บทที่ 55 ปลาเก๋าแดง นี่สิถึงจะเรียกว่าค่าโชค 100

บทที่ 55 ปลาเก๋าแดง นี่สิถึงจะเรียกว่าค่าโชค 100 บางครั้งเวลาน้ำลงแรงๆ ชายหาดบางส่วนที่เคยจมอยู่ใต้ก้นทะเลก็จะโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ชายหาดที่เย่เฉิงชี้ไปก็คือบริเวณนั้นนั่นเอง ทว่าเรื่องของกระแสน้ำขึ้นน้ำลงมันเป็นอะไรที่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย ครั้งที่เย่เฉิงหัวกระแทกหินคราวก่อนก็เป็นบทเรียนราคาแพงตัวอย่างชั้นดี เพราะฉะนั้นโดยทั่วไปแล้วชาวประมงจึงไม่อยากจะเข้าไปใกล้ขอบทะเลมากเกินไปนัก ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไปหาของใกล้ทะเลเกินไป ต่อให้เจอของดีเข้า ไม่แน่ว่าพอมันดีดตัวดุ๊กดิ๊กทีเดียวก็อาจจะกระโดดหนีลงทะเลหายวับไปเลยก็ได้ เรื่องอันตรายเย่เฉิงไม่ได้กลัวอยู่แล้ว เมื่อวานนี้ได้พิสูจน์ความเสถียรและความแม่นยำของระบบมาอย่างเต็มที่แล้ว ไม่ว่าจะพิจารณาจากมิติความละเอียดหรือความสอดคล้อง ล้วนไม่มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น ภายใต้การยืนกรานของเย่เฉิง เสี่ยวหู่จึงได้แต่เดินตามเข้ามาใกล้ริมทะเลด้วยกัน ตรงนี้ไม่เหมือนกับหาดเลนที่ไร้น้ำด้านหลัง คลื่นน้ำทะเลยังคงซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ถ้าคิดจะเก็บอะไรจากหาดเลน นอกจากเปลือกหอยแล้ว อะไรที่เป็นสิ่งมีชีวิตย่อมอยู่ไม่ได้แน่ ดังนั้นเป้าหมายของทั้งคู่จึงพุ่งเป้าไปที่แอ่งน้ำขังและใต้โขดหิน เสียงซ่าดังขึ้นระลอกหนึ่ง น้ำทะเลลดระดับลง เผยให้เห็นก้อนหินสีเขียวที่อยู่ห่างออกไปข้างหน้าสองเมตร บนก้อนหินมีลูกเต่าทะเลตัวเล็กๆ กำลังกระพือขาว่ายดิ้นรนอยู่สองสามตัว ส่วนด้านล่างเป็นแอ่งเว้าที่เกิดจากรอยแยกของหิน น้ำทะเลยังคงไหลรินออกจากช่องทางระบายน้ำของแอ่งหิน น้ำข้างในค่อนข้างขุ่น มองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้ เย่เฉิงถือสวิงหย่อนลงไปลองหยั่งเชิงดู ลึกเอาเรื่องแฮะ สำหรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างสวิง สิ่งที่อยู่ข้างล่างก็ให้การตอบรับกลับมาทันที มีคนอยู่บ้านเว้ย อย่ามาแหย่มั่วซั่ว "เสี่ยวหู่ แกไปอุดตรงช่องระบายน้ำไว้ ฉันจะล้วงลงไปจับเอง" เย่เฉิงถลกแขนเสื้อขึ้น "พี่ พี่ไม่กลัวว่าจะเป็นปูเหรอพี่? ให้ผมล้วงดีกว่าไหม?" เสี่ยวหู่ยิ้มกวนๆ เย่เฉิงรีบชักมือกลับทันควัน มีเหตุผลแฮะ เรื่องเฉพาะทางก็ต้องยกให้มืออาชีพจัดการ ถ้าว่ากันด้วยเรื่องการล้วงจับปลาจับปูแล้วละก็ เสี่ยวหู่นี่บ้าระห่ำกว่าเยอะ พอเปลี่ยนมาเป็นเย่เฉิงไปยืนอุดช่องทางระบายน้ำแทน เสี่ยวหู่ก็ถลกแขนเสื้อขึ้น โน้มตัวลงไปครึ่งท่อนแล้วล้วงมือลงไปใต้แอ่งหินทันที มองดูเผินๆ เหมือนแอ่งเว้านี้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่มันลึกจริงๆ เสี่ยวหู่แหย่แขนลงไปจนถึงกึ่งกลางต้นแขนถึงได้แตะถึงก้นแอ่ง กะดูแล้วน่าจะลึกเกือบ 1 เมตร ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไง "พี่ มีของจริงๆ ด้วยว่ะพี่" "มีก็จับสิวะ ยังต้องให้ฉันสอนอีกเรอะ" "แต่มันว่ายไวมากเลยพี่ ผมตามไม่ทัน" "พยายามเข้า แกทำได้ พี่เชื่อมั่นในตัวแก แกต้องทำได้แน่นอน" เสี่ยวหู่ปรายตามองเย่เฉิงด้วยสีหน้าแปลกใจ "พี่ ถึงผมจะเรียนหนังสือไม่เก่ง แต่ผมไม่ได้โง่นะพี่ ไม่ต้องมาใช้วิธีปลุกใจไร้สาระแบบนี้กับผมหรอก" เสียงยังไม่ทันขาดคำ สีหน้าของเสี่ยวหู่ก็พลันเปลี่ยนไปวูบ ชักมือกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าหวาดผวา "ทำอะไรน่ะ? ข้างล่างมีสาวสวยหรือไง?" "ไม่ใช่พี่ ข้างล่างเหมือนจะมีงูว่ะ" เสี่ยวหู่พูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจ "ผมคลำไปโดนตัวยาวๆ ลื่นๆ อันหนึ่งเข้า" "งูทะเลเหรอ?" เย่เฉิงเองก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน งูทะเลมีพิษร้ายแรงมาก แถมพิษยังรุนแรงถึงตาย "โดนกัดหรือเปล่า?" "ไม่พี่ พอแตะโดนผมก็รีบชักมือกลับมาทันที มันยังไม่ได้กัดผม พี่... ช่างมันเถอะมั้งพี่" เสี่ยวหู่เริ่มขยาด เย่เฉิงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตามหลักการแล้วมันไม่ควรเป็นแบบนี้นี่หว่า วันนี้ค่าโชคของฉันตั้ง 100 เต็ม จะส่งงูทะเลมาให้ฉันเนี่ยนะ? ดีนะที่เสี่ยวหู่เป็นคนมือไว ถ้าเมื่อกี้เป็นเขาล้วงลงไปเอง คงไม่โดนกัดตายตกไปแล้วเหรอ ถ้างั้นระบบก็เพ้อเจ้อแล้วสิ ไม่สิ บางทีอาจจะไม่ใช่งูทะเลก็ได้ "ฉันยังอยากรู้อยู่ดีว่ามันคือตัวอะไร เดี๋ยวค่อยๆ เอาสวิงกวาดดู เสียเวลาเพิ่มหน่อยก็ช่างมัน" "ได้เลยพี่ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันคือตัวบ้าอะไร" หลังจากตกลงกันได้ ทั้งสองคนก็นั่งยองๆ คนละฝั่ง โน้มตัวลงไปเริ่มใช้สวิงช้อนกวาด