บทที่ 24 หล่อนก็แค่คนน่าสงสารคนหนึ่ง

บทที่ 24 หล่อนก็แค่คนน่าสงสารคนหนึ่ง "แกคิดว่าเฉินจินไห่จะยอมเหรอ อย่าโง่ไปหน่อยเลย สบายใจเถอะ วันนี้กลับไปก่อน เดี๋ยวฉันหาทางเอง" เมื่อเห็นท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเย่เฉิง เสี่ยวหู่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เย่เฉิงในตอนนี้มักจะทำให้คนอื่นเกิดความเชื่อมั่นได้เสมอ "ไปกันเถอะ อยู่ตรงนี้ก็หาอะไรไม่ได้ สู้กลับบ้านไปนอนพักผ่อนดีกว่า" เย่เฉิงลุกขึ้นแล้วเดินนำกลับขึ้นฝั่ง การมาครั้งนี้ โดยพื้นฐานถือว่าเป็นการพิสูจน์ประสิทธิภาพของระบบ ค่าโชค 20 ไม่เพียงแต่อัตราการดรอปของจะน้อยมากแล้ว แม้แต่คุณภาพของอาหารทะเลที่เจอก็ยังแย่ วันนี้ของที่ดีที่สุดคือหอยมีดโกนตัวเล็ก แถมยังตายแล้วอีกต่างหาก ดูท่าต่อไปในวันข้างหน้า ถ้าวันไหนค่าโชคต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ก็ควรนอนกบดานอยู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยม ออกมาก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่า เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินขึ้นมาเร็วขนาดนี้ แม่หม้ายจางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง หล่อนชะโงกหน้ามองดูในถังของทั้งสองคน นอกจากหอยทรายไม่กี่ตัวกับหอยแมลงภู่สองสามตัวแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง "แหม วันนี้ท่าทางจะไม่รอดนะ ได้ของมาแค่นิดเดียวเอง ไหนว่าแกดวงดีนักหนาไงล่ะ" แม่หม้ายจางหัวเราะคิกคัก เอ่ยเยาะเย้ยถากถางเย่เฉิง "ยังไงก็ยังดีกว่าแม่หม้ายกินผัวอย่างป้าก็แล้วกัน" เย่เฉิงพูดเรียบๆ พอได้ยินเย่เฉิงด่าว่าตนเป็นตัวซวยกินผัว แม่หม้ายจางก็สติแตกปรี๊ดขึ้นมาทันที สามีของหล่อนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนออกเรือ แต่คนในหมู่บ้านมักจะตราหน้าว่าหล่อนเป็นตัวซวยกินผัว ดังนั้นขอเพียงแค่ได้ยินคำว่ากินผัว หล่อนก็แทบจะทนรับไม่ไหว "แกกล้าว่าฉันกินผัวเหรอ ฉันจะสู้ตายกับแก!" แม่หม้ายจางโกรธจนขว้างเปลือกแตงโมเม็ดกวยจี๊ในมือทิ้ง ก้มลงคว้าก้อนหินขึ้นมาหมายจะเอาชีวิตเย่เฉิง เย่เฉิงมองหล่อนด้วยแววตานิ่งสงบ "พอได้แล้ว จริงๆ แล้วป้าไม่ได้แคร์หรอกว่าตัวเองจะกินผัวหรือไม่กินผัว ป้าแค่ต้องการปกป้องตัวเองเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องมาเล่นละครต่อหน้าฉันหรอก อีกอย่าง เห็นแก่ที่ป้าเป็นคนน่าสงสาร ฉันจะเตือนให้คำหนึ่ง การตามก้นผู้ใหญ่บ้านน่ะ ไม่มีวันได้พบจุดจบที่ดีหรอกนะ" พูดจบ เย่เฉิงก็สะบัดหน้าเดินจากไป แม่หม้ายจางยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ ก้มมองก้อนหินในมือตัวเอง หล่อนรู้สึกมึนงงไปหมด เย่เฉิงเมื่อกี้ดูแปลกไปมาก มีบุคลิกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เป็นความรู้สึกที่ทำให้คนที่เห็นอยากจะยอมเชื่อฟังคำพูดของเขา แถมเขายังมองทะลุถึงเนื้อแท้ของหล่อนได้อีกด้วย ใช่แล้ว หล่อนไม่ได้แคร์เรื่องกินผัวอะไรนั่นจริงๆ หรอก สามีที่ตายไปไม่ได้ดีกับหล่อนสักนิด พูดตามตรงตายไปได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องโดนซ้อมเวลาเมาเหล้า