บทที่ 59 ด้ายวิญญาณของฉันล่ะ ด้ายวิญญาณก้อนเบ้อเริ่มของฉันหายไปไหน

บทที่ 59 ด้ายวิญญาณของฉันล่ะ ด้ายวิญญาณก้อนเบ้อเริ่มของฉันหายไปไหน บทที่ 59 ด้ายวิญญาณของฉันล่ะ? ด้ายวิญญาณก้อนเบ้อเริ่มของฉันหายไปไหน? ตู้ม... สายฟ้าฟาดฟันลงมาจากฟากฟ้า อสนีบาตนับสิบสายผ่าเปรี้ยงลงมา ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าของโอวหยางอู๋เฉิน ตามมาด้วยหมัดที่ห่อหุ้มไปด้วยกระแสไฟฟ้า ซัดตูมเข้าใส่โอวหยางอู๋เฉินอย่างดุดัน เสียงระเบิดของสายฟ้าดังกึกก้อง ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับถูกขวางกั้นเอาไว้ด้วยคุกอสนีบาตก็ไม่ปาน ครืน ครืน... สายฟ้านับร้อยสายปะทุขึ้น ผ่าเปรี้ยงลงมาทางโอวหยางอู๋เฉินอย่างต่อเนื่องระลอกแล้วระลอกเล่า คนผู้นี้ ก็คือหนึ่งในสามผู้พันแห่งกองกำลังผู้เปลี่ยนอาชีพหนึ่งพันคนนั่นเอง "ศรน้ำแข็ง ควบแน่น!" อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งชูคทาเวทสีขาวสว่างจ้า ชี้ปลายคทาไปทางโอวหยางอู๋เฉินจากระยะไกล กลางอากาศอันว่างเปล่า ไอเย็นยะเยือกควบแน่นเข้าด้วยกัน กลายเป็นศรน้ำแข็งสีฟ้าครามจำนวนมหาศาล แกรก... แกรก... ศรน้ำแข็งจำนวนมืดฟ้ามัวดิน พุ่งทะยานเข้าใส่โอวหยางอู๋เฉินราวกับห่าฝน ข้างกายของหญิงสาวผู้นี้ ชายร่างกำยำคนหนึ่งยิ้มบางๆ วงแหวนแสงอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกจากรอบกายของเขา แผ่ขยายออกไปทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่ง "พลังกองทัพ เชื่อมต่อ!" น้ำเสียงราบเรียบหลุดรอดออกมาจากปากของเขา วินาทีต่อมา ศรน้ำแข็งจำนวนมืดฟ้ามัวดิน ก็ถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันในชั่วพริบตา แปรสภาพกลายเป็นศรน้ำแข็งขนาดยักษ์เพียงดอกเดียว เล็งตรงไปที่โอวหยางอู๋เฉิน ผู้พันทั้งสามคนของกองกำลังผู้เปลี่ยนอาชีพพันคน ล้วนเป็นอัจฉริยะระดับแพลทินัม พรสวรรค์ระดับ S ในเวลานี้ ในที่สุดพวกเขาก็ยอมลงมือแล้ว แม้เลเวลของโอวหยางอู๋เฉินจะสูงกว่าพวกเขากระทงหนึ่ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการร่วมมือกันของทั้งสามคน เขาก็ไม่สามารถทะลวงแนวป้องกันเข้าไปได้ในเวลาอันสั้น "ฮ่าฮ่าฮ่า... ดีมาก ขวางไอ้โอวหยางอู๋เฉินนั่นเอาไว้ให้ฉัน รอให้ฉันทำสำเร็จเมื่อไหร่ เล่าจือจะไปบีบคอมันเอง!" ฉู่เฟยหยางหัวเราะลั่น ภายในใจรู้สึกสะใจจนถึงขีดสุด เมื่อพลังงานประหลาดสายสุดท้ายไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา แสงสีขาวที่ปกคลุมอยู่บนร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป สีหน้าที่เต็มไปด้วยความฟินปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ฉันทำสำเร็จแล้ว ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง" ฉู่เฟยหยางหัวเราะอย่างเบิกบาน