หย่อนลงไปก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีของอยู่ข้างใน แต่มันไม่ยอมมุดเข้าสวิง เอาแต่พุ่งชนไปชนมาอยู่รอบๆ ทำเอาเย่เฉิงร้อนใจเป็นบ้า ไอ้น้อง ช่างมันเถอะ รีบๆ ว่ายเข้ามาดูข้างในหน่อยสิ ถ้าแกเป็นงูจริง เดี๋ยวพี่ปล่อยแกไปทันทีเลย รับประกันเลยเอ้า สุดท้ายไม่มีทางเลือก ทั้งคู่จึงต้องเปลี่ยนแผน วิดน้ำออก ไม่มีเครื่องสูบน้ำ ก็ใช้ถังน้ำวิดมือนี่แหละ ช่วยกันตักน้ำสาดทิ้งออกไปทีละถัง ยังดีที่มันเป็นแค่หลุมลึก พื้นที่ผิวไม่ได้กว้างมาก พอทั้งสองคนช่วยกันวิดน้ำออกไปได้สักสิบเจ็ดสิบแปดถัง ระดับน้ำก็ลดฮวบลงมาอย่างเห็นได้ชัด ข้างใต้มีเงาสีดำสายหนึ่งกำลังแหวกว่ายวนเวียนไปมาจริงๆ ลำตัวเรียวยาว แถมไม่ได้เป็นสีแดง ไม่รู้ว่างูหรือเปล่า เพื่อความปลอดภัย ทั้งคู่จึงช่วยกันวิดน้ำออกไปอีกหลายถัง คราวนี้สิ่งที่อยู่ข้างในเริ่มลนลานแตกตื่น ว่ายพล่านอย่างตื่นตระหนกจนครีบหลังโผล่พ้นน้ำขึ้นมา "พี่ ดูเหมือนจะเป็นปลาไหลมอเรย์ ไม่ใช่งูทะเลว่ะพี่" เสี่ยวหู่ชี้ไปที่ครีบหลังของมัน ผิวหนังของปลาไหลกับผิวหนังของงูมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน เย่เฉิงเองก็มองออกเหมือนกัน "อืม เป็นปลาไหล ค่อยยังชั่วหน่อยที่ไม่ใช่งู ใช้มือจับเลย!" เสี่ยวหู่ถลกแขนเสื้อขึ้นอีกรอบ งูทะเลเขาไม่กล้าจับ แต่ถ้าเป็นปลาไหลมอเรย์แค้นี้สบายมาก เล็งหาตำแหน่งลำคอของมันได้อย่างแม่นยำ เสี่ยวหู่ก็กรงเล็บพยัคฆ์ตะปบหมับ ล็อคคอของปลาไหลมอเรย์ไว้แน่นหนาแล้วกระชากตัวมันขึ้นมาทันที เป็นปลาไหลมอเรย์ตัวใหญ่ยาวกว่าหนึ่งเมตรตัวหนึ่ง แรงดิ้นรนของมันมหาศาลเกินไป เสี่ยวหู่จึงต้องฟาดมันลงบนหาดทรายก่อน แล้วค่อยกระโดดเข้าตะครุบกดตัวมันไว้ใหม่อีกรอบ "พี่ ของใหญ่เลยนะเนี่ย!" เสี่ยวหู่เอ่ยอย่างตื่นเต้นพลางเล่นกับมัน "ก็พอใช้ได้ แต่ของพรรค์นี้ยังไม่นับว่าเป็นของใหญ่ระดับพรีเมียมหรอก" ปลาไหลมอเรย์ไม่ได้แพงมาก อยู่ในระดับปานกลาง สำหรับเย่เฉิงในตอนนี้ ถือว่าเป็นแค่เรื่องขี้ปะติ๋วเท่านั้น ตัวมันค่อนข้างลื่น เสี่ยวหู่จึงลากมันไปใส่กระสอบ ไม่อย่างนั้นคงรับมือยากน่าดู เย่เฉิงยืนอยู่ที่เดิม ในใจร้อนรนยิ่งนัก เวลาของสกิลพลังระเบิดใกล้จะหมดลงทุกที ทำไมของเกรดไฮเอนด์ยังไม่โผล่มาอีกนะ ขณะที่กำลังนึกบ่นอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีคลื่นทะเลลูกใหญ่ซัดสาดเข้ามา