แต่หล่อนต้องหาเลี้ยงลูกคนเดียวตามลำพัง หล่อนจึงจำเป็นต้องทำตัวร้ายกาจปากจัด ในหมู่บ้านนี้ ถ้าเธอไม่ทำตัวกร้าวร้าว ก็มีแต่จะถูกคนอื่นรังแกจนตาย การไปเกาะแข้งเกาะขาผู้ใหญ่บ้าน หล่อนก็ทำไปเพราะความคิดแบบนี้เช่นกัน เมื่อกี้เย่เฉิงบอกว่า ตามก้นผู้ใหญ่บ้านจะไม่มีจุดจบที่ดีงั้นเหรอ ไอ้หมอนี่พูดจริงหรือแค่พูดจาหลอกหลอนหล่อนกันแน่ แม่หม้ายจางรู้สึกสับสนในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เสี่ยวหู่ยังคงไม่วางใจ คอยหันกลับไปมองเป็นระยะๆ กลัวว่าแม่หม้ายจางจะปาหินใส่ข้างหลังกะทันหัน "ไม่ต้องมองแล้ว หล่อนก็แค่คนน่าสงสารคนหนึ่ง ไม่ปาหรอก" เย่เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ "อ๋อครับ" เสี่ยวหู่ขานรับ แล้วเดินตามเย่เฉิงกลับบ้านอย่างว่าง่าย "วันนี้กลับไปก่อน ไม่ต้องเก็บของทะเลแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ วางใจเถอะ ผู้ใหญ่บ้านไม่มีทางบีบพวกเราจนจนมุมได้หรอก" ก่อนแยกย้าย เย่เฉิงเอ่ยปลอบใจเสี่ยวหู่ไปยกหนึ่ง เจ้าหมอนี่ ถ้าไม่ให้ความมั่นใจไว้ก่อน มีหวังได้นอนบ่นพึมพำไปทั้งคืนแน่ พอกลับถึงบ้าน เย่เฉิงก็เก็บกวาดบ้านง่ายๆ แล้วเอาขยะที่กวาดออกมาจากลานบ้านเมื่อเช้าออกไปทิ้ง จากนั้นจึงเตรียมตัวทำมื้อเย็น เพิ่งจะเสียบปลั๊กหม้อหุงข้าว เย่กั๋วเว่ยก็เดินเข้ามา เขามองดูลานบ้านด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "อาเฉิง เธอจะจัดลานบ้านเหรอ" "ครับพี่ ผมกะว่าจะจัดลานบ้านให้เรียบร้อย ปลูกผักปลูกอะไรไว้กินบ้าง" "ปลูกผักก็ดี วันข้างหน้าจะได้มีผักกินในบ้าน ไปซื้อข้างนอกมันแพง" "พี่ เอาของมาให้ผมเหรอครับ" เย่เฉิงชี้ไปที่กะละมังในมือของเย่กั๋วเว่ย "อ้อ ใช่" เย่กั๋วเวี่ยวางกะละมังลงบนโต๊ะกินข้าวของเย่เฉิง พอเปิดฝาออก ไอความร้อนก็พวยพุ่งออกมา เป็นหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงหม้อใหญ่ส่งกลิ่นหอมฉุย "ว้าว พี่สะใภ้ทำเหรอครับ" เย่เฉิงถามอย่างดีใจ ฝีมือการทำอาหารของเจียงอวิ๋นเซียงถือว่ายอดเยี่ยม หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงทำได้หอมมาก ชาติก่อนเย่เฉิงชอบกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงมาก เพียงแต่พออายุมากขึ้น สารพัดโรครุมเร้าเลยไม่กล้ากิน "อืม พี่สะใภ้เธอเห็นว่าเธอไม่ค่อยชอบไปกินข้าวที่บ้าน ก็เลยตั้งใจทำยกมาให้ทั้งหม้อ เธอเอาแช่ตู้เย็นไว้ เวลาจะกินก็ตักมาอุ่นเอานะ พี่สะใภ้เธอยังใส่เต้าหู้แห้งกับไข่ต้มลงไปด้วยนะ" เย่กั๋วเว่ยชี้ให้เย่เฉิงดูของในหม้อ "ได้ครับๆ พี่อย่าเพิ่งเปิดเลย ข้าวผมยังไม่สุกเลย พอเห็นแบบนี้แล้วผมหิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย" "หิวก็กินก่อนสิ ถ้าไม่พอก็ค่อยบอกให้พี่สะใภ้เธอทำให้อีก ตอนนี้เธอไม่ทำตัวเหลวไหลเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พี่สะใภ้เธอก็พลอยโล่งอกดีใจไปด้วย" เอ่อ... เย่เฉิงหน้าเจื่อน รู้สึกเหมือนพี่ชายกำลังจะเปิดโหมดพ่อผู้แสนดีเข้าให้อีกแล้ว "พี่ มีธุระอะไรอีกไหมครับ ถ้าไม่มีก็รีบกลับไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวพี่สะใภ้จะรอนาน