บทที่ 24 รถไฟอัปเกรดอีกครั้ง

บทที่ 24 รถไฟอัปเกรดอีกครั้ง แม้ว่าสภาพภายนอกของอันไป๋ในยามนี้จะดูซอมซ่ออนาถยิ่งนัก แต่เขากลับยังคงยิ้มออกมาได้อย่างมีความสุข ความรู้สึกตกอยู่ในสถานการณ์หมดทางรอดทว่าดิ้นรนหลุดพ้นออกมาได้สุดชีวิตนั้นมันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ มันทำให้เขานึกย้อนไปถึงค่ำคืนหนึ่งสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่ตนเองแอบซุกตัวอยู่ในผ้าห่มในหอพัก คอยเฝ้าคริสตัลคนเดียวจนพลิกเกมชนะได้อย่างเฉียดฉิว ฝูงหมาป่าด้านนอกรถไฟยามนี้ก็เพิ่งรู้สึกตัว ตั้งสติได้ว่าตนเองถูกหลอกเข้าเสียแล้ว พวกมันต่างแยกเขี้ยวทำหน้าตาเหี้ยมเกรียมจ้องมองอันไป๋ หากสายตาฆ่าคนได้ เกรงว่าอันไป๋คงตายไปแล้วแปดร้อยรอบ อันไป๋ไม่ได้จมจ่อมอยู่กับความตื่นเต้นนานนัก เขาลองแกะ 'ห่อเสื้อผ้า' ที่ผูกไว้อย่างแน่นหนาออกด้วยความยากลำบาก หยิบเอาลูกแก้วระบุตำแหน่งลูกนั้นออกมา มองหาสวิตช์ด้านล่างแล้วกดปิดการทำงาน ชั่วขณะหนึ่ง ตู้รถไฟก็กลับคืนสู่ความมืดมิดตามเดิม เมื่อถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก อันไป๋ก็เลิกสนใจฝูงหมาป่าด้านนอก ล้มตัวนอนทอดกายลงบนเตียง เขาหยิบคู่มือผู้รอดชีวิตออกจากกระเป๋าเสื้อ ตั้งใจว่าจะใช้ดาบเหล็กระดับธรรมดาที่เพิ่งได้รับมาวันนี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นก้อนเหล็กสักหน่อย เมื่อเปิดไปยังหน้าช่องแชต อันไป๋ก็เลื่อนไปยังช่องแชตของชายแปลกประหลาดโดยตรง "พี่ชายชายแปลกประหลาด มีก้อนเหล็กส่วนเกินไหมครับ ผมอยากใช้ดาบเหล็กระดับธรรมดาแลกเปลี่ยน" อันไป๋ส่งข้อความประโยคนี้ไป ไม่นานนัก ชายแปลกประหลาดก็ตอบกลับ "จริงเหรอ นายต้องการก้อนเหล็กเท่าไร" "10 ก้อนเหล็กครับ" เมื่ออันไป๋พูดจบก็รู้สึกว่าตนเองเรียกร้องมากเกินไป จึงรีบส่งข้อความเสริมทันที "ดาบเหล็กระดับธรรมดาบวกถ่านหินอีก 40 กิโลกรัม" ก้อนเหล็กหนึ่งก้อนสามารถทำดาบเหล็กระดับธรรมดาได้หนึ่งเล่ม นั่นหมายความว่ามูลค่าของดาบเหล็กระดับธรรมดาหนึ่งเล่มจะเท่ากับ 2-3 ก้อนเหล็ก ส่วนถ่านหิน 40 กิโลกรัมแลก 7 หรือ 8 ก้อนเหล็ก ก็นับเป็นราคา 'ตลาด' ที่เหมาะสม ชายแปลกประหลาด: "พี่ชายอันเถิงเซิง ฉันขอพูดตามตรงกับนายเลยแล้วกัน ปัจจุบันที่ฉันพอจะนำออกมาได้มีเพียง 6 ก้อนเหล็กเท่านั้น" "6 ก้อนเหล็กก็ได้ครับ แลกเปลี่ยนตามราคาตลาดเลยแล้วกัน" ในใจของอันไป๋อดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้ ดูท่าคงต้องไปหาคนอื่นแลกเพิ่มเติมให้ครบ 