บทที่ 43 เปิดแผนที่ใหม่ หมู่บ้านหลิว

บทที่ 43 เปิดแผนที่ใหม่ หมู่บ้านหลิว "เอาสิ ให้อันนี้แล้วกัน แต่กินน้อยๆ หน่อยนะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวฟันจะโดนแมงกินฟันแทะหมดปาก" โต่วโต่วรับช็อกโกแลตไปด้วยความดีใจเต็มอก พลิกดูไปมาอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อาสอง นี่คือช็อกโกแลตยี่ห้อนอกที่อาเคยบอกคราวก่อนใช่ไหมฮะ?" "ใช่แล้ว ยี่ห้อโดฟ อาสองไปซื้อมาจากในเมือง อร่อยมากเลยนะ ลองหักชิมดูสักชิ้นสิ" พอได้ยินว่าเป็นของที่อาสองซื้อมาจากในเมือง โต่วโต่วก็ค่อยๆ บิออกมาหนึ่งชิ้นอย่างระมัดระวัง แล้วเอาเข้าปาก ตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นมาทันควัน พยักหน้าหงึกๆ รัวๆ "อาสอง อร่อยจริงด้วย นุ่มลิ้นมากเลยฮะ" เจียงอวิ๋นเซียงประคองหม้อดินเผาเดินออกมา พอเห็นช็อกโกแลตในมือของโต่วโต่ว นางก็ค้อนใส่เย่เฉิงไปทีหนึ่ง "อาเฉิง แกอย่าไปซื้อของพรรค์นี้ให้มันกินเลย เดี๋ยวจะเสียนิสัยปากเลือกกินไปเสียเปล่าๆ" "ปากเลือกกินก็กินของดีๆ เข้าไปสิ จะกลัวอะไร อาสองซื้อให้เอง" เย่เฉิงลูบหัวโต่วโต่วด้วยความเอ็นดู "ช็อกโกแลตนั่นอันละเท่าไหร่ล่ะ?" เย่กั๋วเว่ยเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "แปดหยวน ก็พอไหวครับ" "อะไรนะ? แปดหยวนเลยเหรอ? อันแค่นี้เนี่ยนะ? ที่ร้านหลี่ขาเป๋อแผ่นเบ้อเริ่มยังแค่สองหยวนเอง" เย่เฉิงยิ้มบางๆ จะว่าไปแล้ว ชาติก่อนเขาก็เคยผ่านช่วงเวลาลำบากมาเหมือนกัน พอมีเงินเหลือกินเหลือใช้ก็เคยซื้อช็อกโกแลตมากินบ้าง ก็คือไอ้แผ่นละสองหยวนใหญ่ๆ แบบที่เย่กั๋วเว่ยพูดถึงนั่นแหละ เหมือนจะยี่ห้อจินซือโหวหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ ช็อกโกแลตแบบนั้นหวานเจี๊ยบจนแสบคอ เคี้ยวทีดังกรุบกรอบ จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัยเข้าเรียนต่อปริญญาโทแล้ว เย่เฉิงถึงได้มีโอกาสกินช็อกโกแลตโดฟจริงๆ สองสามครั้ง จึงได้รู้ว่าช็อกโกแลตแท้ๆ มันควรจะเป็นรสสัมผัสแบบนี้นี่เอง "แปดหยวนเหรอ แพงเกินไปแล้ว อาเฉิง วันหลังห้ามแกซื้อให้มันกินอีกเด็ดขาดเลยนะ" เจียงอวิ๋นเซียงพอได้ยินว่าราคาตั้งแปดหยวน ก็รีบแย่งเอาส่วนที่เหลือมาจากมือของโต่วโต่วทันที ปล่อยให้เจ้าตัวน้อยกินแบบนี้ เห็นแล้วปวดใจแทนเงินจริงๆ "เอาละๆ มา อาเฉิง นั่งลงกินข้าว ดื่มเหล้าสักหน่อย" เย่กั๋วเว่ยหยิบขวดเหล้าขาวออกมาจากใต้โต๊ะ นี่คือเหล้าขาวตวงขาย ดีกรีสูงถึง 56 ดีกรี ราคาจินละ 6 หยวน ทั้งถูกทั้งคุ้มค่า แต่เย่เฉิงดื่มไม่ไหวแน่ๆ "พี่ ผมดื่มเบียร์ดีกว่า ของพี่นี่มันแรงเกินไป" "งั้นก็ได้ ในบ้านมีเบียร์อยู่ เดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้" เทเครื่องดื่มให้ทั้งสองคนเรียบร้อย เจียงอวิ๋นเซียงก็เปิดโค้กขวดแก้ว แบ่งให้โต่วโต่วนิดหน่อย ทั้งครอบครัวจึงเริ่มลงมือกินข้าวกัน "อาเฉิง นี่ขาหมูตุ๋น พี่สะใภ้ตุ๋นมาทั้งวันเลยนะ มา ลองชิมดูสิ" เจียงอวิ๋นเซียงเปิดฝาหม้อดินออก เย่เฉิงคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้น เนื้อถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม คีบอยู่บนตะเกียบแล้วสั่นดุ๊กดิ๊ก พอกัดลงไปคำหนึ่ง คอลลาเจนเต็มปากเต็มคำ เหนียวนุ่มจนดึงเป็นเส้นได้เลย "อืม พี่สะใภ้ ฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ หอมมากเลยครับ" เย่เฉิงกระดกเบียร์ตามไปอึกใหญ่ "อร่อยก็กินเยอะๆ หน่อย" เจียงอวิ๋นเซียงอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดื่มไปได้สามรอบ เย่กั๋วเว่ยก็เริ่มเปิดโหมดคุณพ่อผู้ช่างบ่นอีกครั้ง อาศัยฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มร่ายยาว "อาเฉิง พี่ได้ยินคนแถวท่าเรือเขาพูดกันว่า วันนี้แกไปมีเรื่องชกต่อยกับผู้ใหญ่บ้านมาเหรอ" "พี่ ไม่มีอะไรหรอก แค่ผู้ใหญ่บ้านเขาสะดุดล้ม ผมก็เลยช่วยพยุงขึ้นมาแค่นั้นเอง" เรื่องยอมรับว่าลงไม้ลงมือน่ะเย่เฉิงไม่มีทางยอมรับหรอก ต่อยคนต้องโดนคุมขัง แต่ช่วยพยุงคนไม่ต้องโดน "ผู้ใหญ่บ้านเขามีทั้งอำนาจบารมี ครอบครัวชาวบ้านตาดำๆ อย่างเราอย่าไปมีเรื่องกับเขาเลย ถ้าเก็บของทะเลตรงนั้นไม่ได้ก็เปลี่ยนที่สิ พี่ได้ยินคนเขาพูดกันว่าที่หมู่บ้านหลิวข้างๆ นั่นน่ะ มีคนไปเก็บของทะเลกันเพียบเลยนะ" "หมู่บ้านหลิวเหรอครับ?" เย่เฉิงคิดไม่ถึงจุดนี้ เดิมทีคิดว่าจะพักสักสองวัน ข้อเสนอของเย่กั๋วเว่ยเปิดทางความคิดให้เขาพอดี "ใช่ ชายหาดบ้านเขาดี หัวการค้าก็ไว ได้ยินว่ามีคนไปเที่ยวกันเยอะแยะเลย" "ได้ครับ งั้นไว้ผมจะลองแวะไปดู" "แบบนี้สิถึงจะถูก อย่าเอาแต่คิดจะไปงัดข้อกับผู้ใหญ่บ้าน แกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อีกเดี๋ยวก็ต้องเตรียมตัวแต่งเมียแล้วนะ" พอได้ยินหัวข้อนี้ เย่เฉิงก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที เรื่องเร่งให้แต่งงานนี่มันทำเอาปวดหัวได้ทั้งหญิงทั้งชายจริงๆ "เอ่อ อาเฉิง ทางบ้านเดิมพี่สะใภ้มีเด็กสาวดีๆ เพียบเลยนะ อยากให้แนะนำให้รู้จักบ้างไหมล่ะ" เจียงอวิ๋นเซียงเอ่ยแทรกขึ้นมา พูดตามตรง หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงอวิ๋นเซียงออกปากจะแนะนำคนทางบ้านเดิมให้ เมื่อก่อนเย่เฉิงทำตัวเป็นกุ๊ยเหลวไหล ใครเล่าจะกล้าแนะนำให้ "เอ่อ พี่ครับ พี่สะใภ้ ผมยังเด็กอยู่เลย ไว้ค่อยว่ากันเถอะนะ รออีกหน่อยเถอะครับ" "ยังเด็กอะไรกัน อายุปาเข้าไปยี่สิบกว่าแล้ว อีกไม่กี่ปีก็หาเมียยากแล้วนะ" "ใช่แล้ว ตอนนี้เริ่มคุยดูใจไว้สักคน ถ้าเข้ากันได้ก็แต่งเลย ถ้าอายุถึงสามสิบเมื่อไหร่ เดี๋ยวจะหายากเอานะ" เย่เฉิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ความคิดหัวโบราณของทั้งสองคนนี่ช่างเหมือนกันจริงๆ มิน่าล่ะถึงได้เป็นผัวเมียกันได้ เดิมทีเย่เฉิงยังกะว่าจะนั่งกินต่ออีกสักพัก แต่สุดท้ายทนเรื่องเร่งให้แต่งงานไม่ไหว รีบยัดข้าวเข้าปากสองสามคำแล้วเผ่นแน่บออกมาทันที