กะละมังใบนี้เดี๋ยวผมค่อยเอาไปคืนให้" เย่กั๋วเว่ยขานรับ ทำท่าจะหันหลังเดินกลับ แต่จู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้าลง "เอ้อ อาเฉิง ในหมู่บ้านเขาพูดกันว่า ผู้ใหญ่บ้านแบ่งโซนหาดเลนแล้วใช่ไหม" เย่เฉิงสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น ไม่นึกว่าพี่ชายจะรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ "ครับ เขาจัดให้พวกเราไปอยู่ตรงหาดหินแตกริมสุดโน่น" เย่เฉิงยื่นบุหรี่ให้เย่กั๋วเว่ยตัวหนึ่ง เย่กั๋วเว่ยจุดบุหรี่ด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม นั่งลงพลางขมวดคิ้วแน่น "พี่ ไม่เป็นไรหรอก หาดหินแตกก็เก็บของทะเลได้เหมือนกัน พี่สบายใจเถอะครับ" "อาเฉิง ตอนนี้เธอยอมทำงานทำการแล้ว ถ้าการเก็บของทะเลมันลำบากนัก ไม่สู้เธอไปทำงานที่ท่าเรือกับพี่ดีกว่า เดือนหนึ่งก็ได้ตั้งพันกว่าหยวน พอเลี้ยงดูตัวเองได้สบายๆ เลยนะ" "พี่ ช่างเถอะครับ งานใช้แรงงานกรรมกรแบบนั้นไม่เหมาะกับผมหรอก" เย่เฉิงส่ายหน้าปฏิเสธ เขาเป็นถึงชนชั้นหัวกะทิของบริษัทใหญ่ในชาติก่อน จะให้ไปเป็นกรรมกรแบกหาม มันเป็นไปไม่ได้ "งั้น..." เย่กั๋วเว่ยขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม "งั้นก็ตามใจเธอไปก่อนก็แล้วกัน แต่อย่าไปมีเรื่องขัดแย้งกับผู้ใหญ่บ้านเขาล่ะ ตระกูลเฉินมีอิทธิพลแถบนี้มาก พวกเราสู้เขาไม่ไหวหรอก" "ครับ เข้าใจแล้วครับพี่" เย่เฉิงรับคำอย่างว่าง่าย ช่วยไม่ได้ ขืนไม่เออออไปตามน้ำ พี่ชายคนนี้คงได้บ่นสวดมนต์ยาวไปอีกครึ่งค่อนวันแน่ "ได้ งั้นพี่กลับก่อนนะ ถ้าว่างก็แวะไปกินข้าวที่บ้านบ้าง อย่ามัวแต่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบ่อยๆ" เย่กั๋วเว่ยชี้ไปที่กองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่วางกองอยู่ข้างฝาผนัง "ครับๆ ทราบแล้วครับ" รีบส่งพี่ชายจอมจู้จี้เหมือนพระถังซัมจั๋งพ้นประตูไป เย่เฉิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เฮ้อ พี่ชายคนนี้ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือขี้บ่นเกินไป แล้วก็กลัวผู้ใหญ่บ้านจนเกินเหตุ ช่างเถอะ ไว้รอวันข้างหน้าเขามีฐานะมีกำลังขึ้นมา พี่ชายก็คงจะเข้าใจเอง เงินทองนี่แหละ คือสิ่งที่ค้ำจุนบารมีได้ดีที่สุด ข้าวสุกพอดี เย่เฉิงตักน้ำซอสของหมูสามชั้นตุ๋นราดลงไปบนข้าวสวยร้อนๆ ข้าวสีขาวกลายสภาพเป็นสีน้ำตาลเข้มจากซีอิ๊ว ดูน่ากินเป็นบ้า เต้าหู้แห้งมีความเหนียวนุ่มหนึบ กลิ่นหอมของถั่วเหลืองเข้มข้น ไม่เหมือนเต้าหู้แห้งในยุคหลังที่จืดชืดไร้รสชาติ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือหมูสามชั้นค่อนข้างมันไปหน่อย ช่วยไม่ได้ ในยุคที่ยากจน เนื้อหมูติดมันนับเป็นของอร่อยเลิศรสที่สุดแล้ว เย่เฉิงทำได้แค่เลาะเอาเฉพาะเนื้อแดงมากิน ส่วนมันหมูก็ตัดใจทิ้งไป ข้าวสวยหนึ่งชาม หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงหนึ่งจาน แกล้มด้วยเบียร์เย็นๆ หนึ่งขวด ชีวิตความเป็นอยู่แบบนี้ ช่างสุขสบายเหลือเกิน ท้องฟ้ายามค่ำคืนพร่างพราวไปด้วยแสงดาว แมลงที่ไม่รู้จักส่งเสียงร้องระงม ช่างเงียบสงบ แต่ก็แอบน่าเบื่ออยู่นิดๆ (จบบทที่ 24)