บทที่ 32 แผนการลับหลังของเฉินจินไห่

บทที่ 32 แผนการลับหลังของเฉินจินไห่ ส่วนก้านผักบุ้ง เย่เฉิงหั่นเป็นท่อนๆ ใส่กะละมัง โรยเกลือลงไปเล็กน้อย แล้วใช้มือขยำแรงๆ ผักบุ้งก็คือผักบุ้ง ก้านของมันกลวง พอขยำแบบนี้ ก้านกลมๆ ก็แบนราบกลายเป็นเส้นยาว หลังจากก้านผักบุ้งดูดซึมเกลือเข้าไป จากที่เคยกรอบแข็งก็เริ่มนิ่มลงและเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเหลือง เย่เฉิงวางพักก้านผักบุ้งไว้ด้านข้าง ปล่อยให้มันหมักเข้าเนื้อไปก่อน ทางด้านหมูสามชั้นตุ๋นหัวไชเท้าก็เปื่อยได้ที่พอดี เย่เฉิงเปิดฝาหม้อดู น้ำซอสที่เดือดปุดๆ งวดลงไปเยอะมาก ส่วนหนึ่งระเหยไป อีกส่วนหนึ่งถูกหัวไชเท้าดูดซับไปจนชุ่ม อยู่คนเดียวไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมาก เย่เฉิงใช้ตะเกียบคีบหัวไชเท้าขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เป่าคลายร้อนแล้วกัดเข้าไปคำโต น้ำซอสชุ่มฉ่ำทะลักเต็มปาก มีทั้งกลิ่นหอมของเนื้อหมูและความหวานเฉพาะตัวของหัวไชเท้า ต้องยอมรับเลยว่า หัวไชเท้าที่แม่หม้ายจางปลูกนี่ใช้ได้จริงๆ พอยกหมูสามชั้นตุ๋นขึ้นโต๊ะ เย่เฉิงก็เอาใบผักบุ้งลงไปผัด แค่ผัดสะดุ้งไฟเร็วๆ สองสามที ใบผักก็เปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว ช่วยไม่ได้ ไฟเตาแก๊สที่บ้านแรงได้แค่นี้ ถ้าเป็นไฟแรงระดับภัตตาคาร เย่เฉิงคงผัดออกมาเป็นสีเขียวสดสวยได้แน่ ต่อไปก็คือก้านผักบุ้ง เมนูนี้แม่ชอบทำให้กินบ่อยๆ ตอนเด็กๆ เย่เฉิงชอบกินมาก เอาก้านผักบุ้งที่หมักได้ที่แล้วไปล้างน้ำเปล่ารอบหนึ่งเพื่อล้างความเค็มของเกลือออกไปบ้าง จากนั้นเทลงกระทะ ใส่พริกซอยลงไปผัดคลุกเคล้า ผัดเร็วๆ ไม่กี่ทีก็ตักขึ้นใส่จานได้ กับข้าวสามอย่าง เย่เฉิงใช้เวลาทำแค่ครึ่งชั่วโมง จัดเป็นกับข้าวจานด่วนที่ทำง่ายและรวดเร็ว ข้าวยังไม่สุก เย่เฉิงจึงเปิดเบียร์ซดแก้กระหายไปพลางๆ ก่อน คำแรกเคี้ยวก้านผักบุ้งเข้าไป มันนุ่มและมีความเหนียวหนึบ เคี้ยวเพลิน บวกกับความเค็มและความเผ็ดที่หมักเข้าเนื้อ เป็นกับแกล้มและกับข้าวชั้นเลิศที่เจริญอาหารสุดๆ คนหนึ่งคน ข้าวหนึ่งชาม เบียร์หนึ่งขวด กับข้าวเนื้อหนึ่งจานผักสองจาน ในกระเป๋ามีเงินเหลือ ชีวิตความเป็นอยู่แบบนี้ สุขสบายและผ่อนคลายอย่างยิ่ง ช่วงเวลายามค่ำคืน ในที่สุดก็นอนแผ่บนเตียงเล่นมือถือได้แล้ว หน้าจอเล็กกระจิ๋วหลิวแบบนี้ ตอนแรกที่ดูไม่ค่อยชินตาเท่าไหร่ เกมในมือถือยุคนี้มีน้อยมาก มีเพียงเกมงูระดับตำนานอยู่เกมเดียว สมัยเรียนเย่เฉิงเคยแอบเล่นเกมนี้ในห้องเรียนบ่อยๆ เล่นง่าย แต่เล่นให้ได้คะแนนสูงยากเป็นบ้า เล่นไปพักหนึ่ง เย่เฉิงก็เริ่มเบื่อ ไม่ได้การ คราวหน้าต้องหากิจกรรมบันเทิงอย่างอื่นมาทำบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นตอนกลางคืนจะน่าเบื่อเกินไป คืนนั้น เย่เฉิงนอนหลับสบายมาก ในที่สุดก็ใช้หนี้สินของที่บ้านจนหมดเกลี้ยงเสียที แม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะเหลือเงินติดกระเป๋าอยู่แค่ไม่กี่ร้อยหยวน