ผู้พันทั้งสามคนที่กำลังปะทะกับโอวหยางอู๋เฉิน ต่างก็ล่าถอยออกไปด้านข้างอย่างพร้อมเพรียง หันไปมองทางโอวหยางอู๋เฉิน ที่ในเวลานี้มีสีหน้าเคร่งเครียดดำทะมึน จ้องมองฉู่เฟยหยางด้วยความระแวดระวัง เตรียมพร้อมที่จะหลบหนีได้ทุกเมื่อ "ด้ายวิญญาณ ระเบิดกระสุน!" ฉู่เฟยหยางแผดเสียงคำราม มือขวาสะบัดตวัดชี้ไปทางโอวหยางอู๋เฉินอย่างรวดเร็ว สีหน้าของโอวหยางอู๋เฉินเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขากระโจนถอยหลัง พุ่งทะยานออกห่างจากฉู่เฟยหยางไปไกลถึงสิบจั้ง (ประมาณ 30 เมตร) สีหน้าตึงเครียด เตรียมพร้อมรับมือขั้นสุด ยังไงซะ... ท่าทางของไอ้หมอนี่ก็ดูน่ากลัวซะขนาดนั้น เพียงแต่... ด้ายวิญญาณล่ะ? โอวหยางอู๋เฉินพลันตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ สีหน้าที่เคยตึงเครียด กวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หันกลับไปมองฉู่เฟยหยาง ที่กำลังใช้มือขวาชี้มาทางเขาด้วยสายตาแปลกๆ อืม! สะอาดสะอ้าน ไม่ได้มีด้ายวิญญาณเลยสักเส้นเดียว โคตรจะสะอาดเลย ในเวลานี้ สายตาของคนอื่นๆ ต่างก็จับจ้องไปที่ฉู่เฟยหยางเช่นกัน แต่ละคนเบิกตากว้าง จ้องมองการแสดงของเขาอย่างไม่กะพริบตา "ด้ายวิญญาณ: ระเบิดกระสุน ระเบิดกระสุน ระเบิดกระสุน แกแม่งก็ระเบิดออกมาสิวะ!" ฉู่เฟยหยางเริ่มลนลาน มือขวาผลักออกไปทางโอวหยางอู๋เฉินฟุ่บฟั่บๆ ปากก็ตะโกนไปด้วย พร้อมกับสืบเท้าขยับเข้าไปหาโอวหยางอู๋เฉินทีละนิดๆ ท่าทางของเขา ราวกับคุณป้าเต้นแอโรบิกที่กำลังแหกปากตะโกนว่า: ถอย ถอย ถอย... ทว่า ฉากด้ายวิญญาณสาดกระสุนที่เขาจินตนาการเอาไว้ กลับไม่ได้ปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงฉู่เฟยหยางที่กำลังแหกปากตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ที่นี่ ระเบิดกระสุน ระเบิดกระสุน ระเบิดกระสุน... ภาพเหตุการณ์นั้น มันช่างดูพิลึกพิลั่นจนถึงขีดสุด "ไอ้หมอนี่มันกำลังทำอะไรของมันวะ?" "แกถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครวะ? แต่ไอ้ท่าถอย ถอย ถอย นั่นน่ะ แม่งโคตรจะทรงพลังเลยนะเว้ย ดูทรงพลังกว่าพวกคุณป้าเต้นแอโรบิกตั้งเยอะ" "หรือว่า นี่จะเป็นการร่ายรำก่อนปล่อยท่าไม้ตายของฉู่เฟยหยางกันวะ?" ... ฝูงชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ มองดูด้วยความงุนงง ไม่รู้เลยว่าฉู่เฟยหยางกำลังทำบ้าอะไรอยู่ "มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ ฉันวิเคราะห์ความสามารถของมัน คัดลอกสกิลกุ่ยของมันมาแล้วชัดๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?" "แล้วก็ ด้ายวิญญาณของฉันล่ะ? ด้ายวิญญาณก้อนเบ้อเริ่มของฉันหายไปไหน?" ฉู่เฟยหยางร้อนรนใจ มือซ้ายและมือขวาผลักสลับกันไปข้างหน้า ผลัก ผลัก ผลัก ปากก็ตะโกนด้วยจังหวะจะโคน: ด้ายวิญญาณระเบิดกระสุน ทว่า เขาดิ้นรนทำท่าทางอยู่ตั้งนานสองนาน ก็ไม่ได้มีด้ายวิญญาณระเบิดออกมาเลยสักเส้น เหงื่อเม็ดเป้งไหลหยดลงไปในคอเสื้อ ฉู่เฟยหยางถึงกับตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที หรือว่าเขา... จะคัดลอกพรสวรรค์ขยะมาจริงๆ งั้นเหรอ? เขาที่ไม่ยอมเชื่อเรื่องบ้าบอพรรค์นี้ รีบเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมาดูทันที ชั่วพริบตานั้น ร่างกายของเขาทั้งร่างก็แข็งทื่ออยู่กับที่ "ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้ ย่อมไม่มีทาง ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน" ฉู่เฟยหยางสติแตก สองมือทึ้งผมตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "นี่มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ นี่มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง" "แต้มสถานะพื้นฐานที่เหนือกว่าระดับ S ของฉันล่ะ? ไอเทมเปลี่ยนอาชีพนักเชิดหุ่นของฉันล่ะ?" "อ๊าก... หยวนเกอ ไอ้สารเลว เอาแต้มสถานะคืนมาให้ฉันนะ เอาด้ายวิญญาณคืนมาให้ฉัน!" ฉู่เฟยหยางแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางของเขาราวกับได้รับความสะเทือนใจอย่างหนัก ถึงขั้นสติแตกคลุ้มคลั่งไปแล้ว มีผู้เปลี่ยนอาชีพที่มุงดูอยู่บางคน เผลอใช้เครื่องระบุตัวตนผึ้งงานสแกนไปที่เขาตามสัญชาตญาณ "เชี่ยเอ๊ย พรสวรรค์ของฉู่เฟยหยางกลายเป็นระดับ D ไปแล้ว!" "อะไรนะ? ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน เขาเป็นถึงพันเอกพิเศษแห่งเขตทหารที่ 9 พรสวรรค์อย่างแย่ที่สุดก็ต้องระดับ S สิ ไม่อย่างนั้นจะทำให้ผู้คนยอมรับได้ยังไง?" "พูดถูก พรสวรรค์ระดับ D แม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าไปเป็นทหารในเขตทหาร ก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ" "จะมานั่งสงสัยบ้าบออะไรกันวะ? พวกแกแหกตาดูเองไม่เป็นหรือไง? มีเครื่องระบุตัวตนผึ้งงานกันไหมล่ะ? สแกนดูเองเลยสิ" "บัดซบ ก็แค่เครื่องระบุตัวตนผึ้งงาน ไอ้ของพรรค์นี้ ขนาดเลเวลของลูกพี่หยวนเกอมันยังมองพลาดเลย หมายังไม่เอามาใช้เลยเว้ย..." ... ทว่า เมื่อทนเสียงโหวกเหวกโวยวายของคนหมู่มากไม่ไหว ผู้เปลี่ยนอาชีพที่มุงดูอยู่บางส่วน ก็ยังคงงัดเอาเครื่องระบุตัวตนผึ้งงานของตัวเองออกมาสแกนดูอยู่ดี ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งค่ายเหมืองแร่ ก็ดังระงมไปด้วยเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ "จะ... จริงด้วยว่ะ! ระดับ D ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ขำจนปอดจะแหกแล้ว ไอ้หน้าโง่ฉู่เฟยหยางนี่ กลายเป็นระดับ D ไปแล้วจริงๆ ว่ะ" "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... ไม่เพียงแค่พรสวรรค์จะกลายเป็นระดับ D นะโว้ย แม้แต่เลเวลก็ยังถดถอยกลับไปอยู่แค่ระดับเงินเลย ฮ่าฮ่าฮ่า..." "ฉู่เฟยหยางอุตส่าห์เปิดอัลติ ฉันก็นึกว่าลูกพี่หยวนเกอจะแย่ซะแล้ว ที่ไหนได้ ไอ้ฉู่เฟยหยางนี่ แม่งทำตัวเองพังซะเองนี่หว่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..." "พระเจ้าช่วย ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย? ท่านพันเอกพิเศษฉู่ มีพลังรบประเมินแค่ 100 แต้มเนี่ยนะ ฉันล่ะแม่ง... อย่าดึงฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า... ขอฉันขำแป๊บนะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..." ชั่วขณะนั้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยรอบด้านก็ดังระงมขึ้นมาเป็นระลอก ส่วนแววตาของฉู่เฟยหยาง กลับแฝงไปด้วยความเลื่อนลอย และ... ความหวาดผวาอยู่หลายส่วน พรสวรรค์ระดับ D เลเวลระดับเงิน เมื่อมองดูแต้มสถานะสี่มิติที่ถูกกระจายอย่างเท่าเทียมกันบนหน้าต่างสถานะ ฉู่เฟยหยางก็แทบจะกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว 【ผู้เปลี่ยนอาชีพ: ฉู่เฟยหยาง】 【หมายเลขประจำตัว: [ปกปิด]】 【พลังกาย: 3】 【พลังจิต: 3+88】 【ความอดทน: 3】 【ความคล่องตัว: 3】 【พรสวรรค์: ระดับ D】 【เลเวล: เงิน 2 ดาว】 【การประเมินพลังรบพื้นฐาน: 100】 【แต้มสถานะอิสระ: 0】 【ทางเข้าฟอรัม!】 "ของปลอม ข้อมูลพวกนี้มันเป็นของปลอมทั้งหมด" "หยวนเกอ ใช่ ต้องเป็นหยวนเกอแน่ๆ ต้องเป็นฝีมือของแกแน่ๆ ใช่ไหม? เอาแต้มสถานะระดับ S ของฉันคืนมานะ เอาคืนมา!" ฉู่เฟยหยางคลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ วิ่งโซซัดโซเซพุ่งตรงเข้าไปหาหยวนเกอ สีหน้าของหยวนเกอดูประหลาดใจเล็กน้อย เครื่องระบุตัวตนผึ้งงานได้แสดงข้อมูลของฉู่เฟยหยางออกมาอย่างชัดเจนแล้ว เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ สกิลวิเคราะห์และคัดลอกของฉู่เฟยหยาง คัดลอกไปได้แค่พรสวรรค์ระดับ D ของเขาเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นแต้มสถานะพื้นฐานที่ได้มาจากการตกปลา หรือด้ายวิญญาณที่ทะลุมิติมาพร้อมกับเขา อีกฝ่ายก็ไม่สามารถวิเคราะห์ได้ และก็ไม่สามารถคัดลอกไปได้เลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นฉู่เฟยหยางสติแตกและกำลังวิ่งพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง ในดวงตาของหยวนเกอก็สาดประกายจิตสังหารอันเยือกเย็นออกมา เขาไม่มีนิสัยชอบปล่อยศัตรูให้มีชีวิตรอดเอาไว้อยู่แล้ว รีบลงมือฆ่าทิ้งให้เร็วที่สุดนั่นแหละดีแล้ว "ด้ายวิญญาณ ระเบิดกระสุน!" ฉั๊วะ ฉั๊วะ ฉั๊วะ... ด้ายวิญญาณหลายร้อยเส้นพุ่งสาดกระสุนออกไป แทงร่างของฉู่เฟยหยางจนพรุนเป็นรังผึ้งในชั่วพริบตา "ไปตายซะ!" หยวนเกอคำรามเสียงต่ำ กระชากด้ายวิญญาณให้รัดแน่นอย่างแรงในฉับพลัน (จบบทที่ 59)