ท่วมถึงระดับหน้าแข้งของเย่เฉิงทันที เย่เฉิงยืนปักหลักมั่นคง ยืนหยัดนิ่งสงบท่ามกลางระลอกน้ำทะเล เกลียวคลื่นสีขาวโถมซัดเข้าหาชายฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า นี่คือกระแสน้ำขึ้นน้ำลง ซัดขึ้นมาแวบเดียวเดี๋ยวก็ลดลงไป เย่เฉิงจึงไม่ร้อนใจ เงาร่างสีแดงสดสายหนึ่งลอยซัดเข้ามาพร้อมกับเกลียวคลื่น มุ่งตรงมายังริมชายฝั่ง เชี่ยเอ๊ย วันนี้ผูกดวงกับสีแดงจริงๆ สินะ เย่เฉิงยกสวิงในมือขึ้น ตวัดคว่ำครอบลงไปอย่างแม่นยำ ครอบตัวมันไว้ได้พอดีเป๊ะ เขายังไม่ทันได้ชื่นชมความแม่นยำขั้นเทพของตัวเอง ก็พลันรู้สึกได้ถึงแรงกระชากมหาศาลที่ส่งผ่านมาทางด้ามสวิง กระชากจนร่างของเขาเซถลา เกือบจะล้มคะมำลงไปในน้ำทะเล ทำเอาตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะยกสวิงขึ้นมา ได้แต่ใช้มือทั้งสองข้างกดทับสวิงแนบแน่นไว้กับผืนทรายอย่างเอาเป็นเอาตาย พอน้ำทะเลลดระดับลง ในที่สุดก็เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงข้างใน ปลาสีแดงสดตัวหนึ่ง บนลำตัวมีจุดประสีดำแต้มอยู่เต็มไปหมด ไม่ใช่ปลาเก๋าแดงเก้าหนาม สีของมันเข้มลึกกว่าปลาเก๋าแดงเก้าหนาม นี่คือปลาเก๋าแดง! ปลาเก๋าแดงเป็นปลาทะเลน้ำลึก ไม่เพียงแต่รสชาติจะเลิศรสเท่านั้น แต่ยังมีสรรพคุณช่วยต้านทานการเกิดลิ่มเลือดได้อีกด้วย จัดเป็นของพรีเมียมระดับหรูหราของแท้ตามแถบชายฝั่งทะเลแห่งนี้ กิโลกรัมหนึ่งตกราคาหลักพันหยวนเลยทีเดียว ปลาเก๋าแดงตัวนี้น่าจะหนักราวๆ 5 จินกว่า คราวนี้กำไรมหาศาลแน่นอน ใช่สิ มันต้องแบบนี้สิ ถึงจะสมกับคำว่าค่าโชค 100 เต็ม ฮ่าๆๆๆ! เย่เฉิงหัวเราะร่าเริงจนหน้าบาน อุ้มสมบัติล้ำค่าในมือวิ่งโร่มาทางเสี่ยวหู่ทันที ของระดับนี้ต้องรักษาให้มันมีชีวิตอยู่รอดให้ได้ การเก็บของทะเลริมหาดเมื่อเทียบกับการตกปลาในทะเลลึกแล้ว มันมีข้อได้เปรียบตรงนี้นี่เอง ของที่เก็บได้จากการเดินหาดส่วนใหญ่จะยังรอดชีวิต ส่วนการตกปลามักจะทำให้ปลาช้ำตายได้ง่าย อาหารทะเล คำว่าสดคือหัวใจสำคัญ ไม่สดก็ไม่มีราคา ของเป็นกับของตายนี่ราคาต่างกันอย่างน้อยหนึ่งเท่าตัวเลยทีเดียว เสี่ยวหู่เพิ่งจะมัดปากกระสอบปลาไหลมอเรย์เสร็จ ก็เห็นเย่เฉิงอุ้มปลาตัวใหญ่สีแดงวิ่งโร่เข้ามา วิ่งไปพลางก็โดนหางปลาฟาดเข้าที่ใบหน้าไปพลาง เสียงหางฟาดหน้าดังเพียะๆ สะใจเป็นบ้า (จบบทที่ 55)