บทที่ 10 ใครบอกว่าเป็นที่ของพวกแก ที่นี่ไม่ใช่บ้านของแกสักหน่อย

บทที่ 10 ใครบอกว่าเป็นที่ของพวกแก ที่นี่ไม่ใช่บ้านของแกสักหน่อย "แกมาจากตุนหวงหรือไง" เย่เฉิงจู่ๆ ก็เอ่ยปากถามขึ้นมา "หา ตุนหวงเหรอ พี่ ผมก็เป็นคนในหมู่บ้านเรานี่แหละ พี่ก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ" หวังเสี่ยวหู่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "ถ้าไม่ได้มาจากตุนหวง แล้วจะพูดมากเหมือนภาพจิตรกรรมฝาผนังไปทำไม รีบๆ ทำงานเข้า" หวังเสี่ยวหู่ยืนประมวลผลอยู่ตั้งนานถึงค่อยเข้าใจ "พี่ ทำไมพี่ยังต้องด่าคนแบบอ้อมค้อมด้วยล่ะ เมื่อก่อนเห็นด่าตรงๆ ตลอดนี่นา" "ด่าตรงๆ มันดูไร้การศึกษาไปหน่อย" "แต่พี่ก็จบแค่มัธยมปลาย ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยสักหน่อย จะไปมีการศึกษามาจากไหนล่ะ" หวังเสี่ยวหู่บ่นพึมพำอย่างไม่ยอมแพ้ "แกนี่พูดมากจริง รีบขุดเข้า บนหาดเลนแถบนี้มีรอยเลื้อยเต็มไปหมด ขุดตามรอยพวกนี้ยังไงก็เจอแน่นอน" เย่เฉิงชี้ไปที่หาดเลน รอยเลื้อยมีเยอะมากจริงๆ คดเคี้ยวไปมาเต็มไปหมด การขุดไห่ฉางก็เป็นงานที่ต้องใช้แรงกายหนักหนาสาหัส เย่เฉิงขุดไปได้สิบกว่าตัวก็เหนื่อยจนแทบไม่ไหวแล้ว ต้องคอยเพ่งมอง ต้องออกแรงขุด ต้องคอยนั่งยองๆ ความปวดเมื่อยที่ต้นขาจากเมื่อวานยังไม่ทันจะหายดี วันนี้ต้องมานั่งยองๆ ทำงานอีกแล้ว ช่างเหนื่อยแสนเหนื่อยจริงๆ "พี่ พี่ดูสิว่าผมขุดได้ตัวอะไร" หวังเสี่ยวหู่ร้องตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ เย่เฉิงหันไปมอง เป็นสิ่งมีชีวิตที่หน้าตาคล้ายๆ กับไห่ฉาง แต่ตัวเรียวเล็กกว่า นี่คือหนอนทราย คล้ายกับไห่ฉางอยู่บ้าง แต่หนอนทรายจะเรียวยาวเหมือนไส้เดือนจริงๆ ไม่ได้อวบอ้วนเหมือนไห่ฉาง และสีจะอ่อนกว่าเล็กน้อย หนอนทรายนำไปปรุงอาหารได้หลากหลาย ทั้งโจ๊กหนอนทราย หนอนทรายผัดไข่ ตุ๋นเต้าหู้ หรือลวกจิ้มธรรมดาๆ ก็ได้ ถือเป็นอาหารเลิศรสของชาวริมทะเลเลยทีเดียว แถมราคาของหนอนทรายก็ไม่ได้ถูกเลย แต่เนื่องจากช่วงหลายปีมานี้เริ่มมีการเพาะเลี้ยงกันมากขึ้น ราคาจึงลดลงมาบ้าง "ไม่เลวๆ ขุดต่อไปสิ" เย่เฉิงเอ่ยปากให้กำลังใจ เขาลองคำนวณดู หวังเสี่ยวหู่ตามตนมา ตนขุดได้ไห่ฉางไปสิบกว่าตัวแล้ว ส่วนหวังเสี่ยวหู่เพิ่งขุดได้หนอนทรายตัวเดียว บอกยากจริงๆ ว่าเกี่ยวกับระบบของตนหรือไม่ ช่างเถอะ ขุดต่อดีกว่า บนหาดเลนแถบนี้มีของเยอะจริงๆ เย่เฉิงเดินตามรอยเลื้อยรอยหนึ่งไป ก็พบเข้ากับกลุ่มรูเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมาอย่างหนาแน่น เย่เฉิงดีใจยกใหญ่ ถ้าในรูพวกนี้มีของซ่อนอยู่ทั้งหมด ผลการเก็บเกี่ยวรอบนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่พูดพร่ำทำเพลง เย่เฉิงนั่งยองๆ ลงแล้วเริ่มลงมือขุดทันที นึกไม่ถึงว่ารูแรกก็ติดแหง็กเข้าให้ ข้างในไม่รู้ว่าเป็นไห่ฉางหรือหนอนทราย เกาะแน่นตึงมือมาก เย่เฉิงออกแรงดึงอยู่สองครั้งก็ยังไม่ยอมหลุดออกมา "ให้ตายสิ นี่แกแอบงอกฟันไว้ข้างในหรือไงวะ" เย่เฉิงสบถพึมพำ จากนั้นก็เอาพลั่วขีดเส้นตามแนวรอยเลื้อยบนหาดเลน กะตำแหน่งอย่างแม่นยำ แล้วกระหน่ำลงพลั่วขุดลึกลงไปถึงยี่สิบเซนติเมตร มองเห็นด้วยตาเปล่าแล้ว เป็นไห่ฉางอีกตัว มันยังพยายามจะมุดหนี แต่ถูกเย่เฉิงคว้าหมับดึงหลุดออกมาจนได้ "เชี่ย อวบขนาดนี้เลยเหรอ" เย่เฉิงอดอุทานออกมาไม่ได้ ตัวนี้ อวบกว่าสองตัวเมื่อกี้รวมกันเสียอีก น้องชาย แกคงไม่ได้บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรอกนะ เย่เฉิงโยนมันลงถังอย่างพึงพอใจ แล้วเริ่มลงมือขุดรูถัดไป ในบริเวณหย่อมเล็กๆ นี้ เย่เฉิงขุดไห่ฉางขึ้นมาได้ทั้งหมด 20 ตัว และหนอนทรายอีก 10 ตัว สะสมแต้มในระบบพุ่งขึ้นไปถึง 50 แต้ม พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว ความเย็นยะเยือกในยามเช้าตรู่มลายหายไป เย่เฉิงเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาบ้าง เขาเดินก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว ก็เจอกลุ่มรูเล็กๆ อีกกลุ่มหนึ่ง "เสี่ยวหู่ ข้ามมาขุดตรงนี้สิ ฝั่งฉันมีเยอะกว่า" "มาแล้วพี่" หวังเสี่ยวหู่ซอยเท้าถี่ๆ วิ่งโร่เข้ามา "โห พี่ ทำไมพี่ขุดได้เยอะขนาดนี้เนี่ย" หวังเสี่ยวหู่มองถังของเย่เฉิงแล้วร้องลั่นด้วยความทึ่ง "เยอะกะผีอะไร เพิ่งจะได้เท่าไหร่เอง รีบๆ เข้า ตรงนี้มีของอีกเพียบ แกได้มาเท่าไหร่แล้ว เอามาดูซิ" หวังเสี่ยวหู่ยกถังมาให้เย่เฉิงดู ว่างเปล่า มีหนอนทรายนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่สองตัว กับหอยแมลงภู่อีกไม่กี่ตัว เย่เฉิงคาดว่านี่แหละถึงจะเป็นผลงานปกติของการเก็บของทะเล ส่วนของตนนั้นคงจะเกินหน้าเกินตาคนอื่นไปมาก "เอาล่ะ รีบขุดก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน แกเริ่มจากทางโน้น พวกเราขุดรวบเข้ามาตรงกลางด้วยกัน" หลังจากแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อย ทั้งสองคนก็เริ่มแยกย้ายกันขุด ฝั่งของเย่เฉิงมีโอกาสเจอของถึงเจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนฝั่งของหวังเสี่ยวหู่มีไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ขุดไปถอนหายใจไปอย่างหดหู่ พอขุดแถบนั้นจนเกือบหมด ถังของเย่เฉิงก็เต็มไปกว่าค่อนถังแล้ว ไห่ฉางและหนอนทรายนอนเบียดเสียดยั้วเยี้ยเลื้อยไปมาอยู่เต็มก้นถัง ยังดีที่เขาไม่ได้เป็นโรคกลัวรู ไม่อย่างนั้นเห็นภาพแบบนี้คงเวียนหัวหน้ามืดไปแล้ว ทั้งสองคนขุดกันอยู่ได้ราวๆ หนึ่งชั่วโมง ทางด้านนั้นก็มีคนสามคนเดินตรงเข้ามา เป็นพวกหวงไห่นั่นเอง "พี่ พวกหวงไห่มาแล้ว" หวังเสี่ยวหู่เอ่ยปากเตือนพลางลุกขึ้นยืน กระชับพลั่วในมือไว้แน่น เย่เฉิงลุกขึ้นยืนเช่นกัน ยื่นบุหรี่ให้หวังเสี่ยวหู่มวนหนึ่ง ทั้งสองคนจุดบุหรี่สูบ แล้วยืนจ้องแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งสามคน "ทำไม ทางโน้นขุดไม่ได้เรื่อง เลยกะจะมาแย่งที่พวกเรางั้นเหรอ" หวังเสี่ยวหู่เปิดฉากพูดก่อนด้วยน้ำเสียงห้วนๆ พวกหวงไห่ทั้งสามคนไม่พูดอะไร เดินเข้ามาเหลือบมองถังของทั้งสองคน "เชี่ย พวกแกขุดไห่ฉางได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ มีหนอนทรายด้วย" ต้วนหย่งกับหยวนเจี้ยนเซิงชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย ต่างก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทาน "เยอะชะมัดเลย" "ดวงดีเฉยๆ น่ะ" เย่เฉิงตอบกลับไปเรียบๆ หวงไห่มองดูผืนทรายที่ถูกขุดพรวนจนเละเทะ และรอยเลื้อยของไห่ฉางที่ทิ้งไว้เป็นทาง อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า "ตรงนี้มีเยอะจริงๆ ด้วย" "พวกเราเป็นคนเจอตรงนี้ก่อนนะ" หวังเสี่ยวหู่เชิดหน้าเถียง เส้นเลือดที่คอปูดโปน "ใครบอกว่าเป็นที่ของพวกแก ที่นี่ไม่ใช่บ้านของแกสักหน่อย" ต้วนหย่งสวนกลับทันควัน "นั่นสิ นึกว่าพวกแกเหมาหาดนี้ไว้หรือไงวะ ไอ้เด็กเวร ขืนยังพล่ามไม่หยุดฉันจะสั่งสอนแกให้เข็ด" หยวนเจี้ยนเซิงยกพลั่วในมือขึ้นขู่อย่างไม่เกรงใจ เย่เฉิงหน้าถอดสี ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วกระทืบซ้ำสองที ก่อนจะเงยหน้าจ้องหวงไห่ "ทำไม กะจะแย่งที่งั้นเหรอ พลั่วเก็บของทะเลของพวกฉันก็ไม่ได้มีไว้โชว์เหมือนกันนะ" พูดจบ เขาก็เหวี่ยงพลั่วเก็บของทะเลในมืออย่างแรงจนเศษดินทรายปลิวกระจาย หวังเสี่ยวหู่พุ่งตัวเข้ามาประกบข้างเย่เฉิงทันที ถลึงตาจ้องมองทั้งสามคนอย่างดุดัน สองต่อสาม ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะ เรื่องแบบนี้ในหมู่บ้านเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ แย่งน้ำ แย่งที่ดิน แย่งที่ปลูกบ้าน เน้นความดิบเถื่อนและเรียบง่ายเข้าว่า ใครดุกว่าคนนั้นย่อมได้เปรียบ เย่เฉิงรู้ดีว่า ถ้าตอนนี้ตนยอมถอย ต่อไปคงโดนพวกนี้ข่มเหงรังแกจนตายแน่ เมื่อเห็นท่าทางเอาเรื่องไม่ยอมคนของทั้งสองคน หวงไห่ก็หัวเราะแห้งๆ โบกมือพลางพูดว่า "คนในหมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย ของมีตั้งเยอะแยะ ช่วยกันขุดสิ พวกฉันอีกเดี๋ยวก็ต้องไปทำงานแล้ว ขุดแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นแหละ ไม่เห็นต้องมาลงไม้ลงมือกันเลย" "ก็ได้ หาดเลนกว้างใหญ่ขนาดนี้ ต่างคนต่างขุดไป แต่ถ้าพวกนายคิดจะเล่นตุกติก ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะฟาดฟันกันสักยก ยังไงฉันก็ไม่ต้องไปเข้างานที่ไหนอยู่แล้ว" "อาเฉิง คนกันเองทั้งนั้น จะมามีเรื่องกันทำไม เอาแบบนี้นะ พวกฉันขุดฝั่งนี้ พวกแกขุดฝั่งโน้น ขีดเส้นแบ่งไว้ ใครก็ห้ามข้ามเขต ตกลงไหม" หวงไห่ชี้ไปที่ใต้เท้า น้ำเสียงของหวงไห่อ่อนลงแล้ว เย่เฉิงเองก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงใช้พลั่วลากเส้นบนผืนทรายใต้เท้าอย่างเงียบๆ "ใช้เส้นนี้เป็นเขตแดนแล้วกัน" "ตกลง ใช้เส้นนี้เป็นเขตแดน" หวงไห่ยอมถอยก้าวหนึ่ง พาพวกอีกสองคนเริ่มลงมือขุดอยู่อีกฝั่ง หวังเสี่ยวหู่ยังคงฮึดฮัดไม่หาย "พี่ ตรงนี้พวกเราเป็นคนเจอนะพี่" (จบบทที่ 10)