ให้ตายเถอะ ฉันยังไม่รีบเลย พวกพี่จะรีบร้อนอะไรกันขนาดนั้นเนี่ย ดื่มเบียร์ไปหลายขวด ตกดึกจึงนอนหลับสนิทเป็นพิเศษ ... พอเย่เฉิงตื่นนอน หัวยังคงมึนตึ้บอยู่หน่อยๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ วันนี้ยังไงชายหาดก็ปิด เย่เฉิงไม่ได้กะจะออกไปเก็บของทะเลอยู่แล้ว จึงตื่นนอน ล้างหน้า แปรงฟันอย่างเอื่อยเฉื่อย อาหารเช้าเป็นหมั่นโถวที่เจียงอวิ๋นเซียงให้มาเมื่อคืน เอามานึ่งสักหน่อยก็กินได้แล้ว นุ่มฟู กินเข้าไปแล้วทำให้ทั้งร่างรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก "พี่" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น เสี่ยวหู่เดินกระปรี้กระเปร่าเข้ามาข้างใน "กินข้าวมาหรือยัง ถ้ายังไม่ได้กินในหม้อยังมีหมั่นโถวเหลืออยู่อีกสองสามลูก ไปหยิบกินแก้ขัดก่อนไป" เย่เฉิงชี้ไปทางครัว "กินมาแล้วพี่" "พี่ วันนี้พวกเราจะไปเก็บของทะเลกันไหม?" "ไปทำไม ปิดหมดแล้ว วันนี้พักผ่อนสักวัน มาช่วยฉันกวาดลานบ้านหน่อย" เย่เฉิงชี้ไปที่ลานบ้าน จัดการไปเกือบหมดแล้ว เกลี่ยหน้าดินอีกนิดหน่อยก็ปลูกผักได้แล้ว "อ้าว กวาดลานบ้านอีกแล้วเหรอ" ก้นของเสี่ยวหู่ที่เพิ่งแตะเก้าอี้ทำท่าจะดีดตัวลุกขึ้นวิ่งหนี เย่เฉิงกดตัวเขาไว้ทันควัน หัวเราะหึๆ "อย่าคิดจะหนี นานๆ ทีแกจะเดินมาติดกับดักเองแท้ๆ" เสี่ยวหู่ทำหน้าเบี้ยวเหมือนกินยาขม "งั้นผมไปกินหมั่นโถวดีกว่า ไม่กินก็เสียของเปล่าๆ" "ไปสิ อยากกินก็ไปหยิบเอาเอง" ได้แรงงานฟรีมาหนึ่งคน เย่เฉิงอารมณ์ดีเป็นบ้า จริงสิ วันนี้เหมือนจะยังไม่ได้เปิดดูระบบเลยนี่นา เย่เฉิงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูแบบผ่านๆ แล้วก็ยืนตัวแข็งทื่อกลายเป็นหินไปในพริบตา ค่าโชค: 80 แต้ม: 146 เชี่ยเอ๊ย ค่าโชคตั้ง 80 เลยเหรอ? มีแววรวยแล้ว งานนี้มีแววรุ่งแน่นอน! แถมในร้านค้าระบบยังปลดล็อกไอเทมใหม่ออกมาอีก: 【สวิงเก็บของทะเล】 ใช้แต้มแลก 20 แต้มต่อหนึ่งอัน นี่เป็นของคู่กันกับพลั่วเก็บของทะเล พลั่วใช้ขุดหาของในโคลนทรายเป็นหลัก ส่วนสวิงเอาไว้ช้อนจับของในน้ำ เย่เฉิงไม่คิดอะไรมาก กดแลกมาสองอันทันที ทางด้านเสี่ยวหู่ที่ถือหมั่นโถวลูกหนึ่ง ยู่ปากเดินกลับมาเพิ่งจะนั่งลง เต้าหู้ยี้ยังไม่ทันได้คีบขึ้นมา ก็โดนเย่เฉิงกระชากตัวลุกขึ้นพรวดพราด "โอ๊ย พี่ พี่ครับ หมั่นโถวของผม!" "ยังจะห่วงหมั่นโถวบ้าบออะไรอีก รีบไปเก็บของทะเลเร็วเข้า ไม่ต้องกินแล้ว!" "อ้าวเวร เมื่อกี้ชวนไปก็บอกไม่ไป ไหงจู่ๆ จะไปขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย" ไร้สาระ ค่าโชคตั้ง 80 ถ้าไม่ไปฉันก็โง่เต็มทนแล้วสิ เย่เฉิงลากคอเสี่ยวหู่ เก็บข้าวของอย่างรีบร้อน แล้วก็พากันก้าวออกจากบ้านทันที "เสี่ยวหู่ ไปเอารถที่บ้านแกออกมาปั่นเร็วเข้า" "หา? พวกเราจะไปเก็บของทะเลที่ไหนเนี่ย? ถึงขนาดต้องปั่นรถจักรยานไปด้วยเหรอพี่?" "ไปดูลาดเลาที่หมู่บ้านหลิวข้างๆ กันหน่อย" (จบบทที่ 43)