แต่ก็เพียงพอสำหรับใช้จ่ายชั่วคราวแล้ว ...... ค่าโชค: 60 แต้ม: 56 เช้าวันใหม่ เย่เฉิงเปิดดูระบบ ค่าโชค 60 ถือว่าไม่เลว วันนี้น่าจะเก็บเกี่ยวได้เยอะพอสมควร แต่พอนึกถึงคำพูดที่แม่หม้ายจางเตือนไว้เมื่อวานว่าเฉินจินไห่อาจจะมีลูกไม้อะไรบางอย่าง ในใจของเย่เฉิงก็อดกังวลอยู่บ้างไม่ได้ "พี่ กินข้าวเสร็จหรือยัง กินเสร็จจะได้เริ่มงานกัน" ยังกินข้าวไม่ทันเสร็จ เจ้าเสี่ยวหู่ก็โผล่หน้ากวนๆ เข้ามาอีกแล้ว "แกไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยบ้างหรือไงเนี่ย" เย่เฉิงเอือมระอา "พี่ ใครจะไปบ่นเหนื่อยกับการหาเงินล่ะพี่" "เออๆ รอแป๊บ อย่างน้อยก็รอให้ฉันกินบะหมี่ให้หมดก่อน แกนั่งรอไปก่อน" เสี่ยวหู่นั่งลงข้างๆ บังเอิญเหลือบไปเห็นผักกาดขาวที่แม่หม้ายจางเอามาฝาก "พี่ พี่ไปซื้อผักมาด้วยเหรอ" "แม่หม้ายจางเอามาให้" พอพูดถึงแม่หม้ายจาง เสี่ยวหู่ก็ลดเสียงลงกระซิบ "พี่ ผมว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ค่อยดีนะ ชอบทำตัวหว่านเสน่ห์ทอดสะพานให้พวกผู้ชายไปทั่ว พี่อย่าหลงกลติดกับดักหล่อนเชียวนะ" เย่เฉิงเอาตะเกียบเคาะหัวหมอนั่นไปโป๊กหนึ่ง "เด็กเมื่อวานซืนจะไปรู้อะไร" เสี่ยวหู่ลูบหัวป้อยๆ อย่างไม่สบอารมณ์ "ก็ผมพูดความจริงนี่พี่ คนในหมู่บ้านตั้งเยอะตั้งแยะพูดกันว่าเคยมีอะไรกับหล่อน พี่คงไม่ได้..." พูดไปได้ครึ่งเดียวเสี่ยวหู่ก็รีบหุบปากฉับ เพราะตะเกียบในมือเย่เฉิงเงื้อขึ้นมาอีกรอบแล้ว "แกนี่นะ วันๆ บอกให้หัดคิดเยอะๆ หัดใช้สมองบ้าง แม่หม้ายจางเป็นใคร ผู้หญิงตัวคนเดียวเลี้ยงลูก งานการเป็นหลักเป็นแหล่งก็ไม่มี ถ้าหล่อนไม่คอยเอาตัวรอดท่ามกลางพวกผู้ชายหื่นกามพวกนั้น หล่อนจะเอาอะไรประทังชีวิต คิดให้ตกซะบ้าง โลกนี้มันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น แล้วมันก็ไม่ได้มืดมนไปหมดหรอก" เสี่ยวหู่ขมวดคิ้วฟังเย่เฉิงพูดจนจบ แล้วพึมพำขึ้นมา "พี่ ผมรู้สึกว่าเดี๋ยวนี้พี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" "เปลี่ยนไปยังไง หล่อขึ้นเหรอ" เย่เฉิงยกชามขึ้นซดน้ำซุปบะหมี่ นี่เป็นบะหมี่ต้มใส่ไข่ที่ทำเมื่อเช้า น้ำซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้าอายุไม่เกินสิบแปดปีอย่าริอาจซดหมดชามเชียว "เปล่าพี่ ผมรู้สึกว่าพี่ดูเสแสร้งขึ้นกว่าเดิมอ่ะ" พรวด! เย่เฉิงพ่นน้ำซุปบะหมี่ใส่หน้าเสี่ยวหู่เต็มเปา "ไอ้บัดซบ! ฉันไปเสแสร้งตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันพาแกกินหรูอยู่สบายแกหาว่าฉันเสแสร้งเนี่ยนะ" เย่เฉิงแทบพูดไม่ออก "ก็จริงนี่พี่ เมื่อก่อนตอนพี่พาผมไปลักเล็กขโมยน้อย นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของพี่ เดี๋ยวนี้วันๆ เอาแต่พูดเรื่องคุณธรรมน้ำมิตร" ไร้สาระ ข้างในมันเปลี่ยนเครื่องยนต์ไปแล้วเว้ย "เขาเรียกว่าการเติบโต การเติบโตเข้าใจไหม ไม่ใช่เสแสร้ง" เย่เฉิงขึ้นเสียง "เอาล่ะ ขี้เกียจจะเถียงกับแกแล้ว ตอนนี้จะถามคำเดียว จะไปเก็บของทะเลกับคนเสแสร้งอย่างฉันไหม" "ไปสิพี่ ไปๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองก็เติบโตขึ้นเยอะเหมือนกันนะเนี่ย" เสี่ยวหู่ทำหน้าทะเล้น "งั้นแกไปล้างชามให้ฉันเลย" เย่เฉิงผลักชามให้เสี่ยวหู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เสี่ยวหู่ลุกพรวดขึ้นมาทันที "พี่ แค่ล้างชามเอง เรื่องขี้ผงน่า ไว้ใจผมได้เลย" พูดจบ เจ้าหมอนี่ก็วิ่งแจ้นเข้าไปในครัวทันที ให้ตายสิ ยังถือว่าแกตอบสนองได้เร็ว เสี่ยวหู่เป็นคนซื่อๆ บางครั้งก็ทำให้เย่เฉิงนึกถึงบรรยากาศในหอพักสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นทุกคนยังหนุ่มแน่น ไม่มีความคิดซับซ้อนอะไร ต้มมาม่ากินเสร็จ แค่เรื่องใครจะล้างชามก็สามารถตั้งวงพนันกันได้สารพัด เล่นเกม เล่นไพ่ งัดข้อ ใครแพ้คนนั้นล้าง แต่ก็มีกฎเหล็กที่รู้กันอยู่ข้อหนึ่ง แค่โยนบุหรี่ให้มวนเดียว อีกฝ่ายก็เดินตัวลอยไปล้างชามให้อย่างว่าง่ายแล้ว เสี่ยวหู่ล้างชามไม่กี่ทีก็เสร็จ เดินยืดอกออกมาอวด "พี่ เรียบร้อยแล้ว ไปกันเถอะ" "ได้ เดี๋ยวฉันเข้าไปหยิบน้ำขวดก่อน" เย่เฉิงเดินเข้าไปในครัว เหลือบมองชามที่เพิ่งล้างเสร็จแล้วลองเอามือลูบดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาตะโกนลั่น "ไอ้เวรเอ๊ย หวังเสี่ยวหู่ แกแดกล้างชามไม่ใส่น้ำยาล้างจานหรือไง คราบมันยังเยิ้มอยู่เลยเนี่ย!" "โธ่พี่ ยังไงมื้อเที่ยงพี่ก็ต้องใช้อีกอยู่ดี จะล้างให้สะอาดเอี่ยมไปทำไมล่ะพี่" เสี่ยวหู่พูดพลางวิ่งหนีไปที่หน้าประตู "งั้นมื้อเที่ยงแกกินเสร็จก็ต้องขี้ออกมาอยู่ดี จะกินเข้าไปทำซากอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!" ..... หลังจากวิ่งไล่เตะกันไปพักใหญ่ ทั้งสองคนถึงได้เก็บข้าวของมุ่งหน้าไปยังชายทะเล เพิ่งจะถึงหัวมุมหมู่บ้าน เย่เฉิงก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง พวกต้วนหย่งยืนมองพวกเขาด้วยสายตายียวน ในมือยังหิ้วปูทะเลตัวขนาดย่อมๆ แกว่งไปมาอย่างได้ใจ "พี่ พวกนั้นทำอะไรกันน่ะ ผมรู้สึกเหมือนพวกมันมีเจตนาไม่ดีเลย" เย่เฉิงเองก็ไม่แน่ใจ แต่ดูจากทรงแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ บวกกับที่แม่หม้ายจางเตือนไว้เมื่อวาน เขามีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีขึ้นมาทันที "ไปดูที่ชายหาดก่อนเถอะ" เย่เฉิงบอก ทั้งสองคนไม่สนใจพวกต้วนหย่ง เดินดิ่งตรงไปยังชายหาด ต้วนหย่งที่ยืนอยู่ข้างหลังตะโกนไล่หลังเสียงดังลั่น "ยังจะไปเก็บของทะเลอีกเหรอ ไม่มีของให้เก็บแล้วโว้ย!" พอเย่เฉิงกับเสี่ยวหู่เดินไปถึงเขตพื้นที่ของบ้านตัวเอง ก็เข้าใจความหมายในคำพูดของต้วนหย่งทันที ทั่วทั้งหาดหินแตกถูกรื้อค้นจนพรุนไปหมด โขดหินจำนวนมากถูกพลิกหงายเกลื่อนกลาด "พี่ พวกต้วนหย่งมันแอบมารื้อแย่งของในที่พวกเราไปหมดแล้ว ให้ตายสิ พวกมันเกินไปแล้วจริงๆ กล้าข้ามเขตมาในพื้นที่ของพวกเราได้ยังไง!" (จบบทที่ 32)