4 ก้อนเหล็กที่เหลือเสียแล้ว การแลกเปลี่ยนดำเนินไปอย่างราบรื่น อันไป๋ใช้ดาบเหล็กระดับธรรมดาหนึ่งเล่มและถ่านหิน 20 กิโลกรัมแลกได้ 6 ก้อนเหล็ก "ยังไงก็ขอบคุณพี่ชายชายแปลกประหลาดมากนะครับ ผมแถมลูกท้อเกลือให้อีกหนึ่งผลแล้วกัน" ขณะเอ่ย อันไป๋อาศัยจังหวะที่ระบบแลกเปลี่ยนยังไม่เลือนหาย นำลูกท้อเกลือลูกหนึ่งออกจากตู้รถไฟส่งมอบไปให้ พึงรู้ไว้ว่า ยามนี้ก้อนเหล็กถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง ผู้คนส่วนใหญ่ต่างเก็บไว้ใช้อัปเกรดรถไฟของตนเอง มากกว่าจะนำก้อนเหล็กออกมาขาย ด้วยเหตุนี้ อันไป๋จึงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ชายแปลกประหลาดยอมนำ 6 ก้อนเหล็กออกมาแลกเปลี่ยนกับเขา ชายแปลกประหลาด: "!!! นายมีลูกท้อเกลือด้วยเหรอ! ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก!" อันไป๋: "นายก็ไม่ได้ถามนี่ครับ!" ชายแปลกประหลาด: "......" "ฉันเสียกิริยาไปหน่อย ความหมายของฉันคือลูกท้อเกลือเนี่ยมันล้ำค่าสุดๆ มีของสิ่งนี้ล่ะก็ อีก 4 ก้อนเหล็กที่นายขาด ฉันช่วยนายจัดหามาให้ได้นะ" ชายแปลกประหลาดเอ่ย "ขอบคุณมากเลยครับ นายต้องการกี่ผลเหรอ" อันไป๋เอ่ยถาม "8 ผลก็พอ มีเยอะขนาดนั้นไหม" ชายแปลกประหลาดตอบกลับ อันไป๋รีบนำลูกท้อเกลือออกมาอีก 8 ผลส่งมอบไปให้อย่างรวดเร็ว ชายแปลกประหลาด: "โอเค งั้นฉันไปแลกมาให้นาย จะพยายามจัดหามาให้ได้ภายในครึ่งชั่วโมงนะ" อันเถิงเซิง: "โอเคครับ!" "หวังว่าจะเร็วขึ้นอีกนิดนะ" ในใจของอันไป๋รู้สึกไม่สงบอย่างบอกไม่ถูก เสียงหมาป่าเห่าหอนด้านนอกระงมขึ้นไม่ขาดสาย ชวนให้ใจสั่นขวัญผวา เมื่อมองผ่านกระจกออกไปด้านนอก เนื่องจากความมืดมิดยามราตรี อันไป๋จึงมองเห็นเพียงดวงตาเปล่งประกายวับแววของพวกมันเท่านั้น ลูกแก้วส่องแสงหลายดวงในคืนมืดมิดวิ่งหมุนเวียนรอบรถไฟของอันไป๋ไม่หยุด ดูท่าคงคิดจะเอาเรื่องกับอันไป๋ให้ถึงที่สุดเสียแล้ว เป็นครั้งคราวจะมีเสียงกรอบแกรบจากการแทะกัดแว่วมาจากนอกรถไฟ อันไป๋เห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รีบเปิดคู่มือผู้รอดชีวิตขึ้นตรวจสอบสถานะของรถไฟทันที รถไฟหมายเลข 1567 เลเวล: 2 ความเร็ว: 8 เมตร/วินาที พลังป้องกัน: 15→14.5 พลังขับเคลื่อน: เครื่องจักรไอน้ำ พื้นที่: 15 ตารางเมตร ขนาด 3 คูณ 5 ความสูง: 3 เมตร ค่าความทนทาน: 180 กิโลเมตร พลังป้องกันลดลงไป 0.5 ส่วนค่าความทนทานจากเดิม 1,000 กิโลเมตรตอนเพิ่งอัปเกรด ยามนี้ลดเหลือเพียง 180 กิโลเมตรแล้ว