บทที่ 20 ค่าโชค 20?

บทที่ 20 ค่าโชค 20? "อื้ม" เย่เฉิงขานรับเรียบๆ แล้วเดินไปหยอกหลานชายตัวน้อยของเขา "โต่วโต่ว ทำอะไรอยู่เหรอ" "คัดลายมือครับ แม่บอกว่าต้องคัดให้เสร็จถึงจะกินข้าวได้" โต่วโต่วทำหน้ามุ่ยอย่างไม่ค่อยเต็มใจ มือถือดินสออยู่แท้ๆ แต่สายตากลับจ้องมองเนื้อบนโต๊ะตาละห้อย โดยเฉพาะเมื่อเย่เฉิงหิ้วเนื้อพะโล้เข้ามา กลิ่นหอมฟุ้งจนเด็กน้อยแทบจะเก็บอาการน้ำลายสอไว้ไม่อยู่ "งั้นเราอย่าเพิ่งคัดเลย กินข้าวเสร็จค่อยคัดดีไหม" เย่เฉิงลูบหัวหลานชายพลางเอ่ย โต่วโต่วแอบชำเลืองมองเจียงอวิ๋นเซียง เจียงอวิ๋นเซียงพยักหน้าอย่างจนใจ พลางเอ่ยด้วยความเอ็นดู "เห็นแก่วันนี้คุณอามาทานข้าวด้วย จะยอมปล่อยไปก่อน รีบกินข้าวให้เสร็จแล้วค่อยมาคัดต่อนะ" "เย้!" โต่วโต่วส่งเสียงร้องไชโย รีบพับสมุดเก็บ แล้ววิ่งปรี่ไปประจำที่โต๊ะอาหาร เตรียมตัวพร้อมกินทันที เย่กั๋วเว่ยอาบน้ำเสร็จพอดี พอเห็นเย่เฉิงมาก็รีบเอ่ยทัก "อาเฉิงมาแล้ว รีบนั่งลงสิ วันนี้พี่สะใภ้เธอทำกับข้าวมีเนื้อด้วย มากินด้วยกันเลย" "ทำเนื้ออะไรกัน อาเฉิงซื้อมาตั้งเยอะแยะแน่ะ" เจียงอวิ๋นเซียงชี้ไปที่โต๊ะ "อาเฉิง ทำไมเธอไปซื้อเนื้อมาอีกแล้วล่ะ เงินที่มีก็เอามาให้พวกเราหมดแล้วไม่ใช่เหรอ" เย่กั๋วเว่ยเอ่ยดุด้วยความเกรงใจ "ครับ แต่ว่าวันนี้ผมออกทะเลหาเงินมาได้อีกหน่อยน่ะครับ" เย่เฉิงบอก "ถ้างั้นเธอก็เก็บไว้ใช้เองเถอะ ไม่ต้องเอามาให้พวกเราแล้ว เธอก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน" เย่เฉิงยังไม่ทันได้ควักเงินออกมา เย่กั๋วเว่ยก็รีบพูดดักคอไว้ก่อนแล้ว "ใช่แล้วล่ะ อาเฉิง เธอก็ต้องเก็บเงินไว้บ้าง ห้าพันหยวนนี่พวกเราพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้างแล้ว" เจียงอวิ๋นเซียงผู้เป็นพี่สะใภ้ช่วยสนับสนุน "พี่ พี่สะใภ้ ถ้าพวกพี่มีเงิน โต่วโต่วจะอดกินเนื้อเหรอครับ" เย่เฉิงส่ายหัว สองคนนี้นี่น้า ใบหน้าของเย่กั๋วเว่ยแดงก่ำด้วยความกระดากอาย ไม่นึกว่าน้องชายจะฉลาดหลักแหลมขนาดมองออกทะลุปรุโปร่งในพริบตาเดียว "เมื่อวานเธอเพิ่งจะให้มาตั้งพันสี่ร้อยหยวน อย่าเอาเงินมาให้พวกเราเรื่อยๆ แบบนี้เลย ตัวเธอก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ควรจะเก็บหอมรอมริบไว้บ้าง เดี๋ยวพวกเราไปคุยผ่อนผันขอเลื่อนเวลาออกไปสักสามเดือนก็ใช้คืนหมดแล้ว" เจียงอวิ๋นเซียงกล่าว "พี่ พี่สะใภ้ คืนทีเดียวให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า จะไปกราบกรานขอร้องเขาทำไมล่ะครับ" เย่เฉิงพูดพลางควักเงินปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋า วางแหมะลงบนโต๊ะเสียงดังป้าบ "สามพันหกร้อยหยวน รวมกับพันสี่ร้อยหยวนของเมื่อวาน ก็ครบห้าพันหยวนพอดีครับ" เย่กั๋วเว่ยตกใจจนสะดุ้งลุกพรวดขึ้นจากม้านั่ง "เยอะขนาดนี้เชียว?" เจียงอวิ๋นเซียงก็ไม่ต่างกัน