บทที่ 13 พี่จะกลับไปจดไว้ให้ เอาไว้ใช้ตอนแกสู่ขอเมีย

บทที่ 13 พี่จะกลับไปจดไว้ให้ เอาไว้ใช้ตอนแกสู่ขอเมีย ผัดหอยลายที่ตัวเองทำกินเมื่อคืน อย่างดีก็เรียกว่าพอใช้ได้ ยังไงที่ร้านอาหารก็มีของครบครันกว่าเยอะ "ฉันเลี้ยงเอง ไปชวนพี่ชายฉันมาด้วยสิ ยังไงเขาก็ทำงานอยู่แถวนี้อยู่แล้ว" หวังเสี่ยวหู่ยังคิดจะแย่งจ่าย แต่โดนเย่เฉิงประเคนมะเหงกใส่หัวไปทีหนึ่ง "แกมีเงินสักกี่ตังค์กันเชียว รีบๆ เข้า ไปตามพี่ชายฉันมา เดี๋ยวอีกสักพักเขาต้องเข้างานแล้ว" เย่กั๋วเว่ยทำงานใช้แรงงานอยู่ที่ท่าเรือ เวลาทำงานไม่แน่นอน มีของมาถึงเมื่อไหร่ก็ต้องรีบไปแบกขนย้ายของ พอไม่มีของก็นั่งรออยู่ตรงนั้น พอเห็นเย่เฉิงเดินเข้ามาหา เย่กั๋วเว่ยก็รู้สึกประหลาดใจ รีบเดินเข้ามาหา "พวกแกมาทำอะไรกันเนี่ย" "พี่กั๋วเว่ย พี่เฉิงบอกให้มาชวนพี่ไปกินข้าวครับ" "ใช่แล้วพี่ ไป กินข้าวที่ร้านอาหารกัน" เย่เฉิงพูดอย่างอารมณ์ดี พอมีเงินในกระเป๋าอารมณ์มันก็ดีแบบนี้นี่เอง เย่กั๋วเว่ยขมวดคิ้ว "ไปกินร้านอาหารทำไมกัน จะเอาเงินเยอะแยะมาจากไหน ซื้อข้าวกล่องแถวนี้กินกันดีกว่า กล่องละ 3 หยวนทั้งถูกทั้งอร่อย ถ้าไม่พอก็เอากล่องละ 5 หยวน ได้กับข้าวเนื้อสัตว์เพิ่มอีกอย่าง กับผักอีกอย่าง" ข้าวกล่อง เป็นคำที่ฟังดูห่างไกลอีกคำหนึ่ง เย่เฉิงจำได้ว่าตอนเด็กๆ ข้าวกล่องค่อนข้างเป็นที่นิยมมาก ตามไซต์ก่อสร้าง ตามตลาดมีขายกันเกลื่อน ตั้งแต่กล่องละ 2 หยวนไปจนถึง 6 หยวน มีทั้งปลาทอด ลูกชิ้นเนื้อ หมูผัดพริก รสชาติอร่อยไม่เลวเลยจริงๆ แต่ข้าวกล่องส่วนใหญ่ทำไว้ให้ผู้ใช้แรงงานอย่างเย่กั๋วเว่ยกิน เน้นน้ำมันเยอะเค็มจัด และเนื้อสัตว์กับปลาก็มักจะคุณภาพทั่วไป อย่าหวังว่าจะได้ปลาเป็นๆ ส่วนใหญ่เป็นปลาตายที่ใช้เครื่องปรุงรสจัดกลบกลิ่นคาว "พี่ ไปเถอะ วันนี้ผมกับเสี่ยวหู่ไปเก็บของทะเลหาเงินมาได้ นานๆ ไปกินร้านอาหารสักมื้อไม่เป็นไรหรอก" เย่เฉิงดึงแขนเย่กั๋วเว่ยแล้วเปิดกระเป๋าเสื้อให้แอบดู "เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ" ดวงตาของเย่กั๋วเว่ยเบิกกว้าง น้องชายไม่เอาถ่านของตนจู่ๆ หาเงินเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "พวกแกเนี่ยนะ ไปเก็บของทะเลมาเหรอ" เย่กั๋วเว่ยยังคงไม่อยากจะเชื่อ "ครับ เมื่อเช้าบังเอิญไปเจอรูไห่ฉางกับหนอนทรายเข้าพอดี ก็เลยขายได้เงินมาเยอะ ไปเถอะครับพี่" "งั้นก็ได้ ขอพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน นี่มันชุดแบกหามเลอะเทอะไปหมด" "แค่ไปกินข้าว ยังจะพิถีพิถันอีกนะพี่" เย่เฉิงหัวเราะ เย่กั๋วเว่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา เป็นเสื้อยืดแขนสั้นธรรมดาๆ เพียงแต่ดูสะอาดสะอ้านขึ้นมาหน่อย "พี่ ไปกินที่ไหนดีครับ" เสี่ยวหู่ถาม เย่เฉิงลองค้นความทรงจำของร่างเดิม ดูเหมือนร้านที่แวะเวียนไปบ่อยๆ จะเป็นร้านอาหารพั่งจื่อ เจ้าของร้านแซ่อู๋ รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ก็เลยตั้งชื่อร้านว่าร้านอาหารพั่งจื่อ อยู่ในเขตตำบลนี่เอง พอก้าวพ้นประตูร้านเข้าไป เย่เฉิงก็เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวโตหูหนา ในยุคนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของคนมีอันจะกินอย่างแท้จริง "อ้าว น้องสองมาแล้วเหรอ" พอเห็นเย่เฉิงเดินเข้ามา อู๋พั่งจื่อก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น ดูท่าร่างเดิมจะแวะมาที่นี่บ่อยจริงๆ "ครับ พวกเรามากันสามคน ขอสั่งอาหารหน่อย" เย่เฉิงเดินไปหาโต๊ะว่างนั่งลงตามสบาย "เสี่ยวเฉิน มารับออเดอร์หน่อย" อู๋พั่งจื่อตะโกนเรียก มีเด็กสาวหน้าตาหมดจดคนหนึ่งเดินออกมาจากครัวด้านหลัง นี่คือพนักงานเสิร์ฟของร้านอู๋พั่งจื่อ พอเสี่ยวเฉินเห็นว่าเป็นเย่เฉิง แววตาก็ฉายประกายหวาดกลัวขึ้นมาทันที เธอถือสมุดจดเมนูยืนอยู่ห่างจากเย่เฉิงมากที่สุด เย่เฉิงกำลังแปลกใจ อู๋พั่งจื่อก็เอ่ยปากขึ้นมา "เสี่ยวเฉิน พี่เฉิงเขาจะสั่งอาหาร เธอจะไปยืนไกลขนาดนั้นทำไม คราวก่อนเขาแค่เมาเหล้า ไม่ใช่ว่าจะทำแบบนั้นทุกครั้งสักหน่อย" เอ่อ... ดูท่าเมื่อก่อนร่างเดิมคงทำเรื่องงามหน้าไว้ไม่น้อยสินะ เย่เฉิงกวาดสายตามอง เสี่ยวเฉินคนนี้แต่งตัวธรรมดาๆ สวมเสื้อผ้าป่านหยาบๆ แต่หน้าตาสะสวยผุดผ่อง มีเสน่ห์เฉพาะตัวแบบหญิงสาวในหมู่บ้านชาวประมง เขากระแอมไอทีหนึ่ง "เอ่อ ยืนตรงนั้นก็ได้ครับ คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว" "เอาเป็ดพะโล้ตุ๋นจานหนึ่ง ผัดเซี่ยงจี๊จานหนึ่ง ผัดไส้ใหญ่อีกจาน แล้วก็ยำแตงกวาจานหนึ่ง เบียร์อีกหกขวด" เย่เฉิงสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีผักใบเขียวเลยสักจาน มีแต่เนื้อเน้นๆ เพิ่มแตงกวามาแกล้มเหล้าแค่อย่างเดียว "เป็ด 14 หยวน เซี่ยงจี๊ 12 หยวน ไส้ใหญ่ 12 หยวน แตงกวา 3 หยวน เบียร์ 18 หยวน ข้าวสวยสามถ้วย รวมเป็นเงิน 62 หยวนค่ะ" เสี่ยวเฉินคิดเงินอย่างคล่องแคล่ว แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ เย่เฉิงยังไม่ทันจะตอบสนอง เสี่ยวหู่ก็ตบโต๊ะฉาด "หมายความว่ายังไง พวกเรามากินข้าวต้องจ่ายเงินก่อนด้วยเหรอ" เสี่ยวเฉินตกใจจนรีบถอยหลังไปอีกสองก้าว ยืนห่างจากเสี่ยวหู่ไปอีก เย่เฉิงหันไปมองอู๋พั่งจื่อ อู๋พั่งจื่อรีบอธิบายทันที "น้องสอง ยอดเก่าที่ค้างไว้คราวก่อนๆ ยังไม่ได้เคลียร์เลยนะ วันนี้จ่ายรวมไปทีเดียวเลยดีไหม" เชี่ยเอ๊ย ที่แท้ร่างเดิมก็แอบเซ็นแปะไว้เพียบ มิน่าล่ะถึงไม่ยอมเดินเข้าไปเตรียมอาหารในครัว กลัวว่าตนจะมาเบี้ยวหนี้อีกน่ะสิ เย่กั๋วเว่ยหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย "อาเฉิง กินบะหมี่คนละชามก็พอแล้วมั้ง แกติดเงินเขาอยู่เท่าไหร่ เดี๋ยวพี่จ่ายแทนให้เอง" เย่เฉิงโบกมือ "เถ้าแก่อู๋ ก่อนหน้านี้ผมค้างเงินอยู่เท่าไหร่" พอได้ยินว่าเย่เฉิงตั้งใจจะจ่ายหนี้ อู๋พั่งจื่อก็ค้อมตัวเดินกุลีกุจอออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ในมือถือใบเสร็จเขียนมือมาเป็นปึก "เอ้า นี่ของคราวก่อนที่แกมากินคนเดียว" "อันนี้ของแกกับเสี่ยวหู่สองคน" "แล้วก็อันนี้..." เย่เฉิงตัดบทอย่างรำคาญ "บอกยอดรวมมาเลย ไม่ต้องมานั่งอ่านทีละใบให้ฟังหรอก" "ได้ ทั้งหมด 122 หยวน รวมกับของวันนี้ 62 หยวน เป็นเงินทั้งหมด 184 หยวน" "เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ" เย่กั๋วเว่ยร้องอุทาน เกือบสองร้อยหยวนแล้วนะ น้องชายคนนี้ใช้เงินมือเติบจริงๆ เดิมทีเย่เฉิงไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอได้ยินพี่ชายร้องอุทาน ก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาบ้าง จึงรีบควักธนบัตรใบละร้อยออกมาสองใบ "เอ้า พอไหม รีบไปทำกับข้าวมาเถอะ เดี๋ยวพี่ชายผมต้องรีบกลับไปทำงานต่อ" อู๋พั่งจื่อรับเงินไปแล้วเอานิ้วลูบดู เป็นเงินจริงแท้แน่นอน รอยยิ้มผุดขึ้นเต็มใบหน้าทันที "ได้เลย ได้เลย เดี๋ยวนี้แหละ" "เสี่ยวเฉิน รีบไปบอกในครัวให้ผัดอาหารเร็วเข้า" เสี่ยวเฉินถึงค่อยถือใบสั่งอาหารเดินกลับเข้าไปในครัว "อาเฉิง แก..." เย่กั๋วเว่ยกำลังจะเอ่ยปากสั่งสอน เย่เฉิงก็ควักเงินที่เหลือออกมา เก็บไว้กับตัวแค่ใบละร้อยใบเดียว แล้วยื่นที่เหลือทั้งหมดให้เย่กั๋วเว่ย "พี่ เอาเงินพวกนี้ไปใช้หนี้เถอะครับ" พอมองดูกองเงินบนโต๊ะ เย่กั๋วเว่ยก็ทำตัวไม่ถูก เมื่อกี้เขาแค่เหลือบมองแวบเดียว นึกไม่ถึงว่าจะมีเงินเยอะขนาดนี้ เขาค่อยๆ นับเงินอย่างระมัดระวัง แล้วพูดด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น "ทั้งหมด 1,400 หยวน เกือบเท่ากับค่าแรงทั้งเดือนของพี่เลยนะเนี่ย พี่จะกลับไปจดไว้ให้ เอาไว้ใช้ตอนแกสู่ขอเมียนะ" "พี่กั๋วเว่ย ใจกว้างหน่อยสิพี่ เงินแค่นี้พี่เฉิงของพวกเราหามาได้ในเวลาแค่สองวันเองนะ" เสี่ยวหู่พูดอย่างภาคภูมิใจ ทางด้านอู๋พั่งจื่อมองเย่เฉิงด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป ทำไมจู่ๆ ไอ้สองเย่ถึงกลายเป็นคนมีเงินขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย เมื่อก่อนเห็นมีแต่คอยแบมือขอเงินพี่ชายมาผลาญเล่นแท้ๆ "ครับ เสี่ยวหู่พูดถูกแล้ว พี่ เงินก้อนนี้เอาไปใช้หนี้เถอะ เอาไปให้พี่สะใภ้ เธอจะได้ไม่ต้องคอยกังวลอีก วางใจเถอะครับ ผมบอกแล้วว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ให้ ผมย่อมหาทางได้อยู่แล้ว" เย่กั๋วเว่ยมองเย่เฉิงด้วยสายตาราวกับพ่อที่มองดูลูกชาย ยิ้มแป้นอย่างมีความสุข "ดี ดีจริงๆ อาเฉิงมีอนาคตแล้ว" เขาแก่กว่าเย่เฉิงถึงแปดปี จะบอกว่าพี่ชายเปรียบเสมือนพ่อก็ไม่ผิดเลยสักนิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเพราะเรื่องของเย่เฉิง เจียงอวิ๋นเซียงชักสีหน้าใส่เขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะนี่คือน้องชายแท้ๆ ของเขา นึกไม่ถึงว่า ตอนนี้น้องชายจะกลับตัวกลับใจทำงานทำการเป็นหลักเป็นฐาน แถมยังเอาเงินมาให้ตนถึง 1,400 หยวน ยิ่งคิดเย่กั๋วเว่ยก็ยิ่งตื้นตันใจ จนน้ำตาคลอเบ้าไหลรินออกมาสองสามหยด (จบบทที่ 13)