เขาอัปเกรดรถไฟในยามเช้าของวันที่สาม จนถึงทุ่งหญ้าสเตปป์มองโกเลียในในวันนี้ รวมแล้วผ่านราตรีนรกมาทั้งหมด 4 ครั้ง ตามหลักเหตุผลแล้ว ค่าความทนทานคอน่าจะเหลือเพียง 78.4 กิโลเมตร ทว่าในราตรีนรกวันที่ 6 รถไฟได้แล่นเข้าสู่ชานชาลาและจอดนิ่งอยู่กับที่ ดังนั้น การสึกหรอของค่าความทนทานจึงไม่ได้มากมายอย่างที่คิดไว้ "พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ มันหิวขนาดนั้นเลยหรือยังไง" อันไป๋รู้สึกรำคาญใจกับเสียงฟันกัดเหล็กพวกนั้นยิ่งนัก สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือฝูงหมาป่าพวกนี้จะไปดึงดูดสิ่งประหลาดอื่นในยามราตรีเข้ามาอีก หากมีตัวใหญ่หลุดมาจริงๆ รถไฟเลเวล 2 ของอันไป๋ก็ไม่รู้ว่าจะต้านทานการโจมตีได้กี่คราว เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังบริเวณที่จัดวางอาหาร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นด้านนอก อย่างไรเสียก็ต้องรักษาสภาพร่างกายของตนเองให้ดีก่อนค่อยว่ากัน เขาตัดบิสกิตอัดแท่งชิ้นเล็กๆ จากก้อนที่เคยได้รับจากกล่องสมบัติระดับทองคำนำมาแช่น้ำแล้วกลืนลงท้อง จากนั้นทำความสะอาดร่างกายอันเปรอะเปื้อนอย่างง่ายๆ แล้วสวมชุดเดิมกลับเข้าไป ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย สัมผัสถึงการบีบตัวของลำไส้ที่กำลังย่อยอาหาร อารมณ์ของอันไป๋ก็ฟื้นคืนกลับมาบ้างเล็กน้อย ทันใดนั้น รถไฟก็สั่นสะเทือนเบาๆ คราวหนึ่ง อันไป๋ทรงตัวไม่อยู่เกือบจะล้มคว่ำลงไป "ตัวอะไรวะเนี่ย" อันไป๋ย่องก้าวไปข้างหน้าต่างเพื่อสังเกตสถานการณ์ด้านนอกอย่างระมัดระวัง ฝูงหมาป่าด้านนอกเลือนหายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความมืดมิดอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต สิ่งนี้ทำให้ในใจของเขารู้สึกถึงลางสังหรณ์อันเลวร้าย สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นแล้ว: ฝูงหมาป่าหนีไป ตัวใหญ่มาแทน รถไฟสั่นสะเทือนอีกคราว ตัวการร้ายก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงต่อหน้าอันไป๋ เมื่ออันไป๋เห็นสัตว์ประหลาดตรงหน้า ดวงตาของเขาก็เบิ่งค้าง แพะซาตานขนาดใหญ่เท่าลูกวัว ยามนี้กำลังใช้ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างจ้องมองเขาผ่านกระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย ภายใต้แสงจันทร์ อันไป๋ยังมองเห็นคราบเลือดสดตรงมุมปากของมันอีกด้วย เสียงคำรามแหบแห้งดังขึ้น แพะซาตานแยกเขี้ยวสยองออกมา น่าหวาดกลัวยิ่งนัก "บัดซบ นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรอีกเนี่ย" ขณะอุทานด้วยความตกใจ เจ้าแพะซาตานตัวนั้นก็ค่อยๆ ถอยหลังไปด้านหลัง ระหว่างถอยหลังมันกระทั่งก้มหัวลงต่ำ หลังแพะซาตานถอยหลังไปได้ 10 เมตร มันก็แผดเสียงคำรามลั่น แล้วพุ่งชนเข้าหารถไฟที่อันไป๋อยู่ด้วยความเร็วสูงสุด เสียง "ตึง" ดังสนั่น รถไฟสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ 【คำเตือน!】 【ผู้บังคับการรถไฟหมายเลข 1567 รถไฟของคุณกำลังได้รับความเสียหาย】 พลังป้องกัน: 14.5→12 ค่าความทนทาน: 180 กิโลเมตร→140 กิโลเมตร "แพะซาตานตัวนี้ร้ายกาจกว่าฝูงหมาป่าก่อนหน้านี้เยอะเลยวุ้ย!" อันไป๋ตื่นตะลึงในใจอย่างยิ่ง ยามนี้ยังเหลือเวลาอีก 10 นาทีกว่าจะถึงครึ่งชั่วโมงตามที่นัดหมายกับชายแปลกประหลาด อันไป๋รีบเลื่อนไปยังหน้าแชตของชายแปลกประหลาดทันที เขาเอ่ยเร่งรัด "พี่ชายชายแปลกประหลาด นายแลกเสร็จหรือยังครับ" ชายแปลกประหลาดไม่ได้ตอบกลับ แพะซาตานด้านนอกยามนี้ก็พุ่งชนรถไฟของอันไป๋อีกคราว พลังป้องกันลดลงเหลือ 10 จุด ค่าความทนทานก็ลดลงเหลือ 100 กิโลเมตร อันไป๋ร้อนใจราวกับไฟลน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เพียงไม่กี่คราวพลังป้องกันของรถไฟก็คงถูกพังทลายโดยสมบูรณ์ รู้อย่างนี้น่าจะเตรียมแผนสองไว้ อันไป๋แม้จะไว้วางใจชายแปลกประหลาด แต่ก็ยังอดรู้สึกเสียใจภายหลังไม่ได้ หากไม่ทันจริงๆ ทำได้เพียงต้องใช้กล่องเสริมการอัปเกรดรถไฟกล่องนั้นแล้ว ยังดีที่ชายแปลกประหลาดไม่ได้ทำให้อันไป๋ผิดหวัง หลังแพะซาตานพุ่งชนอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ตอบข้อความของอันไป๋กลับมา "แลกเสร็จแล้ว ฉันจะส่งไปให้เดี๋ยวนี้" พร้อมกับแสงสีขาววาบผ่าน ก้อนเหล็ก 4 ก้อนก็ถูกชายแปลกประหลาดส่งมาให้ เกิดการพุ่งชนขึ้นอีกคราว ยามนี้พลังป้องกันของรถไฟลดลงเหลือเพียง 4 จุด ค่าความทนทานเหลือเพียง 10 กิโลเมตรเท่านั้น 【ตรวจพบว่าผู้รอดชีวิตอันเถิงเซิงมีวัตถุดิบเพียงพอ ต้องการอัปเกรดรถไฟหรือไม่】 "อัปเกรด!" อันไป๋ตอบกลับอย่างรวดเร็ว เกรงว่าจะพลาดไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว 【รถไฟเริ่มทำการอัปเกรด โปรดรอสักครู่......】 ประกายแสงสีเหลืองวาบขึ้น แพะซาตานที่กำลังจะพุ่งชนอีกรอบถูกแสงสายนั้นสะท้อนกระเด็นออกไป ผ่านไปชั่วครู่ แสงสว่างเลือนหายไป เสียงเครื่องจักรอันคุ้นเคยก็ดังกังวานขึ้น 【ยินดีด้วยแก่ผู้รอดชีวิตอันเถิงเซิง รถไฟหมายเลข 1567 ของคุณอัปเกรดสำเร็จเรียบร้อย】 (จบบทที่ 24)