จานกับข้าวในมือแทบจะร่วงหล่น มองปึกเงินบนโต๊ะด้วยสายตาเหลือเชื่อ แต่ทั้งสองคนได้แต่มองตาค้าง ไม่กล้ายื่นมือไปแตะต้องเงินก้อนนั้นเลยแม้แต่น้อย เย่กั๋วเว่ยขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเย่เฉิง "อาเฉิง เธอ... คงไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาจริงๆ ใช่ไหม" เจียงอวิ๋นเซียงมีสีหน้ากังวลเต็มเปี่ยม มีเพียงโต่วโต่วคนเดียวที่มองเงินบนโต๊ะแล้วร้องตาโต "เงินเยอะจังเลย!" เย่เฉิงไม่อยากอธิบายยืดยาว เดินเข้าไปตักข้าวในครัวออกมา "นี่เป็นเงินจากการเก็บของทะเลครับ วันนี้หาเป๋าฮื้อกับปลิงทะเลได้นิดหน่อย" "ว้าว คุณอาสองสุดยอดไปเลย!" โต่วโต่วชูนิ้วโป้งให้ทันที "เห็นไหม ขนาดโต่วโต่วยังเข้าใจเลย รีบกินข้าวเถอะครับ วันนี้ผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" เย่กั๋วเว่ยกับเจียงอวิ๋นเซียงสบตากัน ในที่สุดเย่กั๋วเว่ยก็เก็บเงินก้อนนั้นไว้ แล้วดึงแบงก์ออกมาหนึ่งพันหยวนยื่นคืนให้เย่เฉิง "พวกเรายังมีเงินเก็บอยู่อีกนิดหน่อย ไม่จำเป็นต้องใช้เยอะขนาดนี้หรอก" "ก็ได้ครับ งั้นผมเก็บไว้ก่อน" เย่เฉิงไม่ปฏิเสธ ยัดเงินเข้ากระเป๋าตัวเองทันที ขืนให้หมดในคราวเดียว เย่กั๋วเว่ยคงจะรับแรงกดดันไม่ไหวเป็นแน่ เมื่อเรื่องเงินจัดการเรียบร้อย เรื่องอื่นก็คุยง่ายขึ้น ทั้งครอบครัวร่วมโต๊ะกินข้าวกันอย่างมีความสุข "อาเฉิง วันนี้พี่ไปดูที่บ้านเธอมา ผ้าห่มเปลี่ยนผืนใหม่แล้ว แต่ฟูกรองนอนยังเป็นของเก่าอยู่ พี่เตรียมไว้ให้ผืนหนึ่ง เดี๋ยวกินเสร็จก็เอาติดมือกลับไปปูนะ" เจียงอวิ๋นเซียงรื้อเอาฟูกรองนอนออกมาจากหีบ เป็นฟูกฝ้ายธรรมดาๆ ผืนหนึ่ง พูดก็พูดเถอะ เย่เฉิงไม่ได้สังเกตเรื่องนี้เลยจริงๆ "ได้ครับ เดี๋ยวผมเอากลับไปเปลี่ยนเอง" "จ้ะ แล้วก็ประตูไม้นั่นน่ะ พังจนแทบจะดูไม่ได้แล้ว รอให้พี่ชายเธอมีวันหยุดค่อยให้เขาไปช่วยซ่อมให้เรียบร้อยนะ" เจียงอวิ๋นเซียงพูดกำชับจุกจิกอีกหลายเรื่อง ล้วนแต่เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ภายในบ้านของเย่เฉิง เห็นได้ชัดว่าความเปลี่ยนแปลงของเย่เฉิงในช่วงสองสามวันนี้ทำให้ทัศนคติของเจียงอวิ๋นเซียงเปลี่ยนไปอย่างมาก เย่กั๋วเว่ยไม่ได้สนใจเรื่องจุกจิกพวกนี้ เขารอจนเจียงอวิ๋นเซียงเก็บกวาดถ้วยชามไปแล้ว จึงลดเสียงลงถามเบาๆ "พี่ได้ยินคนเขาพูดกันว่า เธอกับเสี่ยวหู่ไปมีเรื่องต่อยตีกับต้วนหย่งและหยวนเจี้ยนเซิงมาเหรอ" เย่เฉิงแค่นหัวเราะ "ทำไมล่ะครับ พวกนั้นมีเหตุผลด้วยเหรอ พวกมันจะมาแย่งไห่ฉางของพวกเรา ถ้าผมไม่ซัดพวกมันจะให้ทำยังไงล่ะ" "ยังไงก็คนหมู่บ้านเดียวกัน คราวหน้าเลี่ยงการชกต่อยได้ก็เลี่ยงเถอะ วันข้างหน้ายังต้องมองหน้ากันอีกนาน" เย่กั๋วเว่ยตักเตือนด้วยความหวังดี "อีกอย่าง พี่ได้ยินแว่วๆ มาว่าช่วงนี้พวกนั้นคิดจะเล่นงานเธออยู่ ระวังตัวให้ดีด้วยล่ะ ถ้าพวกมันกล้าลงมือ เธอตะโกนเรียกพี่เลยนะ พี่แรงเยอะ" เย่เฉิงพยักหน้ารับอย่างจริงจัง "ครับพี่ วางใจเถอะ คราวหน้าถ้ามีเรื่องต่อยตี ผมจะเรียกพี่แน่นอน" "คุยเรื่องต่อยตีอะไรกันอยู่น่ะ" เจียงอวิ๋นเซียงเดินออกมาพอดี "อ๋อ ตอนเดินกลับมาผมเห็นหมาสองตัวตรงหัวมุมหมู่บ้านมันกัดกันน่ะครับ" เย่เฉิงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "เอ้อ พี่สะใภ้ ผมคงต้องกลับแล้วล่ะครับ" "ได้สิ เอาฟูกรองนอนไปด้วยนะ คืนนี้จะได้นอนสบายๆ" เย่เฉิงออกจากบ้านพี่ชาย กอดฟูกรองนอนกลับมาปูที่เตียง ฟูกนี้นุ่มสบาย มีกลิ่นอายความอบอุ่นเหมือนตอนเด็กๆ อยู่บ้าง ก่อนนอน เย่เฉิงเปิดดูแต้มของตัวเอง พุ่งขึ้นไปถึง 80 แต้มแล้ว ของเกรดพรีเมียมนี่ให้แต้มต่างกันลิบลับจริงๆ คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ ตอนนี้สิ่งแรกที่เย่เฉิงทำหลังตื่นนอนคือการตรวจดูระบบ ค่าโชค: 20 แต้ม: 80 เชี่ยเอ๊ย! 20 เนี่ยนะ? เมื่อวานยัง 80 อยู่เลย วันนี้เหลือ 20 ซะงั้น? ความผันผวนมันจะมากเกินไปแล้วมั้ง ลูกพี่ ชักจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ เมื่อดูจากการเก็บเกี่ยวตลอดสองสามวันที่ผ่านมา ยิ่งค่าโชคสูง ของที่เก็บได้ก็ยิ่งเยอะ ค่าโชคแค่ 20 แบบนี้ จะหาขยะเจอหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ช่างเถอะ ถ้าไม่ไหวก็ถือโอกาสพักผ่อนสักวันก็แล้วกัน ในหมู่บ้านไม่มีร้านขายอาหารเช้า จะให้ถ่อไปกินที่บ้านพี่ชายเขาก็ขี้เกียจขยับตัว จึงเดินรื้อค้นข้าวของในห้องตัวเองดู ไม่นึกว่าจะเจอมาม่าอยู่ลังหนึ่ง ยี่ห้อบะหมี่หวาเฟิง พูดถึงบะหมี่หวาเฟิง นี่เป็นแบรนด์เก่าแก่ทีเดียว ตอนที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพิ่งมีใหม่ๆ มันไม่ได้เป็นอาหารฟาสต์ฟู้ดแบบยุคหลัง แต่เป็นของกินระดับหรูหราอย่างแท้จริง บะหมี่ก้อนละไม่กี่หยวน คนทั่วไปไม่กล้าซื้อกินหรอก เย่เฉิงในชาติก่อนตอนเด็กๆ ก็แทบไม่เคยได้แตะ จนกระทั่งต่อมามีบะหมี่หวาเฟิงที่เน้นเจาะตลาดระดับล่างออกมา เย่เฉิงถึงมีโอกาสได้ลิ้มลอง บะหมี่หวาเฟิงมีปริมาณน้อยกว่าหน่อย เส้นจะค่อนข้างบาง ซองเครื่องปรุงก็เรียบง่าย แต่ในฐานะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วถือว่าเพียงพอทีเดียว เย่เฉิงแกะซองบะหมี่ใส่ชามทันทีสองห่อ แล้วต้มน้ำร้อนเทราดลงไป ผ่านไปเพียงสองนาที กลิ่นหอมของบะหมี่ก็โชยฟุ้งออกมา เย่เฉิงยกชามบะหมี่ ลากเก้าอี้พนักพิงไม้ไผ่ตัวเล็กออกมานั่งที่ลานบ้าน ฟังเสียงหมาเห่าในหมู่บ้าน มองควันไฟลอยเอื่อยจากเตาไฟ ใบหญ้าในลานบ้านยังมีหยดน้ำค้างเกาะพราว แมลงที่ไม่รู้จักกำลังเกาะดูดกินน้ำหวานอยู่ ภาพชนบทที่แสนสงบและงดงาม อันที่จริงคนเรามีชีวิตอยู่หนึ่งชาติ บางครั้งเรียบง่ายหน่อยก็ดีเหมือนกัน (จบบทที่ 20)