเฉ่า ตาแก่หะหะคนนั้น ที่บอกว่าการประเมินระดับคราวนี้มีความยุติธรรมอย่างยิ่ง" "ฮะฮะ ฉันเองก็เห็นด้วยมากๆ เลยเหมือนกันนะ!" หลี่จื่อลั่วที่มีรูปโปรไฟล์สีส้มก็ส่งข้อความลงแชตในเวลานี้เช่นกัน (จบบทที่ 44)